ΟErik Satie δεν ήταν ούτε φανταχτερός ούτε επιδεικτικός. Συνέθεσε την τολμηρή μουσική του σε σοκάκια, γωνιές και στη σιωπή ενός στενόχωρου υπνοδωματίου. Για εκείνον, το Παρίσι ήταν κάτι περισσότερο από ένα σκηνικό, ήταν ένας τόπος για τα πειράματά του, ένα μινιμαλιστικό σκηνικό στο οποίο μπορούσε να αναδείξει το ανήκουστο.
Διευθύνσεις, καφετέριες, αίθουσες, καμπαρέ, αφιερώματα... Ανακαλύψτε το Παρίσι του Σατί.
Ο Γάλλος συνθέτης και πιανίστας Erik Satie γεννήθηκε στο Honfleur το 1866. Μετακομίζοντας στη Μονμάρτη ως νεαρός, συχνάζει σε καλλιτεχνικά καμπαρέ όπως το Le Chat Noir, όπου περιβάλλεται από ποιητές, ζωγράφους και περιθωριακούς. Γνωστότερος για τα έργα του Gymnopédies και Gnossiennes, η απλότητα, η ειρωνεία και η προτίμηση στην επανάληψη του Satie έφεραν τα πάνω κάτω στις μουσικές συμβάσεις.
Εκκεντρικός, υπέγραφε τις παρτιτούρες του με παράλογες και ποιητικές ενδείξεις, ζούσε σε ένα μικροσκοπικό δωμάτιο στο Arcueil και καλλιεργούσε μυστήριο για την ιδιωτική του ζωή. Είχε βαθιά επιρροή στον Ντεμπισί, τον Ραβέλ, τους σουρεαλιστές και την πρωτοπορία. Η μουσική του, ονειρική και μη συμβατική, προανήγγειλε τον μινιμαλισμό και είναι ακόμη και σήμερα πολύ της μόδας.
Le Chat Noir (18ᵉ arr.). Φτάνοντας στο Παρίσι νεαρός με την οικογένειά του, ο Satie σύχναζε στις λεωφόρους της Μονμάρτης. Εργάστηκε ως πιανίστας σε τοπικά καμπαρέ, ιδίως στο Le Chat Noir, τον καλλιτεχνικό ναό της εποχής, όπου απασχολήθηκε ως μουσικός τη δεκαετία του 1880. Εδώ ήταν που σφυρηλάτησε την πρώτη του συγγένεια με το μποέμικο πνεύμα και το πνεύμα των καμπαρέ, παίζοντας αυτοσχεδιασμούς και συναναστρεφόμενος με τους ζωγράφους, τους ποιητές και τους καλλιτέχνες της γειτονιάς γύρω από το Butte.
6 rue Cortot (18ᵉ arr.). Οι οικονομικοί περιορισμοί τον ανάγκασαν σύντομα να νοικιάσει ένα μικροσκοπικό διαμέρισμα στην οδό Cortot 6, σε ένα παλιό κτίριο κοντά στο Sacré-Cœur. Από το 1896 έως το 1898, έζησε σε αυτό που έμεινε γνωστό ως"Placard Satie", ένα δωμάτιο διαστάσεων 3m επί 3m χωρίς θέρμανση, τόσο μικρό που το κρεβάτι του μπλόκαρε την πόρτα και ανάγκαζε τον Satie να κοιμάται με τα ρούχα του στοιβαγμένα πάνω του για να έχει κάποια επίφαση ζεστασιάς. Εδώ ο καλλιτέχνης συνέθεσε μερικά από τα Pièces froides και μοιράστηκε το κρεβάτι του με τη ζωγράφο Suzanne Valadon, η οποία ζωγράφισε το πορτρέτο του. Αυτό το στενόχωρο δωμάτιο έγινε θρυλικό και μέχρι το 2008 είχε μετατραπεί σε μουσείο μνήμης, το Musée-Placard d'Erik Satie, όπου μπορούσε κανείς να δει αντικείμενα, παρτιτούρες, φωτογραφίες και μια αναμνηστική πλάκα. Εκείνη την εποχή, ήταν το μικρότερο μουσείο στον κόσμο!
Arcueil (Val-de-Marne). Από το 1898 και μετά, κουρασμένος από τις συνθήκες της Μονμάρτης και ανησυχώντας για τα οικονομικά του, ο Satie εγκατέλειψε την Butte και μετακόμισε στα νότια προάστια του Arcueil, όπου έζησε μέχρι το θάνατό του το 1925. Ήταν μια επιλογή υποχώρησης: κατέλαβε ένα ταπεινό δωμάτιο, μακριά από τη φασαρία του Παρισιού. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων του, κράτησε αυτό το δωμάτιο απομονωμένο, συσσωρεύοντας παρτιτούρες, αντικείμενα, κοστούμια και ομπρέλες. Κηδεύτηκε διακριτικά στο νεκροταφείο Arcueil, σύμφωνα με την επιθυμία του.
Rue Erik-Satie (19ᵉ arr.). Ο δρόμος άνοιξε το 1993 και ξεκινά από την Place Francis-Poulenc και καταλήγει στην Rue Georges-Auric 9.
Το Δημοτικό Ωδείο Erik Satie (7ᵉ arr.). Βρίσκεται στη διεύθυνση 135 bis rue de l'Université, φέρει το όνομά του και υποδέχεται σπουδαστές μουσικής.
Οι θρυλικές διευθύνσεις και οι ιστορικές τοποθεσίες της καλλιτεχνικής και μποέμικης Μονμάρτης
Σκαρφαλωμένη στα υψώματα του Παρισιού, η Μονμάρτη ήταν η καρδιά της καλλιτεχνικής μποέμιας του 19ου και του 20ού αιώνα. Ζωγράφοι, ποιητές και τραγουδοποιοί ζούσαν εκεί ελεύθερα ανάμεσα σε καμπαρέ, στούντιο και απόκρημνα σοκάκια, αφήνοντας ένα αιώνιο αποτύπωμα στην ψυχή της πρωτεύουσας. [Διαβάστε περισσότερα]
Οι θρυλικές διευθύνσεις και οι ιστορικές τοποθεσίες της καλλιτεχνικής και μποέμικης Μονμάρτης
