Ta skromna kaplica w szóstej dzielnicy Paryża skrywa imponujący włoski barokowy wystrój.

Za dość spokojną fasadą na rue de Vaugirard kryje się niespodzianka: kopuła malowana, iluzje optyczne, złocenia i bogato zdobione kaplice wprowadzają zwiedzających w barok włoski z XVII wieku.

Na 70 rue de Vaugirard, w 6. dzielnicy Paryża, kościół Saint-Joseph-des-Carmes dzisiaj ukrywa się w sercu kampusu Institut Catholique de Paris. Za stosunkowo skromnym wyglądem kryje się jednak wystrój bezpośrednio inspirowany włoskim barokiem, z obrazami, rzeźbami, trompe-l’œil i ozdobnymi kaplicami. To jak mała nuta Rzymu tuż obok jardinu Luksemburskiego.

Kiedy Maria Medycejska wprowadza Włochy do Paryża

Historia zaczyna się w 1611 roku, gdy Maria Medycejska zezwala Karmelitom Bosym na osiedlenie się w Paryżu. Pierwszy kamień ich kościoła zostaje położony w 1613 roku, a obiekt, który ukończono w 1620, został konsekrowany w 1625. Saint-Joseph-des-Carmes staje się wtedy pierwszym paryskim kościołem poświęconym Świętemu Józefowi.

Duchowieństwo wprowadza do stolicy wpływy architektury z Włoch. Barok, który między innymi ma na celu wzbudzanie emocji poprzez ruch, gry perspektywy, bogactwo zdobień i dramaturgię światła, objawia się tu przede wszystkim w kopule.

Saint-Joseph-des-Carmes ma w rzeczywistości pierwszą kopułę na tamburze wybudowaną w Paryżu. Około 1644 roku Walthère Damery, malarz liégejski, przedstawia tam proroka Eliasza unoszonego do nieba na rydwanie ognia. Ta fresk trompe-l'œil stanowi także pierwsze malowidło wykonane na paryskiej kopule w XVII wieku.

Bernini i dekoracje z XVII wieku

Warto też zajrzeć ku kaplicom. Kaplica Świętej Anny zachowuje zwłaszcza panele malowane z XVII wieku zdobione złotem i srebrem, odrestaurowane przez miasto Paryż. Inny, doniosły detal: w lewym przęśle znajduje się ołtarz wykonany przez rzeźbiarza Antonio Raggi na podstawie rysunków Berniniego, wybitnej postaci baroku rzymskiego, towarzyszy mu Madonna z Dzieciątkiem.

Ale Saint-Joseph-des-Carmes to także miejsce pamięci o mroczniejszym obliczu. Przekształcony w więzienie podczas Rewolucji, dawny klasztor stał się sceną masakry ponad stu duchownych we wrześniu 1792 roku. Ich relikwie są dziś przechowywane w kryptzie. To paryski kościół, w którym kontrast między dyskretną fasadą, barokową przepychą a historią rewolucyjną skrywa wiele niespodzianek.

Ta strona może zawierać elementy wspomagane przez SI, więcej informacji tutaj.