Hij prijkt op het Place de la Concorde, vaak verrassend voor voorbijgangers: het moet gezegd worden dat het best opvallend is om een Egyptisch obelisk van 23 meter hoog in het hart van Parijs te zien. Het Luxor-obelisk is een van de meest iconische monumenten van de stad, een symbool van de sterke banden tussen Frankrijk en Egypte.
Maar het oude monument is niet slechts een toeristische curiositeit of een diplomatieke geste: het vervult ook een verborgen functie sinds 1999...
In dit bijzondere jaar bereiden de Parijzenaars zich voor op de overgang naar het jaar 2000. Zo worden op 21 juni 1999, tijdens de zomerzonnewende, kasseien rondom de Place de la Concorde gelegd in een ronde vorm. Ze zijn versierd met Romeinse cijfers, volgens de volgorde van een klok. De obelisk in het midden van deze cirkel fungeert als wijzer: afhankelijk van de stand van de zon verschuift de schaduw van de obelisk en wijst naar de genummerde stenen, zodat wie goed oplet, het uur kan aflezen.
Deze enorme zonnewijzer geeft ook inzicht in de curves van de zonnew returns en de lijnen van de equinoxen, dankzij metalen inscripties en bronzen spijkers die in de weg zijn bevestigd. Natuurlijk werkt het systeem alleen wanneer de zon schijnt, wat in Parijs afhankelijk van het seizoen niet altijd vanzelfsprekend is...
Let op, wees op tijd: de tijd die op de Obelisco wordt weergegeven, klopt niet altijd met de officiële Franse tijd, vooral tijdens de zomermaanden na de zomerschema. Het Louxor-obelisk geeft de juiste tijd weer tijdens de winter- en zomerzonnewenden, en ook bij de equinoxen. Voor de rest van de tijd kun je beter op je horloge vertrouwen.
Dit grote zonnewijzerproject werd opgericht in 1999, maar het oorspronkelijke idee dateert veel verder terug. Astronoom Camille Flammarion, oprichter van de Société Astronomique de France (SAF), was de eerste die in 1913 probeerde dit plan te realiseren. Zijn plannen werden echter abrupt gestopt door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. In 1939 waagde architect Daniel Roguet samen met Gabrielle Flammarion, de weduwe van Camille, een nieuwe poging om deze zonnewijzer te plaatsen, ter ere van de herinnering aan de astronoom. Ook deze keer werd het project door een wereldconflict gestopt.
Het zijn uiteindelijk Denis Savoie (directeur van het planetarium in het Paleis van de Ontdekking en voorzitter van de commissie voor zoutlantaarns bij de SAF) en Philippe de la Cotardière (wetenschapsjournalist en voormalig voorzitter van de SAF) die erin zullen slagen dit idee te realiseren, aan het begin van de XXIe eeuw.
