In Parijs is Johnny Hallyday nooit ver weg. Kijk maar naar een plaquette, stap door de deur van een zaal en een stukje van zijn leven duikt weer op. Voor de volle stadionhuren, de motoren, de gitaren en de overdreven shows was er toch een jonge jongen genaamd Jean-Philippe Smet. Zijn Parijsverhaal begint in een bescheiden straatje van het 9e arrondissement en zet zich voort in de tempels van rock, de grote opnamestudio’s en de meest indrukwekkende zalen van de hoofdstad. Een ideale wandeling om stap voor stap de geboorte van een idool te volgen.
Voor Johnny was er dus Jean-Philippe. De toekomstige zanger brengt een deel van zijn jeugd door op 13, rue de la Tour-des-Dames, in het 9e arrondissement, bij zijn tante Hélène Mar en zijn nichtjes Desta en Menen. In deze wereld vol artiesten, dansers en optredens ontdekt de jonge jongen al vroeg het plezier van het podium. Hij wordt ook geraakt door Lee Halliday, de compagnon van zijn nicht Desta, een Amerikaanse artiest die bijdraagt aan het voeden van zijn verbeelding. Zijn artiestennaam zal trouwens geïnspireerd raken door die familienaam, waaraan later een spelfout een tweede „y” zal toevoegen. Vandaag de dag herinnert een gedenkplaat aan de aanwezigheid van de zanger in deze elegante en rustige straat.
Le Golf-Drouot: hoe Parijs de rock-'n-roll ontdekt
Daarna richting de Drouotstraat, op enkele minuten wandelen. Daar stond het legendarische Golf-Drouot, vaak het temple van de Franse rock genoemd. Oorspronkelijk was de plek een miniatuurgolfbaan die boven een café lag. Maar eind jaren vijftig maakten de golfclubs geleidelijk plaats voor Amerikaanse platen, elektrische gitaren en jongeren die wilden lijken op Elvis Presley.
Johnny gaat er een hele generatie toekomstige artiesten ontmoeten. Eddy Mitchell, Dick Rivers en vele beginnende groepen komen ook langs deze zaal die legendarisch is geworden. Men komt er om nummers die in Frankrijk nog zeldzaam zijn te beluisteren, deel te nemen aan concoursen en rock te dansen. Golf-Drouot bestaat vandaag niet meer, maar een gedenkplaat markeert de plek waar het vroeger lag, op 2 rue Drouot.
Op slechts een paar straten afstand gaat de reis verder in de Olympia. Voor Johnny Hallyday betekent deze zaal veel meer dan een tussenstop: ze begeleidt bijna zijn gehele carrière. Hij treedt er al op vanaf het begin van de jaren zestig en keert er regelmatig terug. De Olympia wordt een van de plekken waar het fenomeen Johnny pas echt uitgroeit.
Toch blijft de zaal tamelijk intiem in vergelijking met de stadionmen die hij later zal vullen. De Olympia vormt zo een keerpunt. De jongen van de Rue de la Tour-des-Dames is niet langer enkel het idool van de jeugd. Hij vestigt zich duurzaam tussen de grote namen van de Franse chansons.
Laten we de spotlights doven en afreizen naar het 20e arrondissement, naar het studio Davout, een ander iconisch ontmoetingspunt in de Parijse muziekwereld. Gedurende tientallen jaren verwelkomde dit studio talloze Franse en internationale artiesten. Zijn grote zaal en zijn uitzonderlijke akoestiek maken het mogelijk er zowel orkesten als pop- of rockalbums op te nemen.
Johnny Hallyday werkte daar ook mee tijdens zijn carrière. Er wordt vaak gezegd dat hij tijdens het opnemen een bijna instinctieve energie bezat. De Davout-studio sloot in april 2017 de deuren, enkele maanden voor het overlijden van de beroemde rockster.
