WParyżu znajduje się wiele muzeów i galerii sztuki, a także centrów kultury: te szczególne miejsca zabierają nas w podróż odkrywania obcego kraju i kultury. Włochy, Korea Południowa, Kanada, Japonia, Szwecja, Bułgaria, Irlandia, Meksyk... Można niemal podróżować po całym świecie, nie opuszczając Paryża!
Centre Wallonie Bruxelles: program, wystawy... wszystko, co musisz wiedzieć o centrum kulturalnym w Paryżu
Uwaga miłośnicy sztuki współczesnej! Centre Wallonie-Bruxelles, znajdujące się w 4ᵉ dzielnicy Paryża, naprzeciwko Centre Pompidou, czeka, aby napełnić cię wiedzą. Ta instytucja kulturalna, zainaugurowana w 1979 roku, podkreśla scenę artystyczną Federacji Walonia-Bruksela poprzez zróżnicowany program: sztuki wizualne, pokazy na żywo, kino i literaturę. Chcesz zaplanować wizytę? Opowiemy ci o tym wszystkim! [Czytaj więcej]
Masz ochotę na odrobinę odmienności? Dobra wiadomość: również przed Tobą otwiera drzwi Centrum Walonii-Brukseli. Co więcej: czeka nas w sobotę 23 maja 2026, podczas nowej edycji Nocy Muzeów. Przez jeden wieczór skorzystaj z bezpłatnych i oryginalnych atrakcji, które zabiorą nas w świat kultury belgijskiej.
Co roku, Noc Muzeów przemienia Paryż i jego region: to festynowe, masowe wydarzenie otwierające drzwi instytucji kultury i sztuki dla wszystkich, tworzące magiczny, bezczasowy wieczór. Z okazji tego wydarzenia muzea pokazują pełnię możliwości, by przyciągnąć ciekawskich i ponownie odkryć swoje skarby: zwiedzanie z przewodnikiem, gry, koncerty, spektakle... Wszystko może się zdarzyć! Dowiedz się więc, co czeka Cię 23 maja 2026 roku w centrum Wallonie-Bruxelles, podczas tego wyczekiwanego wydarzenia.
Festiwal ((((INTERFERENCE_S)))) — festiwal substratów dźwiękowych, który od dawna prowadzi badania nad tym, co słychać i co z tego wynika: od eksploracji brzmień instalacji wizualnych po kreacje radiowe, a także czas wydarzeń nazywanych „Dniami wstawiennictwa”.
Rozgrywa się w przestrzeniach Centrum poprzez anarkhè-expozicję łączącą badania-z twórczością, które sondują brzmienia instalacji wizualnych, radiowych kreacji, a także czas wydarzeń nazwanych „Dni Wstawiennictwa”.
Te dni mają na celu przedłużenie sensów festiwalu, tworząc momenty kondensacji: chwile, w których dzieła przestają być ustalonymi bytami i zaczynają działać, stając się sytuacjami w rozwoju, protokołami eksperymentu, ekologiami zbiorowymi.
One zajmują miejsce, okupują przestrzenie, wykraczają poza nie.
Warsztaty, aktywacje dzieł, prace kooperatywne, propozycje jadalne, performances, live, koncerty.
Tutaj widz zostaje zaproszony do odkrywania przestrzeni wystawowych zgodnie z aktywacjami dzieł i protokołami performatywnymi, które będą miały miejsce przez cały dzień.
A propo d'((((INTERFERENCE_S)))) _ 𝗳𝗲𝘀𝘁𝗶𝘃𝗮𝗹 𝗱𝗲 𝘀𝘂𝗯𝘀𝘁𝗿𝗮𝘁 𝘀𝗼𝗻𝗼𝗿𝗲 :
Eksterna, zewnętrzna i sideryczna perspektywa dla tego schizofrenicznego festiwalu, który wraca z morfologią w pełni rozwiniętą: anarkhè-expozicją, weekendem kulminacyjnym występów, wieczorami w orbicie i strumieniami w cyberprzestrzeni.
Festiwal ((((INTERFERENCE_S)))) staje się sztandarem badań, które same się różnicują, same formują i generują chaotyczne uporządkowania — festiwalem nieprzewidywalności, dekodowania, wyłączania pewników, indeterminacji w smakowaniu poetyckym przez artystów polujących na ukryte realności i nieoczywiste brzmienia.
