Gerhard Richter: wystawa niemieckiego malarza w Fondation Louis Vuitton – ostatnie dni

W ślad za krzykliwymi, przepełnionymi pejzażami Davida Hockneya, Fondation Louis Vuitton podejmuje jednego z gigantów sztuki współczesnej, Gerharda Richtera, w retrospektywie XXL. Niemiecki malarz, urodzony w Dreźnie w 1932 roku, odkłada swoje pędzle - a raczej skrobaki - w 16. dzielnicy Paryża na wystawę obejmującą 60 lat żywiołowej twórczości.

Od fotograficznego rozmycia po najczystszą abstrakcję, od pociągnięć pędzla po eksperymenty na szkle, Richter zaciera ślady i gatunki z niepokojącą łatwością. Pomiędzy figuracją a abstrakcją, każda praca jest wizualną zagadką, umiejętnie skomponowaną - Richter nigdy nie maluje tego, co widzi, ale to, co decyduje się pokazać. I o to właśnie chodzi: sprawić, byśmy widzieli inaczej.

Od 17 października 2025 r. do 2 marca 2026 r. w całej Fundacji zostanie zaprezentowanych 270 prac. Obrazy olejne, akwarele, rysunki, rzeźby ze stali i szkła, malowane fotografie... kalejdoskop wizualnych doświadczeń, od 1962 do 2024 roku. Pierwszy pod względem gęstości i czasowości!

Do sedna sprawy dochodzimy w Galerie 1 (1962-1970), gdzie fotografia służy jako filtr i odskocznia. Onkel Rudi, ciotka Marianne, bombowce... za pozorną neutralnością Richter przywołuje własną historię i historię kraju. Punktem zwrotnym były również Cztery szklane panele i Wykresy kolorów, w których obraz kołysze się, rozkłada i odbija.

W Galerie 2 (1971-1975) wszystko płynie... dosłownie! Vermalungen (krople), Peintures Grises (szare obrazy) i kontrolowane rozwiązania były na porządku dziennym. Na szczególną uwagę zasługuje 48 Portretów z Biennale w Wenecji w 1972 roku, czy też Zwiastowanie Tycjana odświeżone w stylu Richtera: zdekonstruowany klasycyzm, zabarwiony ironią.

Galerie 4 (1976-1986) oznacza wejście wabstrakcję. Tutaj przyglądamy się materiałowi, przybliżamy gest. Pędzel staje się tematem u Stricha, podczas gdy Richter nie zapomina o intymności z portretami Betty, swojej córki, lub wymyślonymi na nowo krajobrazami i martwymi naturami.

• Przeczytaj także
• Ciekawe okazje w tym tygodniu w Paryżu i regionie Île-de-France, od 2 do 8 marca 2026 roku
• Bezpłatne muzea i zabytki w Paryżu i regionie Ile-de-France: wskazówki kulturalne

Galerie 5 (1987-1995). Niemiecka historia dogoniła płótno w 18 października 1977 roku, przejmującej serii wypożyczonej z MoMA. Tutaj Richter osiąga surową, niemal bolesną intensywność. W tym samym duchu powrócił do swoich pierwszych modeli rodzinnych z Sabine mit Kind i podpisał głębokie, udręczone abstrakcje.

Galerie 7 i 9 (1996-2009) dają pierwszeństwo przypadkowi. Od małych formatów po wielkoformatowe freski, wszystko jest na wystawie: Silikat, 4900 Colors i wysublimowane Cage Paintings, subtelne hołdy dla kompozytora Johna Cage'a.

Następnie w Galerii 9 i 10 (2009-2023) czeka nas ostatnia salwa niespodzianek: prace na szkle, cyfrowo wygenerowane obrazy Strip Paintings oraz Birkenau, uderzająca seria oparta na fotografiach wykonanych w nazistowskim obozie. Czysty, frontalny, niezbędny.

Rzeźba przewija się przez całą wystawę niczym nić. Wreszcie, trzy pokoje poświęcone akwarelom, rysunkom i pomalowanym fotografiom oferują wrażliwy kontrapunkt, w którym papier, tusz i przezroczystość dają wgląd w wizualne obsesje, które dla Richtera są zawsze w ruchu, nawet po odłożeniu pędzli w 2017 roku.

Gerhard Richter maluje, drapie, rozmywa, tnie, poleruje i odbija - dosłownie i w przenośni. Mistrzowska wystawa, która oddaje obraz i jego odbicie, formę i jej wymazanie.