Een beeld dat in de bioscoop zwarte randen rondom laat zien, geeft niet noodzakelijk een probleem aan. Het beeldformaat en dat van het scherm kunnen verschillend zijn. Om het volledige kader te behouden zonder personages of decors te vervormen, vult de projectie dan niet altijd het hele doek.
Het formaat wordt beschreven als de verhouding tussen breedte en hoogte, het zogenaamde ratio. Een beeld met een ratio van 2,39:1 is dus 2,39 keer zo breed als hoog. Bij gelijke hoogte is het breder dan een beeld met 1,85:1. De CST biedt kadermaten voor deze twee verhoudingen, maar ook voor 1,33:1, 1,37:1 of 1,66:1: er bestaat niet één enkel cinema-beeldformaat.
Stel je een doek voor met een ratio van 1,85:1 dat een beeld van 2,39:1 binnenkrijgt. Als de volledige breedte van de afbeelding behouden blijft, vult die minder hoogte dan het scherm — er blijft ruimte boven en onder. Omgekeerd kan een enger beeld op een erg breed scherm ruimte aan de zijkanten laten. Dit verschil vloeit voort uit de verhoudingen, onafhankelijk van de grootte van de zaal.
Alles opvullen tegen elke prijs verandert het probleem. Het beeld zo vergroten dat deze lege ruimtes verdwijnen kan een deel ervan afsnijden; het in één richting uitrekken vervormt de verhoudingen. In een artikel over CinemaScope herinnert het BFI aan de rol van de zwarte banden om de composities te behouden bij de overgang naar een scherm met een ander formaat.
De projectie-instellingen blijven cruciaal. De technische gids CST-FNCF onderscheidt de instellingen voor de lens van de formaatwijzigingen. De CST-testpatronen bepalen bovendien het te projecteren beeldveld. Het juiste referentiepunt is dus het naleven van het voorziene kader: de aanwezigheid van zwarte randen alleen volstaat niet om te concluderen dat er een projectiefout is.
Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.