Z statku: zagrają, zabrzmią, zadrżą, wyłonią się brzmienia wyzwolone z muzykalności — język artefaktów, maszyn, mediów, semiosmytycznych mechanizmów banalnych dźwięków, hałasów, drgań, magnetycznych obecności, elementarów zepchniętych do stref podrzędnych — będą najeżdżać przestrzenie.
Chowające się dźwiękowe immanencje wytworzą żarliwą kopertę do doświadczenia, do odczucia i percepcji.
Zachęcając do zgłębiania substratu dźwiękowego w tym, co w nim najpełniej odczepione i sfałszowywane: od instalacji wizualnej po radiowe kreacje, przechodząc przez sesje odsłuchowe, koncerty i występy, ((((INTERFERENCE_S)))) ukazuje potężną zdolność dźwięku do redefiniowania rzeczywistości. Festiwal pomaga rozwinąć wirtualne w realnym i wzmocnić to, co możliwe.
W przestrzeni wystawy: mieszkają intonarumori[3] — niektóre istnieją samonapędzająco, inne są uruchamiane przez artystyczne gesty, utwory które niczym wróżby rozbrzmiewają obecności z odległych czasów i nienormowanych momentów. Panuje tu pewna mistyka, która współistnieje z estetyką rozszczepiania, feralną, która gloryfikuje nieprawdopodobny łącznik — irrupcyjna różnica. Anatomiczne i wnętrza maszyn będą rozszczepione, by ukazać ich mechanizmy. Liczne prace medium‑ują hermeneutykę „czynienia” i wszystkie — estetykę indeterminatywności.
Doznania dźwiękowe mają charakter chaosistyczny i prowadzą do odtworzenia w rzeczywistości jej nierozłączalności, jej niewymierności — to eksperyment mroku, który oświeca, wędrowanie, które łączy nas z tą dryfem, która nie utraca kierunku.
Ta edycja wyróżnia się również prezentem — darem archiwów filozofa, teoretyka, aktywisty, artysty, Tetsuo Kogawy — jaskrawej postaci radia-artu — figury figlarnego konceptualisty agentowości jak narrow-casting, twórcy zjawiska transmisji, który zainspirował projekt radiostacji pirackiej, który będziemy ujawniać później… kiedy wszystko zostanie zasiane.
To także efekt sojuszy z ((le son 7)) - galeria dźwiękowej sztuki
która od 25 lat prezentuje unikatowe dzieła sztuki dźwiękowej, a Festiwal Soft Signal od 2017 roku bada interfejsy między człowiekiem a maszyną, rzeczywistością i fikcją, dźwiękiem a ciszą. Prezentuje dwie utwory dźwiękowe wyłonione z rezydencji twórczych w Q-O2*laboratoire sonore, osadzonym w Brukseli.
W ramach tej edycji zostaje również zainaugurowana pierwsza rezydencja dźwiękowa, która otworzy dostęp do zbiorów dźwiękowych Muzeum Quai Branly oraz innych źródeł.
Conspirer to znaczy oddychać razem… conspirujmy i wirtualizujmy.
Stéphanie Pécourt
Założycielka i kuratorka festiwalu
Z artystami:
Accou Laposte & Marjolein Guldentops - Alan Affichard - Alexis Bourdon - Alexis Puget - Andrés Navarro Garcia - Basile Richon - Bear Bones, Lay Low - Bertrand Larrieu - Claire Williams - Cyril Leclerс - Davide Tidoni - Felix Luque Sanchez - François K - Graciela Muñoz Farida - Hugo Livet - Hugo Vassiliere-Fonfreide - Jérôme Grivel - Jorge Haro - Julien Poidevin - Kinda Hassan - Lesley Flanigan - Lina Filipovic - Luc Avargue - Lucian Moriyama - Maryia Kamarova - Marc Melià - Mirja Busch - MNPL - Octave Courtin - Pedro Oliveira - Roxane Métayer - Simon Mahungu - SMOG - Sonia Saroya - Tetsuo Kogawa
### W ramach swojego festivalu substratunów dźwiękowych, (((INTERFÉRENCE_S)))), Centrum Walonii-Bruksel zaprasza na dni Intercession pomiędzy warsztatami, performansami i live’ami!
Festiwal ((((INTERFERENCES)))) — festival substratów dźwiękowych — goni za alterującymi się samoistnie badaniami, self-edytacją i powstawaniem chaotycznych porządków; to festiwal nieprzewidywalności, dekodowania, „rozrąbywania” i indeterminacji, opleciony wysoką poetiką, prowadzony przez artystów wyszukujących ukryte realia i nieoczekiwane brzmienia.
