Lélia Demoisy op Domaine de Chamarande : een tentoonstelling over de verhalen van de bossen - onze foto's

In het Départementale Domein van Chamarande, in Essonne, tekent Lélia Demoisy een tentoonstelling hedendaagse kunst gewijd aan het bos, het levende en de sporen die materie heeft achtergelaten, van 10 mei tot 30 augustus 2026. Met Récits de forêts toont de kunstenares sculpturen en installaties in een gevoelig parcours rond het geheugen van de bossen en het landschap.

En als het bos zijn eigen geheugen heeft? Op het Domaine départemental de Chamarande, in Essonne, wordt het bos materie, geheugen en een veld voor experimenten met Récits de forêts, de solotentoonstelling van Lélia Demoisy die te zien is van 10 mei tot 30 augustus 2026. Tussen sculpturen, installaties en ingrepen in het landschap verkent de kunstenaar de banden tussen hedendaagse kunst, de plantwereld en het levende geheel. Gekweekt aan de Arts Décoratifs de Paris, zet Lélia Demoisy hier een onderzoek voort naar natuurlijke materialen, sporen en contactzones tussen soorten.

Via Récits de forêts, Lélia Demoisy schetst zij een route rondom de bos van Chamarande, het verloren bos, het hybride bos en het droombos. Hout, vezels, organische fragmenten, huiden, houtskool of dierenafdrukken vormen de ankerpunten voor werken die de gebruikelijke referentiepunten van de bezoeker verleggen. De tentoonstelling zet een bos in de schijnwerpers als een samengesteld organisme, doorkruist door concurrentie, wederzijdse bijstand, overlevering en transformatie. "Wat men al te vaak als louter décor beschouwt, is in werkelijkheid een systeem van relaties, een knoop van interacties", vat de kunstenares daartoe samen.

Het parcours verenigt onder meer werken zoals Laissés sur la rive, Le Foyer, Les chairs froides, La trace de Chamarande, Cedrus deodara – Forêts futures, Cedrus deodara – Pollen & Charbon, Créature of nog La belle mort. Sommige stukken rusten op materialen afkomstig van bomen, wortels, verbrand hout of plantenschade, om verschijnselen die vaak discreet zijn zichtbaar te maken: de reparatie, het verdwijnen, de regeneratie of het geheugen dat in het materiaal is ingeschreven. Lélia Demoisy verwijst ook naar die instabiele grens tussen wat leeft en wat blijft, die zij noemt "het troebele gebied tussen wat leeft en wat blijft".

Niet als een frontale ecologische verhandeling, Récits de forêts biedt een aandachtige lezing van het landschap en de ecosystemen die het vormen. Het Domaine de Chamarande wordt hier een ruimte van doorstroom tussen erfgoed, hedendaagse creatie en observatie van het levende. Door de kunstwerken in dialoog te brengen met de bomen, sporen en materialen van de plek, opent de tentoonstelling een bredere reflectie op wat het bos bewaart, transformeert en overdraagt.

Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.