Wanneer hij in Bercy aankomt, tilt Johnny zijn spektakel naar een hoger niveau. Het Palais Omnisports wordt een van zijn favorietste zalen en het decor voor talloze optredens. Hier gaat het er niet om een micro in het midden van het podium te plaatsen. Johnny houdt van spectaculaire entrées, motorfietsen, loopbruggen, vlammen, grote schermen en decors die een concertzaal kunnen omtoveren tot een echte cinema-scene. Naarmate de tournees voortduren, worden zijn shows ambitieuzeer. Technici moeten soms ware hoogstandjes leveren om zijn ideeën tot leven te brengen.
Parc des Princes: de triomfantelijke intrede in het stadiontijdperk
In 1993 viert Johnny Hallyday zijn vijftigste verjaardag in het Parc des Princes. Voor dit hoogtepunt doet hij geen half werk. Zijn entree is legendarisch gebleven: de zanger loopt door de menigte om het podium te bereiken. Het concert wordt al snel een van de meest indrukwekkende momenten uit zijn carrière. Het spektakel is enorm, maar rust ook op een eenvoudige gedachte: Johnny viert zijn verjaardag omringd door zijn publiek.
Na het Parc des Princes ziet Johnny nog groter. In 1998 investeert hij in het Stade de France, dat enkele maanden eerder werd geopend. De concerten hebben echter te maken met bijzonder grillig weer. Sommige data worden uitgesteld door zware regenval, maar Johnny gaat uiteindelijk toch het podium op om een monumentaal spektakel neer te zetten.
Zijn aankomst per helikopter blijft een van de sterkste beelden van deze concerten. Hangend boven het podium verschijnt hij in de lucht voordat hij zijn publiek bereikt. Johnny keert daarna nog terug naar het Stade de France, onder meer in 2009, tijdens een tour die werd aangekondigd als afscheid van het podium. Een belofte die hij uiteindelijk maar moeilijk kan waarmaken: als je zo van concerten houdt, het microfoon voorgoed opbergen is niet zo eenvoudig.
Parijs verandert van gezicht op 9 december 2017. Enkele dagen na het overlijden van Johnny Hallyday verzamelen tienduizenden mensen zich om hem een laatste eer te bewijzen. De rouwstoet trekt langs de Champs-Élysées, vergezeld door honderden motorrijders. Langs het parcours applaudisseren fans, zingen ze en zwaaien met portretten. Sommigen kwamen van ver om afscheid te nemen van de man wiens nummers hun jeugd, hun liefdes en hun autoritten hebben begeleid.
De ceremonie gaat verder in de Madeleinekerk, in aanwezigheid van zijn familie, vrienden, talrijke personaliteiten en vertegenwoordigers van de Staat. Die dag eert de hoofdstad niet alleen een zanger; zij huldigt een kunstenaar die een plek heeft verankerd in het collectieve geheugen.
Sinds 2021 draagt het parvis van Parijs-Bercy de naam Esplanade Johnny-Hallyday. De keuze voor deze locatie ligt voor de hand: Bercy heeft een centrale rol gespeeld in de carrière van de zanger. De esplanade huisvest bovendien een werk van Bertrand Lavier getiteld « Quelque chose de… », een knipoog naar het beroemde nummer Quelque chose de Tennessee.
In tegenstelling tot wat sommige bezoekers zich voorstellen, gaat het niet om een standbeeld van Johnny. Het kunstwerk bestaat uit een enorme gitaarhals bovenop een Harley-Davidson die ooit aan de zanger toebehoorde. Bij de onthulling veroorzaakte het werk gemengde reacties. Sommige bewonderaars hadden liever een meer klassieke voorstelling van hun idool gezien. Anderen waardeerden deze symbolische keuze die twee onlosmakelijke elementen uit zijn imago verenigt: rock en motorfiets.
Vandaag komen fans er regelmatig bijeen om een moment van rust te nemen, bloemen te leggen of een foto te maken. Het parcours kan hier eindigen, voor die vreemde gitaar die de hemel in wijst.
Van de rustige rue de la Tour-des-Dames naar de enorme podia van het Stade de France, vertelt Parijs het hele verhaal van Johnny Hallyday. Het is dat van een kind omringd door artiesten, uitgegroeid tot een rock-icoon, daarna een populaire figuur die veel verder reikt dan muziek. Een tocht vol herinneringen, met op de achtergrond enkele akkoorden van gitaren.
Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.
