W dzielnicy Marais, rue François-Miron jest jedną z niewielu ulic w centrum Paryża, która zachowała średniowieczną atmosferę pomimo kolejnych przekształceń urbanistycznych. Pod numerami 11 i 13 uwagę zwracają dwa domy z muru pr uskiego. Często określane jako"średniowieczne domy", ich dokładne datowanie jest przedmiotem dyskusji.
Potwierdzone już na początku XVI wieku, niektóre źródła wspominają o istnieniu struktur pochodzących z XIV wieku. Domy te są tradycyjnie oznaczane jako"à l'enseigne duFaucheur" dla numeru 11 i"à l'enseigne du Mouton" dla numeru 13, ożywiającśredniowieczne użycie symbolicznych znaków zamiast liczb.
Architektura średniowiecznych domów przy Rue François-Miron, choć częściowo przebudowana w XX wieku, pozostaje rzadkim przykłademwczesnego budownictwa cywilnego w centrum Paryża. Dwa domy przyciągają wzrok swoją odsłoniętą konstrukcją zrębową, znaną również jako architektura szachulcowa, typowa dla paryskich budynków z XIV i XV wieku, zanim haussmannowskie planowanie urbanistyczne i przepisy przeciwpożarowe sprawiły, że zniknęły one prawie całkowicie.
Zasada konstrukcji opiera się na solidnej drewnianej ramie, zwykle dębowej, na której montowane są wypełnienia z cegły lub tynku. Ta widoczna struktura tworzy zarówno szkielet, jak i powłokę domu. Półdrewno na rue François-Miron zawiera motywy krzyża i rombu, często używane w tamtych czasach nie tylko ze względu na ich wytrzymałość, ale także ze względu na ich wartość dekoracyjną.
Kolejną ważną cechą było gzymsowanie. Każda górna kondygnacja wystawała nieco ponad poprzednią, tworząc nawis nad ulicą. Technika ta umożliwiła uzyskanie przestrzeni mieszkalnej bez powiększania powierzchni, jednocześnie chroniąc dolną fasadę przed deszczem. Widoczny występ, który podkreślił pionowość domów i przyczynił się do wrażenia zagęszczenia typowego dla średniowiecznego Paryża.
Z biegiem czasu występy te były stopniowo usuwane lub ograniczane, w szczególności w wyniku paryskich dekretów mających na celu ograniczenie ryzyka pożaru i zawalenia. Wiemy, że w 1607 r. rozporządzenie nałożyło ograniczenie na zwisy na publiczną arterię, co było jednym z powodów, dla którychoryginalne średniowieczne konstrukcje były dostosowywane na przestrzeni wieków.
Podczas prac konserwatorskich przeprowadzonych w latach sześćdziesiątych XX wieku, drewniane ściany zostały odrestaurowane, a niektóre z nich częściowo zrekonstruowane tak, aby wyglądały jak w czasach średniowiecznych. Obecny schemat kolorystyczny ciemnego drewna i jasnego tynku jest jednak bardziej wyborem estetycznym niż ścisłą rekonstrukcją historyczną, ponieważ średniowieczne domy były wówczas często malowane na jasne kolory.
Budynki te noszą również ślady przebudowy, kolejnych renowacji, a nawetnowoczesnych dodatków, co dowodzi, że nie są one zamrożonymi reliktami, ale żywymi świadkamimiejskiej historii Paryża.
Niezwykłe i piękne budynki do odkrycia w Paryżu
Dlaczego nie odkryć niektórych z najpiękniejszych budynków w historii architektury Paryża? Niezwykłe fasady do odkrycia w całej stolicy. Redaktorzy zapraszają na estetyczną podróż przez serce Miasta Światła, od średniowiecznego splendoru, przez secesję, po współczesną śmiałość, odkrywając niezwykły Paryż, którego czasami się nie spodziewamy. [Czytaj więcej]
Niezwykłe i piękne budynki do odkrycia w Paryżu
