Pathé-Albatrosstudio’s in Montreuil: de glazen overkapping waar de stomme film werd gemaakt

In Montreuil bewaren de voormalige Pathé-Albatrosstudio’s een zeldzaam overblijfsel uit de begindagen van de cinema: een glazen hal uit 1904, die in de jaren 1920 het centrum werd van een Frans-Russisch avontuur.

In Montreuil vertellen de voormalige studio’s Pathé-Albatros over een manier van films maken die vandaag verdwenen is. Hun grote glazen hal, gebouwd in 1904 op initiatief van Charles Pathé, behoort tot de eerste generatie ‘filmstudio’s’. Voordat filmsets volledig afhankelijk waren van kunstlicht, viel het daglicht door het glazen dak naar binnen om filmopnamen mogelijk te maken.

Het gebouw is ingericht in een voormalige paardenstal: de paardenboxen zijn kleedkamers geworden en de glazen constructie biedt de filmploegen werkruimte. Het serreachtige uiterlijk komt dus voort uit een technische behoefte. Wat hier bewaard is gebleven, is niet de gevel van een locatie die in een fictieverhaal wordt afgebeeld, maar een instrument om films te maken: een studio waar decors worden opgebouwd en acteurs worden geregisseerd.

Na de revolutie van 1917 verlaten filmprofessionals Rusland en vestigen zich in Frankrijk. Rond producent Joseph Ermolieff vestigt een groep zich in de studio in Montreuil die ze van Pathé huurt. Ermolieff-Cinéma wordt in 1922 de Société des Films Albatros. Producent Alexandre Kamenka en acteur Ivan Mosjoukine behoren tot de hoofdrolspelers in dit avontuur, waarin Russische kunstenaars en de Franse cinema elkaar ontmoeten.

La Cinémathèque française beschrijft de studio in de jaren twintig als een plek waar acteurs, regisseurs, technici en decorontwerpers samenwerkten. In haar presentatie van de documentaire Albatros, debout malgré la tempête belicht ze het onderzoek naar acteren, licht, decors en montage. Onder het glazen dak ontstond zo een creatieve gemeenschap, en niet slechts een reeks onafhankelijke filmopnamen. Deze geschiedenis verklaart de plaats van Albatros in het erfgoed van de stomme film.

De locatie krijgt vervolgens andere functies, waaronder industriële, voordat de artistieke activiteiten in 2001 worden hervat. Zijn voormalige studio en perceel zijn sinds 18 juli 1997 beschermd als monument historique. In de beschrijving van het ministerie van Cultuur wordt gewezen op de zeldzaamheid van dit glazen gebouw, dat een groot deel van zijn structuur heeft behouden. In Montreuil is de geschiedenis van de film dus ook af te lezen aan een werkgebouw, ontworpen om licht op te vangen, lang voordat het een erfgoed werd dat bescherming verdient.

Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.