Het Maison du Fontainier: een van de laatste ondergrondse overblijfselen van het Aqueduc Médicis in Parijs

In het Maison du Fontainier, in het hart van het 14e arrondissement, vind je de laatste glimp van het aquaduct van Médicis. Dit ondergrondse overblijfsel staat op de monumentenlijst en opent alleen zijn deuren tijdens rondleidingen om de geschiedenis van het water in de hoofdstad te ontdekken.

Het mysterieuze Maison du Fontainier, niet ver van de Jardin du Luxembourg, is vandaag de dag vrijwel ontoegankelijk voor het grote publiek. En toch was het een paar eeuwen geleden een zenuwcentrum voor de hoofdstad, simpelweg omdat het water over heel Parijs kon worden gedistribueerd. Het monument, een van de laatste overblijfselen van hetAqueduc Médicis binnen de stadsmuren, kan alleen worden bezichtigd tijdens rondleidingen georganiseerd door devereniging Paris historique, meerdere keren per jaar en tijdens de Journées du Patrimoine (Erfgoeddagen).

Koningin Marie de Médicis besloot een aquaduct te laten bouwen van Rungis naar Parijs, over een afstand van meer dan 13 kilometer, om water te brengen naar de tuin van het Palais du Luxembourg en naar de Linkeroever in het algemeen, die in die tijd geen water had, in tegenstelling tot de andere oever. Veel overblijfselen van het aquaduct zijn vandaag de dag nog te zien buiten de hoofdstad, met name in Arcueil en L'Haÿ-les-Roses, maar heel weinig in Parijs, waar het aquaduct voornamelijk ondergronds was.

Het Maison du Fontainier, een imposant essenhouten gebouw in Lodewijk XIII-stijl, werd gebouwd tussen 1619 en 1623 in het 14e arrondissement, op het 27e en laatste mangat (een gemetseld apparaat dat werd gebruikt om een ondergrondse leiding te inspecteren) van het aquaduct, dat in de 17e eeuw in gebruik werd genomen. De bovenste verdiepingen werden bewoond door Thomas Francine, de fonteinwachter van de koning, en daarna zijn nakomelingen, die toezicht hielden op de distributie van water in de hoofdstad, een altijd kostbare bron.

Het water dat door het aquaduct wordt aangevoerd, komt aan in de kelders en is verdeeld in drie bassins: in het midden het bassin van de karmelieten en de ondernemers, waarvan het water wordt gebruikt door de geestelijken; rechts het bassin van de koning, dat de paleizen en fonteinen van water voorziet; en links het bassin van de stad, voor de openbare fonteinen, dat slechts 28% van het water gebruikt.

In 1845 werd aan de andere kant van het Bassin du Roi een ondergronds reservoir met een kathedraalgewelf en een dubbele rij zuilen gebouwd om ongeveer 1000 kubieke meter water op te slaan. Het werd echter niet lang gebruikt, want het huis verloor zijn functie in 1874 toen Eugène Belgrand, onder leiding van baron Haussmann, begon te werken aan het Parijse water- en rioleringssysteem. Het huis werd in maart 1994 op de monumentenlijst geplaatst.

Tijdens ons bezoek namen we een trap naar beneden in de diepte van het gebouw en ontdekten we een ondergronds Parijs dat je van bovenaf niet zou vermoeden, niet ver van de Catacomben.

In deze ietwat kille sfeer vertelde Dominique, onze enthousiaste gids, ons alles over de geschiedenis van de locatie en de geschiedenis van het water in de hoofdstad, een episch verhaal dat vragen oproept over het gemak waarmee het vandaag de dag uit de kraan stroomt. Het is een indrukwekkend gebouw, met prachtige bogen die de tand des tijds hebben doorstaan, en we dwaalden rond terwijl we het werk van het verleden bewonderden, door kleine, soms smalle doorgangen, waar we hier en daar oude leidingen en tunnels ontdekten.

Het is een educatieve rondleiding waarbij je meer te weten komt over de ondergrondse gangen van onze stad! Zorg ervoor dat je sportschoenen of comfortabele schoenen meeneemt, want de grond kan soms een beetje oneffen en vies zijn. Volgende datum: 15 oktober!

Waar kun je in de voetsporen van de Aqueduc Médicis de laatste overblijfselen vinden in het 14e arrondissement?
Tegenwoordig stroomt het water gemakkelijk onder onze voeten door, maar er was een tijd dat een aquaduct, het aquaduct van Médicis, met meer moeite water uit Rungis transporteerde. Hoewel het vandaag de dag minder bruikbaar is dan in de 17e eeuw, zijn er nog steeds een paar overblijfselen te ontdekken tijdens een wandeling door het 14e arrondissement. [Lees verder]