Op 13 november 1930 betreedt het publiek door de deuren van het nieuwe Roxy en ontdekt een zaal die is ontworpen voor een cinema die nog maar net leert spreken. De zaak vestigt zich aan de rue de Rochechouart, aan de voet van Montmartre, in een wijk die al vol zit met theaters, muziekpaleizen en bioscopen.
Sinds 1912 huisde dit adres in Parijs' Coliseum, snel omgedoopt tot Coliseum, een etablissement waar bioscoop aanvankelijk naast andere vermaak stond voordat het plaats maakte voor het music-hall. In 1930 werd een deel van het uitgebreide complex ingrijpend getransformeerd om plaats te bieden aan de nieuwe geluidscinema, met zijn eigen ingang op 65 bis, terwijl aan het naastgelegen pand nog een activiteit van dancing bleef bestaan.
Sinds de opening in 1927 van het imposante Roxy Theatre in New York roept het woord meteen het moderne bioscoopspektakel op en de imposante zalen die daarbij horen. De Roxy Parijs speelt duidelijk met dit imaginaire beeld, zij het veel bescheidener dan zijn Amerikaanse tegenhanger!
Het ombouwen van het oude gebouw tot bioscoop vormt een ware architectonische puzzel. De architecten Leroy en Dartevelle beschikken over een terrein dat al Vol met meerdere zalen is en moeten elke vierkante meter benutten. Om een ruim balkon te kunnen realiseren, wordt de bestaande stalen constructie zelfs met meer dan 6 meter omhoog getild!
Het resultaat verwelkomt ongeveer 1100 bezoekers, verdeeld tussen de parterre en balkon. De helling van de vloeren is zorgvuldig ontworpen om het zicht naar een scherm vrij te maken dat vrij hoog op het podium staat, terwijl de wanden en het plafond een behandeling krijgen die gericht is op het verbeteren van de akoestiek. In een zaal die nu is gewijd aan stemmen, liedjes en opgenomen geluidseffecten, wordt de geluidskwaliteit immers net zo essentieel als de zichtbaarheid!
Buiten kun je de nieuwkomer niet missen. Zijn geometrische gevel wordt gedomineerd door de vier letters ROXY, verticaal geplaatst over meerdere verdiepingen, terwijl de inscriptie "geluidsbioscoop" duidelijk de nieuwigheid aankondigt die binnen wordt aangeboden.
Het interieur is toevertrouwd aan André Chicont, die in plaats van de accumulatie van goud kiest voor een veel modernere esthetiek. In de zaal selecteert hij onder meer het spinnenweb als decoratief motief, gekoppeld aan geperforeerde panelen, drie koepels en verlichting die geleidelijk in intensiteit en kleur kan variëren.
Deze aandacht voor akoestiek krijgt pas echt betekenis in 1930. Het geluidsfilm komt dan in enkele maanden een industrie op de kop zetten die drie decennia lang draaide rond het stomme vlakfilm, begeleid door muzikanten. In Parijs heeft het publiek vanaf januari 1929 in de Aubert-Palace geluisterd naar Le Chanteur de Jazz, terwijl de grote zalen zich snel uitgerust hadden. In het seizoen 1928-1929 beschikten slechts enkele zalen nog over geluidsinstallaties; vanaf de zomer van 1929 versnelde de beweging en bereikte de Gaumont-Palace, de Caméo, de Convention of de Marcadet!
Wanneer de Roxy opengaat, is het spraaktechnische concept geen experimentele attractie meer, maar het blijft wel nieuw genoeg om het ontwerp van een zaal volledig te veranderen. Hier beschikt de cabine over 3 geluidprojectiesystemen die zijn uitgerust door het Franse bedrijf Nalpas. De spraakfilms lopen met 24 beelden per seconde, en fotocellen zetten de opgenomen geluidsband op de film om in geluid. De elektrodynamische luidsprekers moeten met voldoende precisie weergeven wat het publiek nog altijd boeit: de acteurs vanuit het scherm horen spreken!
De opening gaat gepaard met een cinema- en attractieprogramma, een formule die toen nog gebruikelijk was. De zalen hebben het musichall-model niet plotseling achter zich gelaten: liedjes, acts en films blijven graag samen op de affiche staan, alsof ze een overgang vormen tussen twee vormen van spectakel.
De Roxy doorkruiste vervolgens drie decennia lang het parijse cinema. Zijn naam onderging zelfs een korte wijziging in Rexy aan het begin van de jaren dertig voordat hij weer Roxy heette. Het verhaal eindigt begin jaren zestig. Het de bioscoop sloot en verdween bij de herinrichting van de kavel; het gebouw werd vervangen, en zelfs zijn oude adres, 65 bis rue de Rochechouart, bestaat vandaag de dag niet langer!
Voor meer informatie:
Beste bioscopen in Parijs
Of je nu een verstokte bioscoopbezoeker bent of maar af en toe gaat, deze gids is voor jou! Hij geeft een overzicht van de beste bioscopen in Parijs. Of het nu gaat om comfort, programmering of speciale effecten, volg de gids om de origineelste bioscopen in Parijs te ontdekken. [Lees verder]
Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.
Datums en tijdschema's
Op 13 november 2026
Plaats
Plein van Antwerpen
10 bis avenue Trudaine
75009 Paris 9
Routeplanner
Beste bioscopen in Parijs
