Małżeństwa i relacje społeczne, dziwny wieczór w Maison populaire de Montreuil podczas Nuit Blanche 2026

Dom Kultury w Montreuil (93) bierze udział w nowym wydaniu Nuit Blanche i zaprasza na wieczór pełen zabawy i nietuzinkowych atrakcji, który odbędzie się w sobotę 6 czerwca 2026 roku. Nie przegap bezpłatnych i niezwykłych atrakcji!

Stali bywalcy wiedzą, że Nuit Blanche to być może najszaleńsza noc w Paryżu i w Île-de-France. A dla tych, którzy jeszcze nie znają tego wydarzenia, jak je opisać...? To noc, podczas której można zobaczyć koncert gigantycznych kreTów. I taniec suficki w Petit Palais. I kolorową pianę wypływającą z Centre Pompidou. A także pokazy mody, widowiska dźwięku i światła, gigantyczne karaoke, walki w stylu catch, koncerty na ks ylofon…

Jak już zapewne wiesz, Nuit Blanche to wielkie święto sztukiwspółczesnej ,które przekształca Paryż i okolice w muzeum na świeżym powietrzu. Podczas tego wyjątkowego wieczoru wszystko może się zdarzyć! W każdym razie uczestniczący w nim artyści są zdeterminowani, by zaskakiwać nas z każdą nową edycją...

Jakie szaleństwa nas czekają więc w 2026 roku? Nuit Blanche wraca w sobotę 6 czerwca, na 25. edycję. A jeśli szukasz kolejnej niespodzianki, możesz już dodać Maison Populaire de Montreuil do swojej trasy wieczoru.

Popularne centrum sztuki i kultury w dzielnicy 93 przygotowało kilka zaskakujących i ekscytujących wydarzeń, które bez wątpienia powinny spodobać się wielu miłośnikom sztuki współczesnej.

Program Nuit Blanche w Maison populaire de Montreuil:

Noc bez snu 2026 w Maison Populaire
W sobotę 6 czerwca 2026 od 21:00 do 01:00
W ramach rezydencji kuratorskiej Line Gigs i Fanny Testas zapraszają na Je est une autre, program Nuit Blanche 2026 z udziałem artystek i artystów: Annie Sprinkle i Beth Stephens, Vava Dudu, H·Alix Sanyas i Cuco Cuca
Na Nuit Blanche 2026 Annie Sprinkle i Beth Stephens zapraszane są do wygłoszenia konferencji, która zgłębi związki między miłością, seksualnością, ekologią a zaangażowaniem społecznym. Poprzez rytuały zbiorowe, w tym serię symbolicznych małżeństw, artystki zachęcają nas do celebrowania więzi z ludźmi, innymi istotami, elementami i samą planetą.
Annie Sprinkle i Beth Stephens
Po tym, jak doświadczenia pracy z seksem i występów scenicznych w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku zostały wykorzystane na potrzeby sztuki, artystka-performerka i aktywistka Annie Sprinkle rozwija ze swoją partnerką, Beth Stephens — artystką i wykładowczynią Uniwersytetu w Santa Cruz — teorię ekofeminizmu, którą nazywają ecosex. W 2008 roku wspólnie opublikowały manifest „Ecosex Manifesto”.

Pojawiająca się w pierwszej dekadzie XXI wieku ecosex łączy praktykę ekologiczną i erotyczną, przyjmując krytyczne stanowisko wobec antropocentryzmu — poglądu, według którego człowiek stoi w centrum wszystkiego. Dekonstrukuje normy związane z płcią, seksualnością i naturą, wykorzystując przyjemność, humor i radość jako narzędzia polityczne. W tym podejściu Ziemia nie jest już „ matką” — tradycyjnie utożsamianą z patriarchatem — lecz partnerką, kochanką planety.
Projekcja ich filmu Water Makes Us Wet—An Ecosexual Adventure pogłębi ich spojrzenie na miłość do planety!

