Top Hat w Théâtre du Châtelet: tańce tapowe, romantyzm i klasyczny Broadway – zdjęcia i opinie

Od 15 kwietnia do 3 maja 2026 roku Théâtre du Châtelet będzie gospodarzem Top Hat, kultowego musicaluIrvinga Berlina opartego na słynnym filmie z 1935 roku z udziałem Freda Astaire'a i Ginger Rogers. Po raz pierwszy jeden z filarów Great American Songbook wchodzi do repertuaru paryskiego teatru, dołączając do Gershwina, Kerna i Rodgersa, którzy już świętowali na tej samej scenie. Dzięki numerom tap dance, genialnej ścieżce dźwiękowej i czarującemu światu, Top Hat przenosi widzów z powrotem do złotej ery Broadwayu, z jego nieporozumieniami miłosnymi i olśniewającymi baletami.

W Londynie Jerry Travers, charyzmatyczny amerykański tancerz, nieumyślnie budzi swoją sąsiadkę z dołu, ćwicząc stepowanie w jej pokoju hotelowym. Kiedy Dale Tremont idzie na górę, by poskarżyć się na hałas, okazuje się, że to miłość od pierwszego wejrzenia. Następuje seria nieporozumień, a bohaterowie trafiają do Wenecji na serię sentymentalnych przygód, które są równie lekkie, co choreograficzne. Stworzony zgodnie z tradycją klasycznych musicali, Top Hat przeplata się między błyskotliwymi dialogami, kultowymi piosenkami, takimi jak Cheek to Cheek, a numerami tanecznymi osadzonymi w stylizowanych scenografiach w stylu hollywoodzkiego kina z lat trzydziestych.

Produkcja ta przypadnie do gustu fanom klasycznych musicali, osobom nostalgicznie wspominającym złotą erę hollywoodzkiego kina, a także rodzinnym widzom poszukującym eleganckiej, przystępnej rozrywki. Fani stepowania, amerykańskich standardów i stylizowanych romantycznych światów znajdą tu ofertę wierną duchowi Broadwayu.

• Przeczytaj także
• Najlepsze plany na tydzień od 27 kwietnia do 3 maja 2026 w Paryżu: skorzystaj z majowego długiego weekendu!

Dzięki Top Hat, Théâtre du Châtelet celebruje ponadczasową elegancję amerykańskiego musicalu, z jego żywiołowym stepowaniem, romansem technicznym i niezapomnianymi partyturami. Od 15 kwietnia do 3 maja 2026 r., ten wznowiony klasyk oferuje radosne i wyrafinowane zanurzenie się w świecieIrvinga Berlina, w hołdzie dla Broadwayu, który jest równie spektakularny, co nostalgiczny.

Nasza opinia:

Tap dance dopracowany do perfekcji, cylinder na głowie, wieczór pędzący na pełnym gazie: Top Hat porusza Teatr Châtelet z błyskiem rodem z Broadway. Od samego początku, gdy kurtyna idzie w górę - pierwsza fala tańca i wieżowce w tle - ton zostaje wyznaczony i nie ustąpi przez blisko dwie i pół godziny.

Adaptowany z kultowego filmu z 1935 roku autorstwa Marka Sandricha z Ginger Rogers i Fredem Astaire'em, ten spektakl autorstwa Matthew White i Howarda Jacques dodaje kilkanaście numerów Irvinga Berlina, nie tracąc - subtelnego - wątku fabularnego o sąsiedztwie, nieporozumieniach i miłości utrudnionej aż do Wenecji. Historia pozostaje lekka, prawie pretekstowa, lecz noszona przez prawdziwą sceniczną energię, która daje całkową przestrzeń numerom wokalnym i tanecznym.

Pierwszy przystanek w Londynie: Nicole-Lily Baisden (Dale, magnetyczna) i Philip Attmore (Jerry), duet harmonijny i elegancki, doskonale opanowuje triadę śpiew-taniec-tap. Następnie kierunek na Wenecję, gdzie gra rozwinęła się bardziej: tempo komiczne nabiera pędu, role drugoplanowe zyskują pierwszoplanowe miejsce - specjalne wyróżnienie dla pair Madge–Horace, nieodparcie zabawni w werbalnych dryblasach, dla italijskiego krawca z determinacją karykaturalnego Beddiniego, doskonały stereotyp latin lovera podany z humorem, oraz maitre d' Bates, przesłodko pikantny.

Całość, prowadzona przez Kathleen Marshall, opiera się na dekorze Art Déco w ruchu - hall wejściowy, hotelowy pokój, przestrzenie które płyną i układają się na nowo w miarę opowieści - oraz na zachwycających kostiumach, które wirują w rytmie partytury dyrygenta Chris’a Walkera. Energia jest stała, bardzo Broadway w całej swojej szerokości, utrzymywana przez ultra-wielozadaniową troupe.

Małe zastrzeżenie praktyczne: dla widzów nieanglojęzycznych napisy, czasem źle ustawione (za nisko lub za wysoko w zależności od miejsc), potrafią utrudnić śledzenie akcji, co może utrudnić zrozumienie. Ale na scenie czar pozostaje czytelny bez reszty.