W Palais de Tokyo, Cheryl Marie Wade bada kulturę crip i poezję zaangażowaną

Palais de Tokyo w Paryżu prezentuje wystawę grupową poświęconą poezji Cheryl Marie Wade, od 3 kwietnia do 13 września 2026 roku. Poświęcona tej postaci ze sceny crip z Berkeley, trasa wystawy łączy archiwa, performanse i instalacje, by oddać głos będący jednocześnie poetycki, zaangażowany społecznie i związany z historią niepełnosprawności.

W Paryżu Palais de Tokyo prezentuje wystawę zbiorową poświęconą Cheryl Marie Wade od 3 kwietnia do 13 września 2026 roku. Poświęcona tej poetce i istotnej postaci sceny crip z Berkeley, trasa łączy archiwa, performanse i instalacje współczesne. To sposób na przywrócenie głosowi artystycznemu miejsca, gdzie spotykają się poezja, działalność na rzecz minority i pamięć o niepełnosprawności.

Na podstawie niepublikowanych dotąd materiałów dokumentalnych, zgromadzonych przez ponad dwadzieścia lat, ta wystawa ukazuje świat literacki i performatywny Cheryl Marie Wade, amerykańskiej artystki z Kalifornii z niepełnosprawnością, której dzisiaj mało kto zna we Francji. Projekt opiera się na nagraniach z 2000 roku, wykonanych przez Diane Maroger, reżyserkę i działaczkę społeczną, które pierwotnie miały być pokazane w programie telewizyjnym na France 3.

Chociaż program nigdy nie został zrealizowany, zgromadzone w Berkeley na początku lat 2000 materiały archiwalne stanowią dziś główną podstawę tej wystawy. Ekspozycja łączy te wizualne dokumenty z wybraną kolekcją współczesnych dzieł sztuki, które poruszają tematy niepełnosprawności, opieki oraz poezji zaangażowanej społecznie.

Artystyczna podróż przez kulturę crip

Poprzez serię filmów, tekstów, instalacji i czytań, wystawa stara się odnieść niepełnosprawność jako doświadczenie doświadczane w przestrzeni artystycznej. Poematów Cheryl Marie Wade, początkowo słuchanych na kobiecych grupach wsparcia, a następnie prezentowanych publicznie w formie monodramów lub na taśmach VHS, porusza tematy takie jak seksualność, ból fizyczny, niestabilność i pamięć ciała. Nazwana przez niektórych Matką Królową Gnarly, artystka domagała się używania słowa "crip" – pochodzącego od pejoratywnego określenia "cripple" – jako narzędzia do odzyskiwania tożsamości, w ramach rosnącej społeczności aktywistów, która zaczęła się kształtować w latach 80. w Berkeley.

Pałac Tokyo proponuje tym samym wszechstronne spojrzenie na tę scenę artystyczną, przywołując współczesnych artystów, którzy mają bezpośredni lub symboliczny związek z problemami poruszanymi przez społeczność crip w Stanach Zjednoczonych. Fragmenty archiwalne są prezentowane w przestrzeni wystawy w formie narracyjnych wycinków, jako próby zbudowania wspólnego opowiadania o niepełnosprawności, stworzonego przez samych zainteresowanych.

Odzyskane wspomnienia do zobaczenia i usłyszenia

Niewiele elementów twórczości Cheryl Marie Wade zostało do tej pory opublikowanych lub przetłumaczonych na język polski. Jej archiwa, przechowywane na Uniwersytecie w Berkeley, pozostają w dużej mierze niewykorzystane. Brak publikacji kontrastuje z wpływem, jaki jej teksty i performance wywarły na wczesne prace Studiów nad Niepełnosprawnością w Stanach Zjednoczonych. Projekt zaprezentowany w Pałacu w Tokyo wykorzystuje tę lukę w publikacji, aby stworzyć przestrzeń do słuchania, czytania i refleksji, nawiązując do aktualnych dyskusji wokół pojęcia opieki, zdrowia psychicznego oraz form autoreprezentacji.

Równocześnie z wystawą, w Palais de Tokyo odbędzie się festiwal poezji i performance, poświęcony scenie crip francophone. Ta część wydarzenia na żywo pozwoli publiczności poznać artystów, którzy w unikalny sposób analizują, jak niepełnosprawność może stać się narzędziem wyrazu artystycznego, krytyki społecznej czy redefinicji kanonów estetycznych.

Projekt o wielu odczytaniach

Prace Diane Maroger, prowadzone przez kilka lat w Berkeley, stanowią nowatorski punkt wyjścia do refleksji nad tym, jak w instytucjach kulturalnych przekazywane są doświadczenia marginalizowanych społeczności. Zarejestrowane filmy, zebrane poezje oraz nagrane świadectwa tworzą złożony pejzaż, w którym splatają się osobiste przeżycia, działalność społeczna i sztuka. To właśnie te elementy wywołują dialog z prezentowanymi współczesnymi dziełami, tworząc sieć wizualnych i dyskursywnych rezonansów.

Łącząc unikalne archiwa, dzieła współczesnych artystów oraz dynamiczny program wydarzeń, Pałac Tokio tworzy przestrzeń wymiany wiedzy i opowieści, poruszając tematy artystyczne, społeczne i polityczne, które wciąż rzadziej gościły na wystawach we Francji. Ta kolektywna inicjatywa otwiera nowe możliwości badań i narracji, skupiając się na kulturze crip oraz artystycznych wyrazach z niej wywodzących się.

Ta strona może zawierać elementy wspomagane przez SI, więcej informacji tutaj.