Pierwszy raz, gdy złapaliśmy się na jej urok, to był 2018 rok. Wtedy skandynawska artystka wystąpiła na festiwalu Villette Sonique w Grande Halle de la Villette. Od tego czasu śledzimy każdą jej wizytę w Warszawie, próbując na nowo przeżywać tę niezwykle intensywną podróż dźwiękową, łączącą ambient pop, post rock i muzykę drone.
Po niezwykle oryginalnym występie w kościele XVI-wiecznego dzielnicy Marais w Paryżu, a następnie energiajnym koncercie w Marbrerie w Montreuil, Anna Von Hausswolff powróciła do stolicy dnia 31 stycznia 2026 r.. I to w pełnej sali Trábendo, gdzie artystka pojawiła się punktualnie o godz. 20:30, po znakomitym występie inauguracyjnym w wykonaniu jej rodaczki, saksofonistki i muzyczki Lisen Rylander Löve.
W sali znajdziemy oczywiście wiernych fanów od początku, ale także tych, którzy poznali artystkę dopiero przy okazji wydania albumu "Iconoclasts", swojego szóstego studyjnego krążka. Bardziej popowy i przystępny niż trzy poprzednie — "The Miraculous", odlotowy "All Thoughts Fly" i znakomity "Dead Magic" — "Iconoclasts" ma być pełen światła, choć nie brakuje mu też mroku. „Świat jest pełen gówna i zła” — śpiewa w utworze „Facing Atlas”. Na nowym albumie, szwedzka wokalistka, organistka i kompozytorka, nieco odchodzi od atmosfér gothick, które od lat są jej znakiem rozpoznawczym, sięgając po saksofon Otisa Sandsjö i kolejny raz udowadniając, że jest artystką nieprzewidywalną i niezamykającą się na żadne ramy.
Na koncert w Trabendo w Paryżu główną rolę odgrywa Lisen Rylander Löve, która sama wykonuje wszystkie partie na saksofonie. Publiczność od razu wciągnięta jest w klimat dzięki utworowi „Consensual Neglect”, instrumentalnej kompozycji, która subtelnie buduje nastrój. Wokalistka i jej pięciu utalentowanych muzykow, którzy na tę okazję ubrali takie same kostiumy, przystępują do wykonania „Facing Atlas”. Głos Anny, mocny i czysty, wzrusza do głębi. Jednak to dopiero początek.
Mała wzrostem, ale ogromna talentem, Anna Von Hausswolff rozpoczyna seta od utworu „Mouth”. Po chwili kończy się on eksplozją dźwięków, aż włosy blond poczynają tańczyć w rytm perkusji. Szwedzka wokalistka kontynuuje swoją multisensoryczną podróż, prezentując kolejne kawałki, w dużej mierze zaczerpnięte z albumu "Iconoclasts". Wśród nich jest m.in. „The Whole Woman”, utwór, na którym artystka gra na przepięknym, przenośnym organzie, słynnym "Cantiga Organetto". Napięcie rośnie, gdy rozbrzmiewają pierwsze dźwięki tytułowego utworu. Dotychczas zamknięta za swoim stołem z syntetykami, Anna nie waha się sięgnąć po przewodowy mikrofon i podejść na małą scenę w Trabendo. Po chwili pada na ziemię i pozostaje tam przez długą chwilę. Utwór, trwający około 8 minut, jest jeszcze daleki od końca i błyszczy w oszałamiającym, gorącym napięciu.
Po tym, jak wprowadziła nas w porywający pejzaż dźwiękowy podczas utworu "An Ocean of Time", Anna Von Hausswolff chwyta swoją gitarę i czaruje nas kawałkiem "The Mysterious Vanishing of Electra", który stopniowo otwiera drzwi do transcendencji. Podążając za rytmem plemiennych perkusji, publiczność zaczyna spontaniczne headbanging, podczas gdy wokal Anny brzmi hipnotyzująco — balansując między blaskiem a ciemnością.
Energia uwalniająca i chamaniczna atmosfera tego seta nadal trzymają nas w napięciu, a to za sprawą wyśmienitego utworu „Stardust”, a potem „Aging Young Women”, które dają publiczności chwilę oddechu, pełną subtelności i delikatności. Następnie nadchodzi najbardziej wyczekiwany moment wieczoru – niezwykły kawałek „Ugly and Vengeful”. Przez ponad 17 minut krok po kroku zanurzamy się w ciemności, napędzani rzadką mocą dźwięku i hipnotyzującym wokalem Anny. To niezwykle porywające przeżycie, od którego nie chce się odchodzić – tak magiczny i mistyczny występ naprawdę nie powinien się kończyć.
Na szczęście, Anna Von Hausswolff i jej zespół wracają na bis z dwoma utworami, zaczynając od „Funeral For My Future Children”, pochodzącego z albumu „Ceremoy” (2012). A żeby zakończyć ten znakomity występ w wielkim stylu, artystka z Szwecji wybiera „Struggle With the Beast”. Utwór, zbudowany na powtarzających się nutach saksofonu, nieuchronnie wprowadza w trans. Dzięki temu koncertowi, równie niesamowitemu, co mocnemu, Anna Von Hausswolff udało się nadać albumowi „Iconoclasts” jeszcze bardziej intensywną i transcendentalną energię na żywo.
Przypomnienie:
