W sercu Paryża XVIII wieku tłum codziennie gromadzi się na skromnym cmentarzu na przedmieściu Saint-Marcel... Nie po to, by podziwiać pomnik ani brać udział w ceremonii, lecz by mieć nadzieję na uzdrowienie, zobaczyć cud lub być świadkiem scen, które wielu uważa za niewytłumaczalne. Przez kilka lat cmentarz Saint-Médard staje się jednym z najbardziej kontrowersyjnych miejsc w królestwie, na tyle, że dochodzi do interwencji samego Ludwika XV. To prawdziwa historia, która wydaje się wyjęta z powieści fantasy.
Rozpoczyna się w 1727 roku od śmierci diakona François’a de Pâris’a, postaci z nurtu jansenistycznego, znanego z surowego stylu życia i zaangażowania na rzecz najuboższych. Jego grób, umieszczony na cmentarzu Saint-Médard, szybko przyciąga wiernych przekonanych, że dochodzą tam niezwykłe uzdrowienia. W czasach, gdy medycyna była ograniczona, a pytania religijne przenikały całe społeczeństwo, opowieści rozchodzą się po Paryżu z niezwykłą prędkością. Pielgrzymki się mnożą, a grób staje się prawdziwym miejscem pobożności ludowej.
Ale świadectwa wkrótce nabierają znacznie bardziej widowiskowego charakteru. Pielgrzymi zapadają w trans, doświadczają drgawek, wydają krzyki lub przyjmują pozycje uznawane przez świadków za niemożliwe. Niektórzy domagają się nawet słynnych „pomocy” — proszą, by uderzano ich deskami, gałęziami lub stalowymi prętami, przekonani, że te ciosy uśmierzą ich cierpienie, a nie pogłębią je. Chronicles epoki opisują sceny, które dzisiaj kojarzyłyby się zarówno z opętaniami, jak i z niektórymi sekwencjami filmu grozy. Trzysta lat później trudno nie myśleć, z zachowaniem ostrożności, o wyobraźni, która została upowszechniona przez L'Exorciste, choć współcześni widzieli w tym przede wszystkim zjawisko religijne.
Sprawa szybko wykracza poza sferę duchową. Władze kościelne spierają się o interpretację tych zjawisk, podczas gdy władza królewska obawia się coraz trudniejszych do opanowania zgromadzeń. W 1732 roku Ludwik XV nakazuje zamknięcie cmentarza Saint-Médard, by położyć kres pielgrzymkom. Decyzja inspirowała wtedy anonimową formułę, która zyskała sławę i była wywieszana na ogrodzeniach cmentarza: "Z rozkazu Króla, Bogu zabrania się czynić cuda w tym miejscu". To zdanie, jednocześnie ironiczne i cięte, pozostaje jednym z najsłynniejszych haseł w historii Paryża.
Dziś epizod Konwulsjonariusze ze Saint-Médard pozostaje jednym z najbardziej niezwykłych rozdziałów dawnego Paryża. Wśród wierzeń ludowych, konfliktów religijnych i decyzji politycznych ta sprawa przypomina, że stolica nie ogranicza się do inspirowania powieści Victor Hugo ani dochodzeń Fantômas. Ma także własny katalog historii, w którym Historia i surnaturel zdają się na chwilę iść ramię w ramię.
Ta strona może zawierać elementy wspomagane przez SI, więcej informacji tutaj.
