Pauline Curnier Jardin w Palais de Tokyo: wystawa łącząca mity z normami społecznymi

Pałac Tokijski w Paryżu prezentuje wystawę monograficzną poświęconą Pauline Curnier Jardin, francuskiej artystce eksplorującej formy immersyjne, rytuały, kwestie płci oraz sposoby przedstawiania ciała poprzez instalacje, filmy i performances. Wystawa potrwa od 3 kwietnia do 13 września 2026 roku. Zaprojektowana jako sensoryczna i fragmentaryczna podróż, ta szeroka ekspozycja łączy ważne dzieła z nowymi realizacjami, powstałymi we współpracy z Museo Reina Sofía w Madrycie.

Podróż sensoryczna przez świat transgresyjnych ciał, niejednoznacznych rytuałów i zmienionych mitów... Pałac Tokio w Paryżu poświęcił monograficzną wystawę francuskiej artystce Pauline Curnier Jardin, która będzie dostępna od 3 kwietnia do 13 września 2026. Łącząc wideo, instalacje, rysunek, muzykę i performans, prace tej artystki zapraszają do zanurzenia się w jej wyjątkowym świecie wizualnym i narracyjnym. Projekt, realizowany we współpracy z Museo Reina Sofía w Madrycie, obejmuje zarówno istniejące dzieła, jak i nowe produkcje. Kuratorska koncepcja zakłada przestrzeń eksperymentów i dekonwencji, badając granice społecznych i cielesnych przedstawień. W immersive i fragmentarycznej atmosferze wystawa kwestionuje normy, pragnienia i sprzeczności współczesnego świata.

To artystyczne wydarzenie ukazuje zestaw immersyjnych instalacji o motywach mitologicznych, folklorystycznych i rytualnych, osadzonych w przestrzeniach inspirowanych architekturą sakralną, lasami czy też peryferyjnymi obszarami miejskimi. Wystawa przeplata się z najnowszymi lub premierowymi filmami, które wyznaczają rytm opowieści, odsłaniając fragmentaryczną, teatralną, czasem groteskową narrację. Szczególną uwagę poświęcono ciału, zwłaszcza kobiecemu, jako centrum poszukiwań wizualnych – ukazanemu zarówno jako wrażliwe, jak i silne. Całość tworzy sieć interpretacji, w której obraz się porusza, wybucha, a nawet się rozlewa, nie tracąc swojej nieustającej nieokreśloności.

Pauline Curnier Jardin au Palais de Tokyo : une exposition entre mythes et normes sociales — ©Adagp, Paris, 2025

Przestrzenie do zamieszkania i odczuwania

W salach Palais de Tokyo zwiedzający porusza się po świecie celowo zaskakującym, pełnym przesadnych postaci i architektonicznych instalacji, które przypominają „pole do zabawy”. Te przestrzenie nie opowiadają tradycyjnej historii, lecz składają się na serię wrażeń wizualnych, dźwiękowych i fizycznych. Całość została zaprojektowana tak, aby pobudzała zmysły: światło, ruch i dźwięki tworzą atmosferę, w której nie patrzymy biernie, ale przemierzamy ją. Napięcie między spektaklem a intymnością, między sacrum a codziennością, wyznacza charakter każdej instalacji.

Odwoływane odniesienia łączą ikonografię chrześcijańską, mity starożytne i narracje ludowe, tworząc całość, w której zacierają się hierarchie kulturowe. Artystka bada zwłaszcza rytualne aspekty performansu i wyobrażenia karnawałowe, krytycznie komentując stereotypy społeczne, zwłaszcza te związane z płcią, seksualnością i symboliczną przemocą. Prace Pauline Curnier Jardin wciągają widza w bezpośredni dialog z utrwalonymi przedstawieniami.

Dialog z historią tego miejsca wciąż trwający

Już dwukrotnie gościła na zbiorowych wystawach w Palais de Tokyo – Dynasty w 2010 roku oraz Anticorps w 2020 – teraz Pauline Curnier Jardin realizuje swoją wizję w przestrzeniach udostępnionych jej wraz z innymi artystami. W obrębie jej ekspozycji elementy narracyjne przenikają się między pracami: maskowane postacie, niejednoznaczne przedmioty, hybrydowe kostiumy… wszystko to tworzy sieci powiązań i momentów zerwania, budując narrację pełną niepewności. Artystka nie służy jedynie ilustracją jakiegoś przekazu, lecz rozbudowuje pole percepcji, w którym widz jest zachęcany do zagubienia się. Sposób, w jaki wystawa prowadzi przez labirynt, sprzyja kontemplacji nieznanego, zwątpienia i wielorakich interpretacji.

W swojej estetyce, często celowo przesadnej, Pauline Curnier Jardin podejmuje tematy związane z dominacją, normami społecznymi, marginalizowanymi ciałami i mechanizmami kontroli. Każda instalacja to zarazem krytyczna i sensoryczna przestrzeń, w której znaczenie symboliczne wyprzedza dosłowność przekazu. Religijny synkretyzm i rytualne gesty służą jako materiały do zakładania między sacrum a profanum, między opresją a wyzwoleniem.

Wystawa otwarta, między refleksją a przepływem form

Eksperymentując z płynnością ról społecznych i tożsamości, projekt ukazuje możliwość przearanżowania prezentowanych obrazów. To nie manifest, lecz zbiór sugestii i napięć. Formalna złożoność całości nie ma na celu przekonywać, lecz otwierać przestrzenie do percepcji i wewnętrznych przemian. Zwiedzający stają wobec dzieł, które nie serwują jednoznacznych przesłań ani oczywistych rozwiązań.

Warto zaznaczyć, że ten projekt zostanie wznowiony jesienią 2027 roku w Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía w Madrycie, w odświeżonej wersji. W Paryżu wystawa znajduje idealne miejsce, które sprzyja jej narracyjnym dygresjom i zmiennym formom, w przestrzeni, gdzie sztuka współczesna potrafi dialogować z historią i wyzwaniami współczesnych czasów.

Ta strona może zawierać elementy wspomagane przez SI, więcej informacji tutaj.