Obraz z czarnymi pasami po bokach w kinie wcale nie musi oznaczać problemu. Format obrazu i format ekranu mogą się różnić. Aby zachować cały kadr i nie zniekształcać postaci ani scenografii, projekcja nie musi wypełniać całego ekranu.
Format opisuje się jako stosunek szerokości do wysokości, nazywany ratio. Obraz o proporcji 2,39:1 jest zatem 2,39 razy szerszy niż wysoki. Na tej samej wysokości będzie też szerszy niż obraz o 1,85:1. CST proponuje miary kadrowania dla tych dwóch proporcji, a także dla 1,33:1, 1,37:1 czy 1,66:1 — nie istnieje jeden uniwersalny kształt obrazu kinowego.
Wyobraźmy sobie płótno o proporcjach 1,85:1, na które trafia obraz o formacie 2,39:1. Jeśli zachowana zostanie cała szerokość obrazu, zajmie on mniej wysokości niż ekran, co pozostawia pasy na górze i na dole. Z kolei węższy obraz na bardzo szerokim ekranie może pozostawiać wolną przestrzeń po bokach. Różnica ta wynika z samych proporcji, niezależnie od wielkości sali.
Próba wypełnienia całej powierzchni za wszelką cenę nie rozwiązuje problemu. Powiększanie obrazu aż do zniknięcia tych pustych miejsc może odciąć jego część; rozciąganie go w jednym kierunku zniekształca proporcje. W artykule poświęconym CinemaScope, BFI przypomina o roli czarnych pasów w zachowaniu kompozycji podczas przenoszenia na ekran o innym formacie.
Ustawienia projekcji nadal mają kluczowe znaczenie. Techniczny przewodnik CST-FNCF rozróżnia ustawienia obiektywu od zmiany formatu. Wzorce CST wyznaczają z kolei obszar obrazu, jaki ma być wyświetlony. Prawidłowy punkt odniesienia to przestrzeganie zaplanowanego kadru: sama obecność czarnych pasów nie pozwala na stwierdzenie wady projekcji.
Ta strona może zawierać elementy wspomagane przez SI, więcej informacji tutaj.