Dni Intercession, które się tu rozwiną, mają przedłużyć anarkhia-ekspozycję festiwalu, spięcie napięciem, obiegiem i wibracją.
Pierwszy dzień Intercession otwiera uważność na formy dźwiękowej persystencji — co pozostaje w nagraniach, co krąży między pokoleniami, co zmienia się w kontaktach z kontekstami i sposobami użycia. Program łączy propozycje traktujące słuchanie jako praktykę osadzoną w miejscu, potrafiącą wywoływać narracje z materiałów kruchych lub niestabilnych.
W ramach warsztatu Sound Artifacts as Material, Maryia Kamarova proponuje badanie zjawisk zwykle ograniczanych do „awarii technicznych”: zniekształceń, zakłóceń, sprzężeń zwrotnych czy szumów. Dzięki prostym i dostępnym urządzeniom nagrywającym uczestnicy eksperymentują z tymi zjawiskami jako materiałem kompozycyjnym. Uwagę na zmienności i niestabilnościach traktuje się tu jako napęd do eksperymentu.
W Drum Machine Sonia Saroya proponuje warsztat budowy obwodów dźwiękowych, który traktuje jako przestrzeń przekazu i technicznego odzyskiwania. Opierając się na refleksji nad technologiami kształtującymi Wyobrażenia, ta propozycja zbiorowa angażuje uczestników w tworzenie nowych form dźwiękowych, które mają trafić na instalację w sali. Warsztat wydłuża więc dzieło, otwierając je na wspólny proces opracowywania.
W VVV (Variations Vociférantes Virales) Jérôme Grivel uruchamia performatywny układ skoncentrowany na potencjałach głosu. Na bazie otwartej partytury uczestnicy eksperymentują z różnymi ekspresjami wokalnymi — krzykami, oddechami, szeptami czy wybuchami ujawniającymi stany emocjonalne i psychiczne — a następnie włączają je do kompozycji dźwiękowej rozprowadzanej po przestrzeni. Przemieszczanie się performera i krążenie dźwięków tworzą wspólną sytuację, w której wokalne formy stają się formami adresu i relacji.
W nieco węższej formie B A G N O L E, projekt Cyril Leclerc, zaprasza kilku widzów do zajęcia miejsca we wnętrzu przekształconego pojazdu, który staje się urządzeniem odsłuchowym, aktywowanym przez artystów od rana do wieczora. Przerabiając znany przedmiot, propozycja zamienia go w mikroo-architekturę percepcyjną, gdzie bliskość ciał i skupienie uwagi tworzą immersyjne doświadczenie zbliżone do podróży na miejscu.
Podczas performatywnego spotkania łączącego projekcję, słuchanie i manipulację dźwiękiem, Simon Mahungu prowadzi widownię w eksplorację archiwów postrzeganych jako aktywny materiał. Nagrania nie są tu traktowane jak ustalone dokumenty, lecz jako fragmenty mogące być reinterpretowane, przestawiane lub przekształcane. Głosy, milczenia i codzienne odgłosy tworzą pamięć w ruchu, otwartą na nowe formy odczytu.
Wieczór przedłuża się dzięki CARTE BLANCHE dla SMOG, brukselskiej kolektywnej scenie, która projektuje muzyczne spotkania otwarte na formy eksperymentalne i estetczne krzyżowania, z silnym akcentem na współczesną piśmienność. Dwóch perkusistów, Andrés Navarro i Alexis Bourdon, wykona utwór na wibrafon, a po nich elektroniczny set Bear Bones, Lay Low przedłuży dinamizm wydarzenia. Zespół kreśli kontynuację dźwiękową, w której różne praktyki performansu, improwizacji i kompozycji współistnieją, przeplatają się i aktywują wspólną przestrzeń słuchu.
