To jest miłość: powrót do Bouffes-Parisiens w 2027 roku z Josiane Balasko i Marilou Berry – recenzja

Z okazji premiery sztuki Ça, c’est l’amour, Jean Robert‑Charrier zaprasza po raz pierwszy na scenę Josiane Balasko i Marilou Berry, w reżyserii Julie‑Anne Roth. Po pierwszym etapie przedstawień w 2026 roku, sztuka powróci na scenę Théâtre des Bouffes‑Parisiens od 9 stycznia do 20 lutego 2027.

Co warto zobaczyć w tym tygodniu w Paryżu? Sztuki teatralne i spektakle, których nie można przegapić
Spektakle teatralne i przedstawienia, które warto obejrzeć w tym tygodniu w Paryżu: komedie, taniec, humor, magia, kabaret... Nasz wybór wydarzeń, których nie można przegapić. [Czytaj więcej]

Frédérique przyjeżdża w Wigilię do domu swojej córki Mathilde, która od lat jest uwięziona w związku z przemocą domową. Chce jej pomóc i wyciągnąć ją na wolność. Ale Frédérique jest zaskakująca, ujmująca i czasami niezdarna, a Mathilde, przyzwyczajona do męskiej dominacji od czasów dorastania, jest kuszona, ale ostrożna. Dramatyczne napięcie narasta w tej delikatnej konfrontacji, gdy matka próbuje uwolnić córkę od odziedziczonego, niemal genetycznego cierpienia.

• Przeczytaj także
• Najciekawsze plany na tydzień 4–10 maja 2026 w Paryżu i Île-de-France

Nasza opinia:

Wchodzimy do Bouffes-Parisiens z uśmiechem na ustach, pewni, że obejrzymy komedię z charakterem, zagranych przez dwie ikony teatru i kina. To jest miłość igra z tą oczekiwaniem... by je jeszcze bardziej roztrzaskać. Na początku wydaje się to być świątewnym farsą, by szybko zmienić się w emocjonalny cios prosto w serce. Jeden z tych, które zostawiają widza ogłuszonego, milczącego, niemal za małego, by pomieścić to, co się dzieje. Teatralne uderzenie w tematy przemocy domowej, głęboko niepokojące i niezbędne, nie do ominięcia.

Pierwsza część wprowadza w fałszywe poczucie komfortu, które jest mylące. W Boże Narodzenie Frédérique (Josiane Balasko) przybywa do domu swojej córki Mathilde (Marilou Berry). Przy wspólnym stole sypią się złośliwości, docinki i cięte riposty, które smakują jak smakowite wisienki na torcie. Balasko jest wspaniała, z pazurem, złośliwie prześmiewcza. Naprzeciw niej Mathilde wydaje się odrobinę smutna, troszkę apatyczna. Nic poważnego. Na razie. Napięcie stopniowo narasta: początkowo śmiejemy się szczerze. Potem coraz mniej. A na koniec w ogóle się nie śmiejemy. Kiedy pojawia się mąż, zapada cisza. Nerwowe śmiechy. Niepokój. I w końcu – przerażenie.

W tym momencie sztuka odsłania swoje głębię. Mathilde wychowała się w przemocy, była świadkiem ciosów, które jej ojciec zadawał matce, a dziś powtarza ten sam schemat. "To jest miłość" – powtarzali obaj mężowie, próbując usprawiedliwić nie do usprawiedliwienia. Mechanizm przemocy ukazany jest z mrożącą krew w żyłach precyzją: wymówki, poczucie winy, zaprzeczanie. Przemoc fizyczna i psychiczna, często ukrywana lub bagatelizowana, tutaj jest pokazywana bez ogródek – sceny bywają drastyczne, a nawet szokujące, ale jak najbardziej odzwierciedlają rzeczywistość.

Druga część to moment radykalnej przemiany wizualnej i emocjonalnej. Dekoracje znikają, ustępując miejsca bezwzględnej egzystencjalnej "nagości": nie ma już świątecznych ozdób, fałszywych pozorów. Prawda wychodzi na jaw. Marilou Berry jest w tym fragmencie niezwykle poruszająca, zwracając się pośrednio do widzów i potencjalnych ofiar. Sztuka nabiera wymiaru profilaktyki, wzbudzania świadomości. Publiczność, w pełni wypełniona, pozostaje nieruchoma aż po ostatnie łzy…

To głęboko poruszająca sztuka profilaktyczna, która długo zostaje w pamięci. Nie dajcie się zwieść plakatom czy nazwiskom: to nie jest lekkie, familijne czy przyjemne widowisko, a dla osób doświadczających przemocy może być trudne. Temat jest poważny, bezpośredni i może wywołać szok. Intensywna, potrzebna i kluczowa inscenizacja, którą koniecznie trzeba obejrzeć... ale tylko z odpowiednią ostrożnością i przygotowaniem.