Bugün, Corvisart ve Saint-Jacques arasındaki 6. hat üzerinde yer alanGlacière istasyonundan her gün binlerce Paris metrosu yolcusu geçiyor. Birçoğu için burası günlük yolculuklarında sadece bir durak. Ancak bazen ismi merak uyandırıyor. "Glacière mi? Paris'in güneyindeki bu köşe neden kışı, buz küplerini ve dondurucuları akla getiren bir isme sahip olsun ki? Cevap, Paris'te henüz buzdolabının olmadığı zamanlara dayanıyor.
Buzdolaplarından önce insanlar özellikle yaz aylarında yiyeceklerini serin tutmanın bir yolunu bulmak zorundaydı. Ve geçmişin Parislileri buna bir çözüm bulmuştu: Kışın, göletler ve küçük nehirler donduğunda - özellikle de artık şehrin altında kaybolmuş bir nehir olan Bièvre- büyük buz blokları kesilirdi. Bu parçalar daha sonra kuyularda ya da glacières adı verilen özel olarak dönüştürülmüş mahzenlerde saklanıyordu.
Mevcut istasyonun etrafındaki bölge tam da bu özelliğiyle biliniyordu. Burada, kışın hasat edilen buzu depolamak için ideal, derin ve serin,kullanılmayan taş ocakları vardı. Bloklar daha sonra tüm yıl boyunca yiyecek ve içecekleri soğutmak ve hatta ilk dondurma ve sorbeleri yapmak için kullanıldı. Bu, teknolojinin gelişmesinden çok önce, gerçek anlamda küçük ölçekli bir yerel endüstriydi.
La Glacière mezrası olarak adlandırılan Paris'in bu küçük köşesi, bu faaliyetin anısını korumuştur. Rue de la Glacière, XIX. yüzyılda bu şekilde adlandırılmış ve 1906'da metro istasyonu açıldığında semtin adını almıştır Bugün, kuyulardan veya buz bloklarından görünür bir iz kalmamıştır. Ama isim hala duruyor. Bu da bize Paris'te metro istasyonlarının bile anlatacak hikâyeleri olduğunu hatırlatıyor. Bazen onları hatırlamak için sadece yukarı bakmanız gerekir.
Bu sayfa yapay zeka destekli unsurlar içerebilir, daha fazla bilgi burada.