PROGRAM
■ 15:00–17:00 | Występ w Teatrze: Jérôme Grivel — VVV (Variations Vociférantes Virales)
■ 15:00–19:00 | Warsztat w Galerii: Sonia Saroya — Drum Machine (Udział po zapisach – obserwacja wolna)
■ 15:30–19:00 | Warsztat na Dziedzińcu: Maryia Kamarova — Atelier Sound Artifacts as Material (Udział po zapisach – obserwacja wolna)
■ 16:00–20:00 | Sesja odsłuchowa na Dziedzińcu: Cyril Leclerc — B A G N O L E
■ 18:30–20:00 | Występ w Kinie: Simon Mahungu — Fragments d’une mémoire en mouvement
■ 19:00–19:30 | Live w Galerii: Restitution Maryia Kamarova
■ 20:00–20:30 | Live w Teatrze: Navarro & Bourdon
■ 20:30–22:00 | Live w Teatrze: Bear Bones, Lay Low
Dostęp do live’ów ograniczony do miejsc w sali teatralnej
Festiwal ((((INTERFERENCE_S)))) _ festiwal substratu dźwiękowego _ staje się sztandarem badań, które same siebie różnicują i samodzielnie edytują — festiwalem nieprzewidywalności, dekodowania, prowadzonym przez artystów-łowców rzeczywistości skrytych i dźwięków, których nie podejrzewaliśmy.
Rozwija się w przestrzeniach Centrum poprzez anarkhè-wystawę łączącą badania-prace twórcze eksplorujące dźwięk instalacji wizualnej, kreację radiową, a także czas wydarzeń zwanych „Dni Intercesji”.
Te dni mają na celu przedłużyć wyzwania festiwalu, tworząc momenty kondensacji: chwile, gdy dzieła przestają być stabilnymi bryłami, aktywują się i stają sytuacjami w rozwoju, protokołami doświadczeń, ekologiami zbiorowymi.
Przybierają miejsce, zajmują przestrzeń, pęcznieją.
Warsztaty, aktywacje dzieł, projekty kooperacyjne, propozycje jadalne, performanse, live, koncerty.
### Tu, Sonia Saroya — „Drum Machine” - participatywny warsztat w dwóch częściach (Noc Muzeów i Noc Biała) w oparciu o jej instalację dźwiękową widoczną w wystawie.
W nawiązaniu do logiki opisanej przez Charles’a Stépanoffa — gdzie pewne praktyki rytualne opierają się na otwartej wymianie umiejętności i możliwości dostępu każdemu do instrumentu — te dwie sesje przedłużają sztukę w przestrzeni współtworzenia. Tam, gdzie bęben stawał się obwodem, a przedmiot ceremonii maszyną autonomiczną, działanie teraz powraca w formie dzielonej: manipulować, łączyć, przekształcać, by concrete’nie doświadczyć, jak techniczne urządzenia produkują dźwięk, kształtują słuchanie i kierują nasze wyobrażenia.
Te momenty nie dążą do tworzenia zamkniętych form, lecz do uruchamiania wspólnego procesu. Odkrywając zasady stojące za urządzeniem — zdolnym do generowania sygnałów, rytmów, akustycznych obecności — a następnie ożywiając własne wariacje, uczestnicy biorą udział w obiegu gestów i wiedzy, w dynamice, gdzie zrozumienie kształtuje się poprzez doświadczenie. Obwód przestaje być tylko architekturą funkcjonalną, staje się źródłem dźwięku, medium uwagi, nośnikiem projekcji i krytycznej refleksji.
Postrzegana jako baza ewolucyjna, instalacja zmienia się w miarę wkładów. Elementy z sesji stopniowo trafiają do przestrzeni wystawowej i przekształcają jej charakter, modyfikując tekstury słuchowe i formy widoczne. Dzieło rozwija się więc jako otwarta, akumulacyjna struktura, przecinana kolejnymi wkładami — artystyczny organizm w rozwoju, gdzie każda interwencja kształtuje pejzaż dźwiękowy i przedłuża wibrację całości.
Te dwa spotkania afirmują twórczość jako akt dzielenia się i ponownego przejęcia: sposób na otwarcie dostępu do narzędzi, redystrybucję kompetencji i uczynienie techniki polem doświadczalnej wrażliwości, gdzie słuchanie staje się trybem uwagi do świata, a wyobraźnia tworzy się wspólnie.
Festiwal ((((INTERFERENCE_S)))) _festiwal substratu dźwiękowego_ staje się sztandarem badań, które same siebie różnicują i self-edytują — festiwal nieprzewidywalności, dekodowania, prowadzony przez artystów-labiryntów rzeczywistości ukrytych i dźwięków zaskakujących.
