De afkorting DCP, voor Digital Cinema Package, verwijst naar een verzameling bestanden die bestemd is voor digitale projectie in de zaal. Het bundelt de elementen van de film en de informatie die nodig is om ze te lezen. De technische handleiding voor de digitale cinema-kamer, gepubliceerd door de CST beschrijft deze kopie als een reeks bestanden, die op een harde schijf kan worden opgeslagen of digitaal kan worden aangeleverd.
Beelden, geluid en eventuele ondertitels worden georganiseerd met een samenstellinglijst, ook wel CPL genoemd. Die geeft aan welke elementen gebruikt moeten worden en hoe ze op elkaar afgestemd moeten worden. De Digital Cinema Initiatives‑specificatie voorziet in een aparte lijst voor elke versie of taaltrack van een productie. Eenzelfde levering kan zo meerdere samenstellingen bevatten: het kiezen van de juiste versie behoort tot de voorbereiding van de vertoning.
Zodra de kopie is ontvangen, wordt de inhoud overgezet naar het opslagsysteem van de bioscoop. Vakmensen spreken van een ingest bij deze laadstap. De harde schijf of de digitale overdracht dient om de gegevens te transporteren; de film wordt vervolgens afgespeeld door de projectieapparatuur vanuit de geladen bestanden.
Voor een versleutelde content volstaat het niet om enkel de bestanden te hebben. Er is ook een KDM nodig, voor Key Delivery Message: een bestand dat de informatie bevat om ze te ontsleutelen. Deze sleutel is gekoppeld aan de toegestane apparatuur en aan een geldigheidsperiode. Een kopie kan dus aanwezig zijn in de bioscoop zonder dat het op het beoogde toestel al leesbaar is, of op het beoogde moment.
Versleuteling is echter geen verplichte eigenschap van elk DCP. De CST biedt zelf controlepatronen aan in de vorm van onversleutelde DCP’s. Men moet het samenstellen van beeld en geluid, geregeld door de DCP, onderscheiden van de eventuele beveiliging van het afspelen.
De voorbereiding gaat door met de afspeellijst van de sessie. Die kan uit meerdere onderdelen bestaan, bijvoorbeeld trailers gevolgd door de speelfilm. Ze regelt het daadwerkelijk afgespeelde programma, terwijl de CPL de samenstelling van de film zelf beschrijft. Achter het starten van de vertoning schuilen zo meerdere afzonderlijke handelingen: het laden van de elementen, het selecteren van de versie, het controleren van de sleutel waar die nodig is en het voorbereiden van hun opeenvolging.
Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.
