Lang voordat kunstijsbanen in december de stadsgezichten van de hoofdstad bepaalden, vormden de vijvers van het Bois de Boulogne een sprookjesachtig decor voor Parijzenaars om hun schaatsen te vorsen. Tijdens de koudste winters bevroor het water tot een glad oppervlak dat uitgroeide tot een populair én elegant ontmoetingsplaats. Toen bood het bos, dat onder Napoleon III al was aangelegd als een groene oase voor de stadsbewoners, in de winter een heel andere uitstraling. Het onderwatermeer, en soms ook het bovenmeer, leenden zich perfect voor deze winterse scènes.
Wanneer het ijs voldoende stevig werd geacht, kondigden de kranten de start van de skeerperiode aan. En heel wat Parijzenaars vonden hun weg naar de ijsbanen: gezinnen, stijlvolle jongeren, enthousiaste kinderen. Sommigen kwamen voor de vaardigheid en de technische feats, anderen gewoon om het spektakel te bewonderen.
Het schaatsen op de meren van het Bois de Boulogne was nooit slechts een leuke activiteit. Het was een echte seizoenstraditie. Sommige jaren werden er feestelijkheden georganiseerd met lantaarntjes, muziek en een enthousiaste menigte. Een levendige en gezellige winterse sfeer waarin sport, ontspanning en Samenzijn hand in hand gingen.
Deze traditie van schaatsen op houten ijs is niet ongemerkt gebleven voor kunstenaars. Pierre-Auguste Renoir, bijvoorbeeld, wist deze bijzondere sfeer perfect vast te leggen in een schilderij uit 1868 getiteld "De schaatsers op Longchamp", dat schaatsers in het Bois de Boulogne toont. Het werk laat zien hoe deze winterse tradities deel uitmaakten van het dorpsgezicht van Parijs, in een tijd waarin de seizoenen een grote invloed hadden op het ritme van de stad.
Onder de skiërs die zich verzamelden in Het Bois de Boulogne, waren sommigen aangesloten bij een meer gestructureerde groep: Het Kring van de Schaatsers. Opgericht aan het einde van de 19e eeuw, bracht deze vereniging de meest toegewijde enthousiastelingen samen, vaak afkomstig uit de hogere kringen van Parijs. Ze beoefenden een verfijnd schaatstechniek, bijna choreografisch, geïnspireerd door danserijprincipes. Tijdens de strenge winters kwamen de leden bijeen, gekleed in stijlvolle kleding, soms zelfs in uniform, om complexe routines op het ijs uit te voeren. Hun aanwezigheid gaf deze winterse dagen een mondaine sfeer, waardoor Het Bois de Boulogne niet alleen een plek voor ontspanning werd, maar ook een levendig sociaal decor voor de winterse hoogtepunten.
Vandaag de dag is het ondenkbaar om nog te schaatsen op de meren van het Bois de Boulogne. Winters zijn niet meer zo streng, het ijs is te slap en de veiligheidsregels verbieden het om er nog op te gaan. Klimaatverandering en de veranderende vrijetijdsgewoonten in de stad hebben deze traditie definitief doen verdwijnen.
Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.