Rozciąga się on po przestrzeniach Centrum poprzez anarkhè-wystawę, która łączy badania-prace twórcze eksplorujące brzmienia instalacji wizualnej, kreacji radiowych, a także czas wydarzeń nazwanych „Dni Intercesji”.
Te dni mają na celu przedłużenie problematyki festiwalu, tworząc momenty kondensacji: chwile, w których dzieła przestają być stabilnymi bytami i zaczynają funkcjonować jako sytuacje w rozwoju, protokoły doświadczeń, ekologie zbiorowe.
Towarzyszą im miejsca, przejmują przestrzeń, przekraczają granice.
Warsztaty, aktywacje dzieł, projekty wspólnotowe, propozycje jadalne, performances, live, koncerty.
### Tutaj, Jérôme Grivel — VVV (Wibracje Werbalne Wirusowe) - Participacyjna performancja
W ramach VVV (Wibracje Werbalne Wirusowe) Jérôme Grivel proponuje projekt o wielu splecionych wątkach, oparty na głosach grupy osób o różnorodnym profilu. Podczas warsztatu partycypacyjnego, po wstępie do poszerzonych praktyk wokalnych, uczestnicy mają za zadanie interpretować, solo lub w grupie, polecenia pochodzące z otwartej partytury, by werbalnie wydobywać stany emocjonalne i psychiczne, które ich przenikają (radość, strach, smutek, frustracja, gniew itp.).
Na podstawie nagrań z warsztatu artysta komponuje performans uzupełniony utworami dźwiękowymi dystrybuowanymi przez przenośne głośniki-sculptures, manipulowane przez performerów przechadzających się z wnętrza przestrzeni wystawowej na ulicę i do sąsiednich obszarów. Słychać wtedy wokalne manifestacje, które mogą brzmieć jak protesty, szemrania, błagania czy głośne okrzyki. Artysta zajmuje także rolę solisty, interpretując wokalną partitę skonstruowaną w dialogu z dźwiękami z nagrań.
--
VVV (Wibracje Werbalne Wirusowe) rozwija się jako performatywny, partycypacyjny i transdyscyplinarny układ. Projekt opiera się na wcześniejszym warsztacie wokalnym, gromadzącym uczestników o różnych profilach, zaproszonych do zgłębiania praktyk wokalnych opartych na otwartej partitury. Etap ten generuje materiał dźwiękowy wspólnotowy, wyrażający stany emocjonalne i psychologiczne, bez hierarchii ani sztywnej kodifikacji języka.
Nagrania z tego warsztatu stanowią potem bazę kompozycji dźwiękowej, która jest odtwarzana w trakcie publicznego występu. Wykorzystuje ona przenośne głośniki-sculptures, zaprojektowane jako autonomiczne systemy dystrybucji dźwięku, obsługiwane i niesione przez performerów w marszu. Trasa prowadzi przez wnętrza przestrzeni wystawowej i rozciąga się w stronę przestrzeni publicznej, tworząc porowatość między wnętrzem a zewnątrzem, prywatnym a wspólnym.
Równocześnie artysta przyjmuję rolę solisty, na żywo interpretując wokalną partitę w interakcji z wcześniej zarejestrowanymi materiałami dźwiękowymi, tworząc grę relacji między harmonią, kontrapunktem a dysonancją. Całość tworzy żyjącą kompozycję, w której partie nagrane i śpiew na żywo nachodzą na siebie i odpowiadają sobie.
Poprzez ten układ Jérôme Grivel bada zdolność głosu do stania się narzędziem wyzwolenia, kiedy uwalnia się od normatywnych ograniczeń języka i rozkłada w przestrzeni publicznej w ekspansywnych formach (krzyk, oddech, ryk, gwizd, eruktacja). Projekt proponuje tym samym ponowne rozważenie manifestacji wokalnych jako nośników sensu i ekspresji, w kontekście wspólnego, zmysłowego doświadczenia.
Z dala od negatywnego lub redukującego odczytu tych wyrażeń, VVV bada ich potencjał przekazu i przepływu między jednostkami, ułatwiając pojawienie się dynamicznej empatii. Głosy stają się relacyjnymi elementami zdolnymi przekształcać przestrzeń w miejsce wspólnego słuchania i czułej interakcji, gdzie afekty rozprzestrzeniają się i modulują w kontakcie z innymi.
Festival ((((INTERFERENCE_S)))) _ festival substratów dźwiękowych _ staje się sztandarem badań, które same siebie różnicują i samodzielnie redagują — festiwalem nieprzewidywalności, dekodowania, noszonym przez artystów-pieszych tropicieli ukrytych rzeczywistości i nieoczywistych brzmień.
