Από τη στιγμή που άνοιξε ο Rodolphe Salis στους πρόποδες της Butte Montmartre τον Νοέμβριο του 1881, το Le Chat Noir καθιερώθηκε ως το λίκνο του σύγχρονου καμπαρέ στο Παρίσι. Μακριά από ένα απλό καφενείο-συναυλία, ο χώρος έγινε γρήγορα εστία δημιουργικότητας, συνδυάζοντας ζωγραφική, τραγούδι, θέατρο σκιών και σατιρικές κριτικές.
Μέσα σε μόλις δεκαπέντε χρόνια, αυτός ο θρυλικός και πλέον ανενεργός χώρος διαμόρφωσε το μποέμικο πνεύμα της Πόλης του Φωτός, και παρόλο που έκλεισε τις πόρτες του μετά το θάνατο του Σαλί το 1897, το Chat Noir συνεχίζει να εμπνέει καλλιτέχνες από κοντά και μακριά.
Στην αρχή, ήταν απλώς ένας ταπεινός χώρος στη λεωφόρο Rochechouart που υποδεχόταν ποιητές, ζωγράφους και τραγουδοποιούς, οι οποίοι ανακάτευαν λέξεις, τραγούδια και σκληρό πνεύμα σε ένα ψευδοϊστορικό σκηνικό που ήταν λίγο μπαρόκ και σκόπιμα εκτός κλίματος. Όλοι έρχονται εδώ αναζητώντας αυτό το μοναδικό μείγμα πρόκλησης, σάτιρας και ψυχαγωγίας. Ο Rodolphe Salis καθιέρωσε από την αρχή ένα τελετουργικό: μόνο καλλιτέχνες και ποιητές επιτρεπόταν η είσοδος, ενώ οι στρατιώτες και οι κληρικοί αποφεύγονταν, ενισχύοντας την ιδέα ενός χώρου αφιερωμένου στη δημιουργική ελευθερία.
Σύντομα, λόγω έλλειψης χώρου, το καμπαρέ μετακόμισε σε ένα μεγαλύτερο σπίτι στην οδό Victor-Massé - πρώην rue de Laval. Η διακόσμηση αναθεωρήθηκε και βελτιώθηκε, με βιτρό παράθυρα από τον Willette, διακοσμητικά από την Caran d'Ache και μια εκλεπτυσμένη ατμόσφαιρα πανδοχείου. Εδώ γεννήθηκαν τα περίφημα θεατρικά έργα σκιών σε μουσική του Georges Fragerolle. Αυτές οι ευρηματικές, ποιητικές παραστάσεις έγιναν ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του χώρου.
Το Chat Noir φιλοξένησε πολλές διάσημες προσωπικότητες: τον ποιητή και δημοφιλή chansonnier Aristide Bruant, τον εικονογράφο της εμβληματικής αφίσας του Tournée du Chat Noir (1896) Théophile Steinlen, καθώς και τους Paul Verlaine, Claude Debussy και Erik Satie. Αυτές οι βραδιές ανακάτευαν την πολιτική σάτιρα, το σκληρό τραγούδι, τις προβαλλόμενες εικόνες και τις συζητήσεις για την τέχνη και τη ζωή, με μια δόση εορταστικής πρόκλησης.
Λίγα χρόνια αργότερα, το Chat Noir μετακόμισε στη Boulevard de Clichy, όχι μακριά από το Moulin Rouge. Το ίδρυμα συνέχισε να προσελκύει την καλλιτεχνική και πνευματική Tout-Paris μέχρι το θάνατο του Σαλί το 1897. Μετά το θάνατό του, το εγχείρημα ξεφούσκωσε, οι καλλιτέχνες έφυγαν και το καμπαρέ έκλεισε λίγο αργότερα. Λίγο αργότερα, ο χώρος μετατράπηκε σε La Boîte à Fursy υπό τη διεύθυνση του chansonnier Henri Fursy. Μέρος της αρχικής πινακίδας του Willette διατηρείται στο Musée Carnavalet, μαζί με άλλα αντικείμενα από το καμπαρέ.
Στην ίδια ιστορική διεύθυνση, στη λεωφόρο Boulevard de Clichy 68, βρίσκεται τώρα ένα μπαρ-μπρασερί με την ονομασία Le Chat Noir. Αλλά δεν έχει καμία σχέση με το ιστορικό καμπαρέ, απλώς είναι ένας σύγχρονος χώρος που διεκδικεί και εξυμνεί το όνομα και την καλλιτεχνική του αύρα.
Οι θρυλικές διευθύνσεις και οι ιστορικές τοποθεσίες της καλλιτεχνικής και μποέμικης Μονμάρτης
Σκαρφαλωμένη στα υψώματα του Παρισιού, η Μονμάρτη ήταν η καρδιά της καλλιτεχνικής μποέμιας του 19ου και του 20ού αιώνα. Ζωγράφοι, ποιητές και τραγουδοποιοί ζούσαν εκεί ελεύθερα ανάμεσα σε καμπαρέ, στούντιο και απόκρημνα σοκάκια, αφήνοντας ένα αιώνιο αποτύπωμα στην ψυχή της πρωτεύουσας. [Διαβάστε περισσότερα]
Οι θρυλικές διευθύνσεις και οι ιστορικές τοποθεσίες της καλλιτεχνικής και μποέμικης Μονμάρτης