Wydarzenie ma na celu zgłębienie twórczości Vavy Dudu poprzez temat miłości, traktowanej jako pole artystycznego i społecznego eksperymentu.
Wyjątkowa postać współczesnej sceny twórczej Vava Dudu rozwija wielodyscyplinarną praktykę, która kwestionuje normy dotyczące ciała, tożsamości i relacji emocjonalnych. Jej podejście do miłości wpisuje się w szerszą refleksję nad formami marginesu, ekspresji indywidualnej i kształtowania podmiotowości.
Wybrane prace tekstylne Vavy Dudu zostaną zawieszone w ogrodach Maison Populaire, a osoby chcące przenieść jej przekazy i rysunki na własne ubrania będą malowane na żywo podczas performansu artystki. Wydarzenie ukazuje sposób, w jaki artystka podejmuje tematy związane z przywiązaniem, przemianą i auto-reprezentacją.
Vava Dudu urodziła się w 1970 roku w Paryżu, gdzie mieszka i pracuje. W latach 2012–2018 mieszkała w Berlinie. W 1985 roku opuściła gimnazjum w wieku 15 lat i zapisała się do klasy przygotowawczej do Akademii Sztuk Pięknych Grandes Terres, a następnie do szkoły mody Fleuri Delaporte. Od tego czasu zajmuje się projektowaniem tekstyliów, rysunkiem, poezją i muzyką, szyjąc ubrania i tworząc prace będące świadectwem jej multidyscyplinarności. Jako stylistka niezależna pracowała jako asystentka scenografii dla Jean-Paul Gaultiera i współpracowała z Björk, Lady Gagą, Marilynem Mannsonem, Neneh Cherry, Kate Moss czy Johnem Galliano. W 2001 roku Vava Dudu i Fabrice Lorrain zdobyli nagrodę Narodowego Stowarzyszenia na Rozwój Mody (ANDAM). Zorganizowali pokaz w backroomach klubu Les Docs, przy Rue Saint-Maur. Jej prace prezentowano na wystawach i performance’ach, m.in. w Confort Moderne (Poitiers), Palais de Tokyo (Paryż), Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Paryżu, Lafayette Anticipations (Paryż) oraz Komplot (Bruksela). Vava Dudu określa siebie jako outsiderkę sztuki współczesnej, twierdząc „wolę skrajności od średni”. Jej praca jako stylistka i artystka współgra z działalnością wokalną w zespole La Chatte, założonym w 2003 roku z Stéphane’em Argillet’em i Nicolasem Jorią, z którym wydała pięć albumów. Jej artystyczny świat, łączący wiersze i rysunki, pojawia się na różnych nośnikach.
We wspólnej prezentacji Cuco Cuca i H·Alix Sanyas wykonają performans Do List, radykalne zaproszenie do dwójkowego działania.
Cuco Cuca
Cuco Cuca to transseksualny hacker-senior, urodzony w 2011 roku. Między manifestacjami, nielegalnymi imprezami a nocnymi interwencjami przekształca miasto w teren politycznego i artystycznego eksperymentu. Jego praca łączy projekcje pirackie, modyfikowane głosy, instalacje świetlne oraz cyfrowe manipulacje, by kwestionować nadzór, społeczne normy i stałe tożsamości. U niego queer to nie tylko estetyka, lecz sposób na zacieranie granic, unieszkodliwianie ciał i narracji – intencją jest uwolnienie, niestabilność i nieuchwytność. Noc zajmuje centralne miejsce w jego praktyce: to przestrzeń ucieczki, spotkań i oporu. W korowodach i klubach Cuco Cuca poszukuje momentu zbiorowego błędu, chwili, gdy systemy kontroli chwieją się, a pojawiają się nowe formy wspólnoty.
H. Alix Sanyas
H·Alix Sanyas to artysta, reżyser, grafik i trener w dziedzinie projektowania graficznego. Jego praktyka koncentruje się na tworzeniu narzędzi oporu i znaków mobilizacji dla społeczności transfeministycznych. H·Alix był aktywnym członkiem wielu kolektywów, zarówno jako aktywista, jak i grafik. Współpracuje także z licznymi feministycznymi współpracownikami w zakresie projektowania graficznego. W 2018 roku współzałożył kolektyw typografii post-binarnych Bye Bye Binary, który wspiera i rozwija rysunek znaków post-binarnych, wpisuje się w ruch wolny oraz organizuje wystawy, konferencje i publikacje.
Wydarzenie we współpracy z naszymi przyjaciółmi z MABA Notent-sur-Marne, aby uczcić w duchu przyjaźni 20-lecie ich działalności oraz 60-lecie Maison Populaire.