In Montmartre staat een klein huisje waarvan de bewoners nooit naar buiten komen… maar de levenden wel voorbij zien lopen! Verscholen tussen de paden van de begraafplaats Saint-Vincent in het 18e arrondissement van Parijs lijkt dit bijzondere graf op geen enkel ander. Met zijn pannendak, raam en gordijnen heeft het iets weg van een miniatuurhuisje. Maar het verrassendste bevindt zich achter het glas: een man en een vrouw lijken de bezoekers gade te slaan, alsof ze rustig thuis zitten. Een origineel graf, tegelijk ontroerend en intrigerend, dat vertelt over een mooi liefdesverhaal en artistieke creatie in het hart van het oude Montmartre.
Je moet dichterbij komen om te begrijpen wat dit graf zo bijzonder maakt. Achter de gordijnen van dit merkwaardige grafhuis staan twee figuren zij aan zij afgebeeld, met hun blik naar buiten gericht. Deze mysterieuze bewoners zijn niemand minder dan Papoue (1908-1961) en haar echtgenoot Platon Argyriadès (1888-1968), twee kunstenaars die nauw verbonden zijn met de geschiedenis van Montmartre.
Platon, voluit Nicolas Platon Constantin Argyriades, was onder meer keramist, faiencekunstenaar en glasmaker. Samen met zijn echtgenote creëerde hij een wereld waarin ambacht en poëzie elkaar ontmoetten. Op hun graf vat één woord die combinatie wondermooi samen: ‘poëtenbakkers’. Een mooie woordspeling tussen ‘dichters’ en ‘pottenbakkers’, die hun manier weerspiegelt om artistieke creatie en verbeelding met elkaar te verweven.
Hun grafmonument heeft bovendien een naïeve uitstraling, gekenmerkt door een eenvoudige, vertrouwde en bijna kinderlijke weergave van het dagelijks leven. Geen groot, plechtig beeld hier: alleen twee geliefden die lijken te hebben besloten de eeuwigheid door te brengen met het bekijken van de wereld vanuit hun raam.
De geschiedenis van dit bijzondere graf krijgt een nog ontroerender betekenis wanneer je het verleden van de bewoners ontdekt. Volgens verschillende kroniekschrijvers van Montmartre was Platon een van de laatste bewoners van het beroemde huis van Mimi Pinson, een voormalig huisje aan de rue du Mont-Cenis 18.
Deze woning, inmiddels een van de symbolen van het bohémien-Montmartre, heeft echt bestaan. Het Musée Carnavalet bewaart onder meer oude afbeeldingen ervan en vermeldt dat het huis in 1925 werd afgebroken. Mimi Pinson was geen mysterieuze eigenares, maar een literair personage dat Alfred de Musset in 1845 bedacht en dat uitgroeide tot een populaire figuur in de wereld van de Parijse grisettes en kunstenaars. Papoue overleed in 1961, zeven jaar vóór haar echtgenoot. Toch zijn ze op deze kleine gevel voor altijd samen, zij aan zij.
Men zou dus geneigd kunnen zijn om in het graf van Papoue en Platon een eerbetoon aan dat verdwenen huisje te zien. Er is echter geen document dat aantoont dat het grafmonument er rechtstreeks op is geïnspireerd.
Om dit bijzondere grafhuisje te ontdekken, ga je naar de begraafplaats Saint-Vincent, op nummer 6 in de rue Lucien-Gaulard, op een steenworp van de wijngaarden van Montmartre en het cabaret du Lapin Agile. Let op dat je deze niet verwart met de grote begraafplaats van Montmartre, die lager ligt, vlak bij de place de Clichy!
Deze kleine, weinig bekende begraafplaats werd geopend in 1831 en herbergt tal van persoonlijkheden die verbonden zijn met de kunstgeschiedenis van de wijk. Het graf van Papoue en Platon ligt in de 13e afdeling, waar het op de officiële plattegrond van bijzondere graven is aangeduid met nummer 48.
En als u langs hun kleine huisje komt, neem dan de tijd om het raam te bekijken. Het is tenslotte niet elke dag dat je een graf tegenkomt waarvan de bewoners zo nieuwsgierig lijken naar hun bezoekers!
Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.
Plaats
Begraafplaats Saint-Vincent de Montmartre
6 Rue Lucien Gaulard
75018 Paris 18
Routeplanner
Toegankelijkheid
