Wyreżyserowany i napisany przez Emerald Fennell, ten dramat romantyczny z udziałem Margot Robbie, Jacoba Elordiego i Hong Chau, wchodzi do polskich kin 11 lutego 2026 roku. Adaptacja powieści Wichrowe Wzgórza Emily Brontë przenosi widzów w mroczną i pełną pasji atmosferę, oferując nowoczesne spojrzenie na klasyczną historię, dystrybuowaną przez Warner Bros. Pictures.
Opowieść przedstawia burzliwy związek Cathy Earnshaw i Heathcliffa. Ich relacja przekształca się w serię emocjonalnych napięć, kształtowanych przez przeszkody rodzinne i społeczne. Rozwój ich historii podkreśla wpływ tej namiętności na ich otoczenie.
Fabuła filmu eksploruje destrukcyjne uczucia łączące dwie postacie. Ich przywiązanie napędza spiralę rozstań, ponownych spotkań i trwałych skutków odczuwalnych przez kilka pokoleń.
Warner Bros. Pictures twierdzi, że film stanowi ambitną reinterpretację powieści. Projekt został wyprodukowany przez Emerald Fennell, Josey McNamara i Margot Robbie. Tom Ackerley i Sara Desmond są producentami wykonawczymi. W realizacji filmu biorą udział stali współpracownicy reżyserki, w tym Linus Sandgren jako operator, Suzie Davies jako kierownik artystyczny, Victoria Boydell jako montażystka i Jacqueline Durran jako kostiumografka. Oryginalna ścieżka dźwiękowa zawiera utwory skomponowane przez Charli XCX.
W tej wersji na pierwszy plan wysuwają się naturalne scenerie i dramatyczna atmosfera. Tematyka dotyczy niespełnionej miłości, przemocy emocjonalnej i trudności bohaterów w ucieczce od przeznaczenia. Film skierowany jest do widzów zainteresowanych klasycznymi opowieściami w nowoczesnej adaptacji.
Nasza ocena "Wuthering Heights":
W filmie "Wuthering Heights" Emerald Fennell stawia czoła jednym z najbardziej ikonicznych dzieł literatury angielskiej, ale nie po to, by stworzyć wierną adaptację. Jej celem jest raczej wywołanie intensywnych doznań — przede wszystkim zmysłowych, cielesnych i głęboko emocjonalnych. Już od pierwszych scen zwiastuje, że będzie to podróż nie tylko opowiadaniem, lecz przede wszystkim przeżyciem. Rozpoczynająca film sekwencja, przedstawiająca festyn szyjących, działa jak manifest estetyczny: tutaj nadmiar nie jest przypadkowy, lecz świadomym wyborem i drogą artystyczną.
To podejście, niezwykle odmienna od tradycyjnej interpretacji, przenika cały film. Fennell skupia się na emocjonalnej intensywności i powierzchni doznań, rezygnując z głębi narracyjnej czy złożoności społecznej, które znać z powieści Emily Brontë. Miłość Cathy i Heathcliffa ukazana jest jako toksyczna obsesja, zasilana przez złe ego, chęć zemsty i brutalny popęd, co niestety może osłabić tragiczny i polityczny wymiar oryginału. Film nie podejmuje się głębokiej analizy — zamiast tego narzuca silne wrażenia, przepełnia obraz i dźwięk nadmiarem.
Pod względem formalnym "Wuthering Heights" robi jednak spore wrażenie. Zniewalająca fotografia Linusa Sandgrena wydobywa dzikie krajobrazy, scenografię i kostiumy, umieszczając je w świetle niemal malarskim. Każde ujęcie zdaje się być starannie przemyślane jako ikoniczna reprezentacja, choć czasami balansuje na granicy ilustracji, zawsze jednak zachwyca. Ścieżka dźwiękowa, głęboka i obecna wszędzie, nakłada na film atmosferę niepokoju, pogłębiając wrażenie długiego, zmysłowego zawieszenia, raczej niż tradycyjnej narracji.
Ta estetyczna ekstrawagancja jest zarówno mocną, jak i ograniczającą stroną dzieła. Chociaż nie można odmówić mu urokliwości i bogactwa wizualnego, po zakończeniu seansu zostaje niewiele trwałych emocji. Wywołuje od razu silne, niemal fizyczne odczucia, które jednak trudno utrzymać na dłużej. Moralna ciemność, społeczny brutalizm i generacyjna okrucieńczość, będące istotą powieści, tutaj schodzą na drugi plan i są przykryte warstwą erotycznego melodramatu, który bardziej skupia się na szoku wizualnym niż głębi przekazu.
"Wuthering Heights" kierowany jest głównie do widzów, którym nieobca jest estetyka przesady, popkulturowe reinterpretacje i artystyczna postawa akceptująca too much. Osoby szukające głęboko angażujących doświadczeń, oparte na muzyce, zdjęciach i świadomie współczesnej ikonografii, znajdą tu film hipnotyczny, czasami fascynujący, ale nigdy nijaki. Ci, którzy docenili prowokacyjny styl Fennell w poprzednich dziełach, odnajdą tu spójność artystyczną.
Z kolei miłośnicy literackiej złożoności "Wichrowych Wzgórz", ich krytycznej analizy społecznej czy moralnej brutalności mogą poczuć się rozczarowani. Film nie wchodzi w dialog z tekstem — raczej go przenika, przekształca i czasem pozbawia jego treści. Nieco rozwleczony finał potęguje wrażenie, że mamy do czynienia z dziełem, które pogrąża się we własnej irracjonalności, nie wiedząc, jak z niej wyjść.
To dzieło, mocno kontrowersyjne, "Wuthering Heights" jest raczej radykalnym reinterpretacją niż wierną adaptacją. Zachwyca wizualnie, odrzuca czasem odczuwalną tangencją, i często frustruje treścią. Film potwierdza zamiłowanie Emerald Fennell do ekstremalnych doświadczeń sensorycznych. To odważne, choć nierówne, kino, które podzieli widzów na tych, którzy pozwolą się ponieść falom emocji, i tych, którzy będą żałować, że w tej wizualnej burzy tragedia Brontë straciła odrobinę swojej mroczności i głębi.
"Hurlevent"
Film | 2026
Premiera w kinach 11 lutego 2026
Romans romantyczny | Czas trwania: 2 godziny i 16 minut
Reżyseria: Emerald Fennell | W rolach głównych: Margot Robbie, Jacob Elordi, Hong Chau
Tytuł oryginalny: Wuthering Heights
Kraj produkcji: Wielka Brytania / Stany Zjednoczone
Film stanowi nową adaptację powieści Emily Brontë, skupiającą się na intensywności relacji między bohaterami i tragicznym wymiarze tej przełomowej historii.
Chcąc przedłużyć wizytę w kinie, sprawdź listę premier filmowych w lutym, obecnie wyświetlane tytuły oraz naszą listę najlepszych dramatów tego roku.
Ta strona może zawierać elementy wspomagane przez SI, więcej informacji tutaj.
