Król Słońca w Dôme de Paris: powrót tej zimy - opinie i zdjęcia

Uwaga, uwaga, panie i panowie - Le Roi Soleil gotowy ponownie zasiąść na tronie w Dôme de Paris! Po pierwszej serii występów w Paryżu od 4 grudnia 2025 do 18 stycznia 2026, a następnie trasie po całej Francji, komedia muzyczna kultowa w reżyserii Kamel Ouali i Dove Attia, obecnie produkowana przez Décibels Productions, ponownie zawita do stolicy od 19 grudnia 2026 do 17 stycznia 2027.

Od premiery w 2005 roku w Palais des Sports ten efektowny spektakl, ukazujący miłość i ambicje Ludwika XIV, zachwycił ponad 1,6 miliona widzów w 380 przedstawieniach we Francji, Szwajcarii i Belgii. Jego ponadczasowe hymny, m.in. „Być na wysokości” i „Sprawiam, że jesteś moim esencją”, zapisały się w pamięci pokolenia i przy okazji wypromowały dwie gwiazdy sceny: Emmanuel Moire, królewsko wcielającego się w Króla Słońca, oraz Christophe Maé, niezapomnianego jako buntowniczy brat.

• Przeczytaj także
• Najlepsze plany na tydzień 19–25 października 2026 w Paryżu i Île-de-France

I dobra wiadomość dla wiernych dworu: Emmanuel Moire ponownie obejmuje koronę Ludwika XIV!

U jego boku, Flo Malley (The Voice, Salut les Copains, Paradis Latin) zostaje księciem Beaufort, podczas gdy Louis Delort (The Voice, 1789 : Les Amants de la Bastille), w roli brata króla, zapowiada, że wniesie trochę zamieszania w złote wnętrza Wersalu.

Jeśli chodzi o strony kobiece, role żeńskie dodają dworowi nieco więcej uroku: Lou (The Voice Kids, Molière le spectacle musical) to Marie Mancini, Clara Poulet zostaje Madame de Maintenon, Vanina wciela się w Isabelle, dziewczynę z ludu, a Margaux Heller (The Voice, Flash Dance) interpretuje Madame de Montespan.

To powrót idący w ślady innych wielkich revivalów, takich jak Dziesięć Przykazań, Notre-Dame de Paris, czy Romeo i Juliette, inne kamienie milowe francuskiej muzycznej sceny. Po występach we wrześniu i październiku 2026 roku Król Słońca wraca do Dôme de Paris na okres świąteczny i aż do 17 stycznia 2027.

Nasza opinia :

Zapomnij o błyszczących wspomnieniach z 2005 roku… Król Słońce w wersji 2025 wprowadza się na Dôme de Paris z całkowitą przebudową, nowoczesną i momentami zaskakująco odważną. Koniec z barokowymi dekoracjami: ekrany 2D dominuje teraz scenografię. Ryzykowna ewolucja, która w pierwszej części nieco studzi nastrój, wyprawia widza w chłodniejszą, mniej wciągającą immersję. Ale po przerwie technologia łapie drugi oddech: VERSAILLES błyszczy, majestat rozkwita, a spektakl zyskuje na rozmachu. Kierunek bez wątpienia podzieli publiczność, ale w pełni bierze na siebie chęć odświeżenia tego wielkiego klasyka.

A ta nowoczesność to dopiero początek: nowa wersja oferuje dużo więcej teksta, więcej scen, więcej kontekstu - rozbudowaną opowieść, która wyjaśnia fabułę i lepiej stawia wyzwania. Kostiumy, w tonacjach pastelowych, z dala od złotych epokowych błyskotek, zaskakują na tle tak mieniącego się, flamującego panowania. To oszczędność spójna z linią artystyczną przedstawienia, choć dla miłośników wytworności może być nieco zbyt surowa.

Na scenie nowy zespół podnosi poprzeczkę wysoko: Emmanuel Moire, kręgosłup show, wciąż imponujący swoją magnetyczną obecnością; Lou Jean, czyli Marie Mancini, olśniewa czystym, krystalicznym głosem; a Louis Delort znakomicie odtwarza rolę brata króla, pozostawiając po sobie ślad po Christophe Maé. W kwestii ścieżki dźwiękowej bez fałszu: aranżacje pop-rock pozostają wierne 2005 roku i nie straciły na aktualności. Można pożałować braku orkiestry - kiedyś obecnej przy kilku występach - ale trudno zaprzeczyć, że te utwory mają ponadczasową trwałość. Dwie, trzy nowe piosenki nie wnoszą wiele do opowieści, mimo próby rozbudowy partitury.

Tempo spektaklu nie zwalnia: nie ma ani sekundy ciszy, kolejne sceny, rap, breakdancerzy i final w apoteozie. Zdarzają się drobne mankamenty, zwłaszcza kontakt z publicznością, który przerywa immersję i niektóre fragmenty, których sens wciąż pozostaje nieco niejasny…

Ostatecznie ta edycja z 2025 roku to odważne postawienie na intensywność, jasność przekazu, bywa nierówna, mniej emocji niż w pierwowzorze, lecz noszona przez współczesną energię. Nowe czytanie, które wstrząsa bez zdradzania spuścizny kultowego spektaklu.

Jedyne zastrzeżenie w sali: widoczność bardzo zależna od miejsca (dla orientacji: siedzieliśmy w Złotym Kwadracie, rząd 10 na środku, a widoczność nadal była ograniczona) i fakt, że dozwolone telefony komórkowe potrafią przerywać immersję… Magia czasem uleciała w pewnych momentach.

Ten test został przeprowadzony w ramach zaproszenia zawodowego. Jeśli Twoje doświadczenia różnią się od naszych, prosimy o informację.

Ta strona może zawierać elementy wspomagane przez SI, więcej informacji tutaj.