W 1849 roku Paryż przeżył wydarzenie tak makabryczne, co i niezrozumiałe. W kilku cmentarzach stolicy, zwłaszcza na Montparnasse, ujawniono otwarte groby, splądrowane trumny i okaleczone ciała. Szybko rośnieło przerażenie, a prasa popularna uczyniła z tajemniczego profanatora potwór z koszmaru. Narodził się przydomek „Wampir Montparnasu”, który przez wiele miesięcy podsycał jedną z najburzliwszych historii w paryskiej XIX wieku.
Przy każdej kolejnej odkrytej informacji plotki zyskują na sile. Strażnicy opowiadają, że widzieli sylwetki w nocy, podczas gdy gazety na przemian opisują ghul, potwora lub człowieka o nadzwyczajnie trudnych do wytłumaczenia nawykach. Sprawa dotyczy przede wszystkim cmentarza Montparnasse, lecz Père-Lachaise również bywa objęty profanacjami. W miarę jak nie ma jasności, wyobraźnia robi resztę. I nawet jeśli Dracula nie ujrzy świata dopiero za kilka dekad, całe to wyobrażenie o wampirze i nieumarłym już tkwi w umysłach.
Władze ostatecznie urządzają prawdziwą obławę na sprawcę. Nocne patroły, wzmożony nadzór i zasadzki mają na celu go zaskoczyć. Jeden strażnik miał nawet otworzyć ogień w stronę cienia dostrzeżonego przy murach cmentarza, ale nie udało mu się go schwytać. Rozwiązanie nadchodzi w końcu dzięki urządzeniu wybuchowemu zamontowanemu na grobie, który był regularnie celem ataków. Niewiele później pojawia się żołnierz z raną odpowiadającą tej wywołanej przez zasadzkę.
Tajemniczy „wampir” zostaje wówczas zidentyfikowany: to sierżant François Bertrand. Jego aresztowanie kończy szały na temat nadprzyrodzonej istoty, ale sprawa od razu staje się jeszcze bardziej niepokojąca. Bertrand przyznaje się do kilku profanacji i opisuje popędy, które skłaniały go do wkraczania do cmentarzy nocą, by atakować zwłoki. Jego zachowanie dezorientuje zarówno sędziów, jak i lekarzy powołanych do zbadania jego sprawy.
Proces François Bertrand wyznacza przełom, bo nie ogranicza się do oceny zniszczeń grobów. W czasach, gdy psychiatria zaczyna poszukiwać nowych terminów na opisywanie niektórych zachowań, lekarze starają się tłumaczyć jego czyny jako zaburzenie psychiczne. Ta sprawa bywa dziś często przywoływana jako jeden z pierwszych przypadków nekrofilii badanych w sposób stosunkowo szczegółowy w kontekście medycznym i sądowym.
Patrząc z perspektywy czasu, historia „Vampira z Montparnasse’u” to równie dobrze wydarzenie kryminalne co zbiorowy lęk mieszkańców. Kilka bezczeszczonych grobów, prasa żądna sensacji i mnóstwo niejasności wystarczyły, by w wyobraźni paryskiej narodzić się potwór. Za legendą krył się jednak realny człowiek, którego proces odcisnął trwałe piętno na historii krymologii i psychiatrii.
Ta strona może zawierać elementy wspomagane przez SI, więcej informacji tutaj.



















