Francuska telewizja zmienia dosłownie oblicze od studio Buttes-Chaumont w Paryżu, 1 października 1967 roku. O godzinie 14:15, w studio 13, druga sieć ORTF oficjalnie porzuca czarnobiałe obrazy, aby pokazać pierwsze materiały w kolorze dzięki francuskiemu procesowi SECAM.
Przy kamerach bierze udział czterech mężczyzn w tej sekcji historycznej: minister informacji Georges Gorse, dyrektor generalny ORTF Jacques-Bernard Dupont, dyrektor sprzętu i eksploatacji Claude Mercier oraz dyrektor telewizji Émile Biasini. Po odliczaniu obraz, dotąd monochromatyczny, nagle przesuwa się w kolor. Georges Gorse wypowiada wtedy słowa, które na stałe zapisały się w historii: "A oto barwy, w wyznaczonym dniu i o wyznaczonej godzinie!"
Trzeba to jednak doprecyzować: nie cała telewizja francuska przechodzi na kolor tego dnia — objęta zmianą jest wyłącznie 2e chaîne. Uruchomiona w 1964 roku, pracuje na 625 liniach w paśmie UHF, w przeciwieństwie do pierwszego kanału, który wciąż nadaje według starego francuskiego standardu 819 linii i pozostaje czarno-biały.
Wybór Buttes-Chaumont nie jest przypadkowy. Studio 13 należy do rozległego centrum produkcji telewizyjnej ulokowanego przy rue des Alouettes, w 19. dzielnicy. Przystosowany od lat pięćdziesiątych na bazie dawnych obiektów filmowych, ten obiekt stał się jednym z głównych warsztatów programów dla RTF, a następnie ORTF. Studia, regie, pracownie dekoracyjne i zespoły techniczne wytwarzały wtedy dużą część programów i audycji rozrywkowych telewizji francuskiej.
Uroczystość z 1 października została powierzona jednej z największych ikon telewizji: Jean-Christophe Averty, znanego z eksperymentów wizualnych i twórczego wykorzystania efektów elektronicznych. Oczywiście ta rewolucja nie zaczyna się tego niedzielnego popołudnia!
Od lat inżynierowie i przemysłowcy pracują nad przekazywaniem obrazów w kolorze. Z strony francuskiej odpowiedź nosi nazwę: SECAM, akronim od “Sekwencyjny Kolor Z Pamięcią”. System rozwijany jest pod kierunkiem inżyniera Henri de France, który już w 1956 roku złożył patent dotyczący swojego opracowania telewizji kolorowej.
Wyzwanie jest złożone: trzeba przekazać dodatkowe informacje, nie unieważniając milionów czarno-białych telewizorów już stojących w domach. Emisja kolorowa musi zatem być widoczna także na starych odbiornikach, a jednocześnie dostarczać nowym urządzeniom niezbędne dane do odtworzenia kolorów! SECAM wchodzi wtedy w prawdziwą walkę przemysłową.
W latach sześćdziesiątych trzy systemy rywalizowały o międzynarodowy rynek: amerykański NTSC, PAL opracowany w Niemczech Zachodnich oraz francuski SECAM. Paryż aktywnie bronił swojego rozwiązania na arenie międzynarodowej, aż po to, by uczynić z tej technologii dyplomatyczny spór. Związek Radziecki wybrał wśród lat sześćdziesiątych SECAM, podczas gdy ogromna część Europy Zachodniej ostatecznie postawiła na PAL.
Ale dla mieszkańców Paryża kolor nie jest już całkiem obcy, gdy nadchodzi oficjalne uruchomienie! Kilka miesięcy wcześniej, w maju 1967 roku, telewizory kolorowe zostały bowiem zainstalowane w Drugstore des Champs-Élysées, aby publiczność mogła uczestniczyć w emisjach eksperymentalnych drugiego kanału. Ale jeszcze trzeba mieć pieniądze na urządzenie!
Pierwsze kolorowe telewizory kosztują wtedy kilka tysięcy franków, co było znaczną sumą dla gospodarstwa domowego tamtej epoki. W momencie premiery Francja posiada już około 7,5 miliona telewizorów, ale tylko około 1500 kolorowych odbiorników było w użyciu. Większość Francuzów odkrywa więc tę historyczną ceremonię... w czerni i bieli (!).
ORTF jednak od razu chce pokazać, co ta nowa technologia potrafi wnieść. Po przemówieniach widzowie wyposażeni w sprzęt telewizyjny mogą w szczególności zobaczyć zrzut spadochroniarzy, zarejestrowany przez Alexandre’a Tartę i komentowany przez Pierre’a Tchernii.
Żagle o żywych, intensywnych kolorach stanowią doskonałą demonstrację możliwości nowego systemu, lecz sama przemiana pozostaje nadal stopniowa.
Jesienią 1967 roku tylko część programów drugiego kanału była produkowana w kolorze. Starsze audycje oczywiście nadal były nadawane w czerni i bieli, a sieć drugiego kanału nie obejmuje jeszcze całego terytorium. Duże wydarzenia następnie przyspieszają adopcję tej technologii.
W lutym 1968 roku Zimowe Igrzyska Olimpijskie w Grenoble zapewniają SECAM-owi międzynarodową wystawę i nadają transmisjom sportowym w kolorze nową widoczność. Sprzedaż odbiorników zaczyna rosnąć, podczas gdy udział programów nadawanych w kolorze regularnie rośnie. Kanał nr 1 pozostaje jednak w czerni i bieli znacznie dłużej.
Po rozpadzie ORTF w 1974, TF1 zaczyna nadawać w kolorze na swojej nowej sieci 625 linii od 1976 roku, podczas gdy dawna sieć 819 linii jeszcze przez jakiś czas funkcjonuje. Studia des Buttes-Chaumont, które dzisiaj nieistnieją, kontynuują swoją historię po zniknięciu ORTF, goszcząc między innymi produkcje Société française de production.
Aby poszerzyć wiedzę:
Parc des Buttes-Chaumont, największy urokliwy park w Paryżu z górzystym krajobrazem
Parc des Buttes-Chaumont, w 19. dzielnicy Paryża, jest jednym z największych terenów zielonych w Paryżu. Na jogging, piknik lub spacer na łonie natury, ta duża zielona sceneria jest koniecznością. [Czytaj więcej]
W dniach 19 i 20 września 2026 r. Maison France Télévisions przybliża swoją historię, architekturę i liczne zawody, które codziennie ożywiają kanały telewizji publicznej. [Czytaj więcej]
Dni Dziedzictwa wracają w sobotę 19 i niedzielę 20 września 2026 roku. W tej nowej edycji Grupa M6 zaprasza nas do zajrzenia za kulisy telewizji i radia. [Czytaj więcej]
Ta strona może zawierać elementy wspomagane przez SI, więcej informacji tutaj.
Daty i harmonogramy
W dniu 1 październik 2026
Miejsce
Les Buttes-Chaumont
38 avenue Simon Bolivar
75019 Paris 19
Planowanie trasy
Dostępność
Parc des Buttes-Chaumont, największy urokliwy park w Paryżu z górzystym krajobrazem
Wejdź do kulis kanałów telewizji publicznej we wrześniu podczas Dni Dziedzictwa 2026
Dni Dziedzictwa 2026: wyjątkowa wizyta za kulisami Grupy M6 (92)
