Gelegen in het westen van Parijs, in het 16e arrondissement, is het Bois de Boulogne tegenwoordig een must-visit locatie voor wandelaars, met zijn 846 hectare groen. Maar achter de fietspaden en rustige meren schuilt een koninklijke geschiedenis die meer dan twintig eeuwen teruggaat. Dit grote groene longeerpark dat Parijzenaars dagelijks bezoeken, was, lang voordat zij er kwamen, het exclusieve jachtland van de Franse koningen.
Alles begint bij het oudere bos van Rouvray, een enorm massif dat zich veel verder uitstrekte dan de gebieden die we tegenwoordig kennen. Het omvatte de huidige bossen van Montmorency, Saint-Germain-en-Laye, het Bois de Chaville en dat van Meudon. De naam komt van de rouvre-eiken, een kleinere variant van de gewone eik, die destijds over dit gebied verspreid waren. Volgens de website van de Stad Parijs was het koning Dagobert, die over de Franken regeerde van 629 tot 639, die er jachtte op beren, herten en allerlei ander wild tussen de eikenbomen door.
Wat betreft de naam "Boulogne" komt die veel later. Rond 1315 liet Filips de Goede er een kleine kapel bouwen na een pelgrimstocht naar Boulogne-sur-Mer, en zo kreeg het bos vanzelfsprekend die naam. Een etymologische Anecdote die maar weinig wandelaars zich vandaag de dag realiseren wanneer ze door de paden van het park wandelen.
Door de eeuwen heen evolueert het bos tot een zeer begeerd koninklijk domein. Volgens Wikipedia koopt Filips Augustus het grootste gedeelte van het bos van de monniken van Saint-Denis, om er een jachtgebied van te maken op de koninklijke terreinen. Onder François I wordt er zelfs een kasteel gebouwd — het beroemde kasteel van Madrid — dat het gebied transformeert tot een ware hofbalzaal. Het jachtpark wordt later omringd door een muur onder Lodewijk II en Lodewijk III, met acht poorten, om dit koninklijke privilège beter te beschermen tegen nieuwsgierige blikken.
Hetzelfde bos herbergt ook een leuke anekdote die het waard is om verteld te worden. Tijdens het bewind van Henri III werden er in het Château de Madrid gevaarlijke dieren opgesloten, die werden laten vechten met stieren voor het vermaak van de koning. Maar het verhaal krijgt een grappig einde: op een nacht droomde de koning dat deze dieren hem wilden verslinden, waarop ze ober worden geschoten en vervangen door groepen kleine honden, volgens de gedigitaliseerde archieven van de Bibliothèque nationale de France op Gallica.
Tijdens de diende het bos als toevluchtsoord voor roversbendes, voordat het in de 16e eeuw officieel werd erkend als koninklijk jachtpark. Het is ook in deze setting dat de gebroeders Montgolfier hun allereerste luchtballon de lucht instuurden — een hoofdstuk uit de geschiedenis dat je niet meteen zou verwachten in een jachtbos.
De overgang van koninklijk domein naar openbaar terrein verloopt niet zonder problemen. Het bos blijft deels afgesloten zodat Lodewijk XVI er zijn jachtpartijen kan houden, voordat het volledig wordt opengesteld voor het publiek. De Revolutie en vervolgens de Napoleontische oorlogen laten diepe sporen na: het bos wordt bezet en gedeeltelijk verwoest door vijandelijke troepen die er kampen tijdens de campagne in Frankrijk.
Het is uiteindelijk onder Napoléon III dat het bos zijn intrede doet in zijn moderne geschiedenis. De keizer laat zich inspireren door de Engelse landschapsparken die hij tijdens zijn ballingschap in Londen ontdekt heeft: maar liefst vierhonderdduizend bomen worden geplant, meren en rivieren gegraven. De landschapsarchitect Adolphe Alphand hertekent het hele park en het is ook in deze periode dat de Grote Waterval ontworpen wordt. In 1856 bedacht door ingenieur Eugène Belgrand, is deze kunstmatige waterval van 12 meter hoogte vergezeld van een elegant paviljoen dat oorspronkelijk dienst deed als jachtverblijf voor Napoleon III. Het is gemakkelijk voor te stellen dat de keizer hier even uitrust na een jachtpartij, voordat de plek een veel gourmandischer lot zou ondergaan.
Het verhaal van de Grande Cascade is een van de mooiste herontwikkelingsprojecten in Parijs. Ooit was het een jachthuis van Napoleon III, maar tijdens de Wereldtentoonstelling van 1900 werd het omgetoverd tot een stijlvol restaurant, met een opvallende architectuur die empire, Belle Époque en Art Nouveau elegant combineert. De imposante glazen koepel, bekroond door een groene metalen luifel die wordt toegeschreven aan Gustave Eiffel, maakt het vandaag de dag een van de meest herkenbare uitzichten in het Bois de Boulogne. Sinds 1965 heeft het restaurant een Michelinster en het wordt al drie generaties lang gerund door de familie Menut, die dit uitzonderlijke erfgoed met trots bewaken.
In de keuken biedt chef Frédéric Robert (een achtergrond bij Bernard Pacaud en Alain Senderens) een klassieke en seizoensgebonden Franse gastronomie. Zijn signature-gerecht is een smaakvolle combinatie van selderijpuree, ganzenlever en zwarte truffel. Een adres dat je niet mag missen om je wandeling op een andere manier voort te zetten, te vinden in de Gids Michelin.
Litteraire anekdote ter afsluiting: tijdens een wandeling in het Bois de Boulogne kreeg de jonge Marcel Proust, pas 9 jaar oud, zijn eerste astma-aanval. De toekomstige auteur van de Zoektocht zal zijn hele leven een bijzondere band behouden met deze plek, doordrenkt van herinneringen.
Vandaag de dag trekt het Bos van Boulogne miljoenen bezoekers die er wandelen, fietsen, roeien op het Kleine Meer of het Bagatelle-park en het Açclimatisatietuin verkennen. Het is moeilijk voor te stellen, terwijl je onder de eiken wandelt, dat dezezelfde bomen eeuwenlang getuige waren van koninklijke processies, mantelgangen en jagershonden.
Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.
Plaats
Bois de Boulogne
Bois de Boulogne
75116 Paris 16
Routeplanner
Toegang
Metro lijn 10 station "Porte d'Auteuil" of lijn 9 "Ranelgah".
