Το Le Bateau-Lavoir είναι μια θρυλική κατοικία καλλιτεχνών που βρίσκεται στο Butte Montmartre, μια Μέκκα καλλιτεχνικής δημιουργίας και συναντήσεων που, στην εποχή της, επηρέασε βαθιά την ιστορίατης τέχνης του 20ού αιώνα.
Από το 1904 και μετά, Γάλλοι και διεθνείς ζωγράφοι, ποιητές και γλύπτες έδωσαν τα χέρια τους σε σεμνά αλλά εμπνευσμένα στούντιο, διαμορφώνοντας κινήματα όπως ο Φωβισμός και ο Κυβισμός.
Αρχικά, το μέρος αυτό δεν είχε ακόμη αυτό το υποβλητικό όνομα, μέχρι που προς τα τέλη του 19ᵉ αιώνα, όταν ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο πιάνων στις πλαγιές της Μονμάρτης μετατράπηκε σε συγκρότημα κατοικιών καλλιτεχνών. Αυτό το κτίριο από ξύλο και τούβλα, που κατασκευάστηκε σε ένα απότομα επικλινές οικόπεδο, έχει μια ιδιαίτερη διαμόρφωση: η μπροστινή πρόσοψη, στην πλατεία, βλέπει αυτό που παίρνει τη θέση του ισογείου, ενώ το πίσω μέρος του κτιρίου αποκαλύπτει πολλούς ορόφους χάρη στην κλίση του εδάφους.
Αρχικά ονομαζόταν Maison du Trappeur, αλλά απέκτησε το παρατσούκλι"Bateau-Lavoir", πιθανότατα από τον ποιητή Max Jacob. Ο όρος"bateau" (βάρκα) παραπέμπει στους στενούς διαδρόμους και τη μακρά κάτοψη που έμοιαζαν με τα πλυντήρια στον Σηκουάνα, ενώτο "lavoir" (πλυσταριό) παραπέμπει στον σπαρτιατικό τρόπο ζωής και στο γεγονός ότι υπήρχε μόνο ένα σημείο υδροδότησης για τους 25 ενοίκους.
Τα στούντιο ήταν υποτυπώδη: κρύα το χειμώνα, αποπνικτικά το καλοκαίρι, συχνά χωρίς φυσικό αέριο ή ηλεκτρικό ρεύμα, με ξύλινα χωρίσματα που άφηναν τον ήχο να περνάει και υγρασία που υποδαύλιζε τη μούχλα. Οι καλλιτέχνες ζουν με ελάχιστα χρήματα, αλλά βοηθούν ο ένας τον άλλον, μοιράζονται το χώρο, τον εξοπλισμό και μερικές φορές τις λίγες ανέσεις που διαθέτουν.
Στα χρόνια που ακολούθησαν τη μετάβαση στον 20ό αιώνα, το Bateau-Lavoir υποδέχτηκε καλλιτέχνες από τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία, που προσελκύστηκαν από τηζωντάνια της Μονμάρτης. Ο ζωγράφος Maxime Maufra ήταν ένας από τους πρώτους που εγκαταστάθηκαν εκεί το 1892. Σύντομα ακολούθησαν ζωγράφοι όπως οι Ardengo Soffici, Paco Durrio, Modigliani, Kees van Dongen και Juan Gris. Το 1904, ο Πάμπλο Πικάσο μετακόμισε εκεί και έμεινε μέχρι το 1909 - αν και διατηρούσε εκεί ένα στούντιο μέχρι το 1912. Εδώ ήταν που ανέπτυξε τη ροζ περίοδο και τους πειραματισμούς του και κυρίως που δημιουργήθηκαν μερικά από τα θεμελιώδη έργα του κυβισμού, όπως το Les Demoiselles d'Avignon.
Ο Guillaume Apollinaire, ο Max Jacob και ο Georges Braque πέρασαν επίσης τακτικά από αυτά τα εργαστήρια, όπου οι συζητήσεις, οι αναγνώσεις και τα αυτοσχέδια δείπνα τροφοδότησαν μια μοναδική ατμόσφαιρα. Ένα διάσημο ανέκδοτο: το 1908, οργανώθηκε εδώ ένα συμπόσιο προς τιμήν του Douanier Rousseau. Οι τοίχοι ήταν ντυμένοι με κουρτίνες, η διάθεση ήταν ανεβασμένη, οι καλλιτέχνες στόλισαν το εργαστήριο, ο Πικάσο του χάρισε ένα πορτρέτο και το πάρτι συνεχίστηκε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.
Με το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Μονμάρτη έχασε μέρος της καλλιτεχνικής της επιρροής από άλλες συνοικίες, όπως το Μονπαρνάς. Το Bateau-Lavoir, παρά τη φήμη του, είδε πολλούς από τους κατοίκους του να φεύγουν, ενώ τα στούντιό του παρέμεναν μερικές φορές εγκαταλελειμμένα ή υπολειτουργούσαν.
Το 1969, το κτίριο χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό μνημείο, λίγο πριν μια πυρκαγιά τον Μάιο του 1970 καταστρέψει την αρχική ξύλινη δομή, αφήνοντας άθικτη μόνο την πρόσοψη. Το 1978, οαρχιτέκτονας Claude Charpentier ανακατασκεύασε το κτίριο σχεδόν πανομοιότυπο, αυτή τη φορά από σκυρόδεμα, διατηρώντας την αρχική διάταξη των 25 υαλοπινάκων των εργαστηρίων με θέα τον κήπο Burq στο πίσω μέρος.
Σήμερα, αυτά τα στούντιο καταλαμβάνονται από σύγχρονους καλλιτέχνες, ζωγράφους και φωτογράφους. Στην πραγματικότητα, το Bateau-Lavoir έχει διατηρήσει τη φήμη του, όχι ως μόνιμη κατοικία καλλιτεχνών, όπως ήταν τότε, αλλά ως ισχυρό σύμβολο του καλλιτεχνικού Παρισιού που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Και ακόμη και αν δεν μπορείτε να εισέλθετε ελεύθερα στα στούντιο, ο χώρος παραμένει μια σημαντική στάση σε κάθε περίπατο στη Μονμάρτη και μια ορατή μαρτυρία τηςσύγχρονης τέχνης.
Οι θρυλικές διευθύνσεις και οι ιστορικές τοποθεσίες της καλλιτεχνικής και μποέμικης Μονμάρτης
Σκαρφαλωμένη στα υψώματα του Παρισιού, η Μονμάρτη ήταν η καρδιά της καλλιτεχνικής μποέμιας του 19ου και του 20ού αιώνα. Ζωγράφοι, ποιητές και τραγουδοποιοί ζούσαν εκεί ελεύθερα ανάμεσα σε καμπαρέ, στούντιο και απόκρημνα σοκάκια, αφήνοντας ένα αιώνιο αποτύπωμα στην ψυχή της πρωτεύουσας. [Διαβάστε περισσότερα]
Θέση
Le Bateau Lavoir
8, Rue Garreau
75018 Paris 18
Οι θρυλικές διευθύνσεις και οι ιστορικές τοποθεσίες της καλλιτεχνικής και μποέμικης Μονμάρτης
