Dacht je dat "Picpus " gewoon een stationsnaam was op lijn 6 van de Parijse metro? Denk dan nog maar eens na. Dit ongebruikelijke woord, dat klinkt als een bijnaam, verbergt een veel meer bijzondere oorsprong dan het lijkt. Ergens tussen een middeleeuwse legende en een toponymische hypothese in, heeft Picpus een nogal originele betekenis. Wat als deze vreemde naam afkomstig is van... een genezende monnik die de jeuk door vlooien genas? Kom, we nemen je mee op een historische reis door het 12ᵉ arrondissement van Parijs.
Bij de opening op 1ᵉʳ maart 1909 heette het station gewoon Saint-Mandé, net als de laan waar het langs loopt. Maar in 1937 zorgde de verwarring met het naburige station Saint-Mandé - Tourelle op lijn 1 ervoor dat de RATP de halte een andere naam gaf. Het kreeg dus de naam van de nabijgelegen wijk: Picpus. Sober, beknopt, maar vooral... verwarrend. Want wie of wat is Picpus?
Er zijn twee mogelijke verklaringen voor deze titel. Volgens de legende gaat het verhaal terug tot de XVIᵉ eeuw. In die tijd werden de inwoners van het plaatselijke gehucht getroffen door een vreemde kwaal: er verschenen roodachtige en witte tumoren op hun huid die ondraaglijke jeuk veroorzaakten. Een monnik - wiens naam door de eeuwen heen verloren is gegaan - smeert een mysterieuze zalf op de wonden. En wat een wonder! De volgende dag geen puistjes meer, geen pijn. De mensen waren opgelucht.
Maar de magie heeft een veel nuchtere verklaring: de zalf van de monnik was niets meer dan een middel tegen vlooien. Zo kreeg hij de bijnaam 'Pique-Puce', naar de beten die hij verlichtte. En door fonetische versprekingen werd Pique-Puce Picpus, waarmee eerst het gehucht, toen de wijk en uiteindelijk... het metrostation werd aangeduid.
De andere betekenis is rationeler: sommige taalkundigen opperden een toponymische hypothese. De naam Picpus zou afkomstig kunnen zijn van een Latijnse samentrekking: pic (helling) en pud/pod (voet of heuvel), wat een bescheiden maar duidelijk geografisch reliëf oproept. Anderen zien een Keltische oorsprong, altijd gekoppeld aan een natuurlijke verhoging. Minder rotsachtig, maar aannemelijk.
De kers op de taart: een van de ingangen van het station is versierd met een authentiek Art Nouveau-gebouw van Guimard, dat op de monumentenlijst staat. Dus kijk omhoog en bewonder dit juweeltje van het Parijse erfgoed.
Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.