Rozciąga się po przestrzeniach Centrum dzięki anarkhè-wystawie, łączącej badania-prace twórcze osadzające brzmienie instalacji wizualnej z radiowymi kreacjami, a także czas wydarzeń nazwanych „Dni Intercesji”.
Te dni mają na celu przedłużenie architektury festiwalu poprzez momenty kondensacji: chwile, w których utwory przestają być stabilnymi bytami i zaczynają funkcjonować jako sytuacje w budowie, protokoły doświadczeń, ekologie zbiorowe.
Znajdują swoje miejsce, zajmują przestrzeń, wykraczają poza nią.
Warsztaty, aktywacje dzieł, projekty współdzielone, propozycje jadalne, performance’y, live i koncerty.
### Tutaj, Maryia Kamarova — Atelier Sound Artifacts as Material - Język: angielski
Warsztat ten postrzega amplifikację nie tylko jako proces techniczny, lecz jako strategię uwagi i perceptualnego de-centrowania, sposób na wejście w tarcie z ekologią akustyczną i materialnością aparatów dźwiękowych. Amplifikacja to jednocześnie ujawnianie i dziurawienie: wyłanianie pewnych obecności, a inne skazanie na strefy nieokreśloności. W ten sposób amplifikacja działa jako niestabilna mediacja — czasem dissydenta — tego, co słyszymy, a jej celem jest przesuwanie progów słuchu.
Jak wzmacniać poprzez samą uwagę, przesuwając nasze wrażliwe skale, modulując nasze reżimy słuchania?
Uczestnicy będą wprowadzani w techniki pracy wykorzystujące dostępne i niskokosztowe środki: samodzielnie zbudowane mikrofony elektretowe, przenośne rejestratory, systemy hi-fi — mała luteria technologiczna gotowa do aktywacji, przeinaczenia i napięcia. Sesja eksperymentalna, oparta na bezpośredniej manipulacji instrumentami, poświęcona będzie temu, co powszechnie nazywamy artefaktami dźwiękowymi — zniekształceniom, szmerom, szumom, turbulencjom, dźwiękom kontaktowym i innym zjawiskom zwykle przypisywanym statusem interferencji w praktykach terenowych.
Te zjawiska będą rozpatrywane nie jako odpady do naprawiania, lecz jako materiał wibracyjny, który może zostać aktywowany w gestach słuchania, nagrywania i performatywnej enuncjacji. Między przypadkiem a mistrzostwem, dryfem a intencją, techniczne niedoskonałości będą przyjmowane jako siły operacyjne, agen-ci kompozycyjni. Chodzi o to, by pozwolić maszynom mówić w ich błędach, drganiach, nadmiarach — skomponować z nieprzewidywalnością i otworzyć natychmiastowe, konkretne, kontekstualnie wrażliwe odpowiedzi.
Sesja zakończy się wspólną performatywną interwencją w przestrzeni ekspozycyjnej — wprowadzeniem przepływów dźwiękowych w ruch, aktywacją akustycznych obecności, próbą wydobycia spod substratu dźwięku tego, co w nim najniestabilniejsze i najbardziej nieoswojone.
Festiwal ((((INTERFERENCE_S)))) _ festiwal substratu dźwiękowego _ staje się sztandarem badań, które same się różnicują i samorealizują — festiwalem nieprzewidywalności, dekodowania, prowadzonym przez artystów-skułaczy rzeczywistości skrytej i dźwięków, których się nie spodziewano.
Rozwija się w przestrzeniach Centrum poprzez anarkhè-wystawę, łącząc badania-kreacje, które sondują brzmienia instalacji wizualnej i twórczości radiowej, a także czas wydarzeń nazwanych „Dni Modlitwy” (Journées d'Intercession).
Te dni proponują przedłużyć wyzwania festiwalu, tworząc momenty kondensacji: chwile, w których dzieła przestają być ustalonymi bytami, aktywują się i stają się sytuacjami w rozwoju, protokołami doświadczeń, ekologiami kolektywnymi.
One się pojawiają, zajmują przestrzeń, przebijają granice.
Warsztaty, aktywacje dzieł, projekty współtworzone, propozycje do zjedzenia, performances, live, koncerty.
### Tutaj, Cyril Leclerc — B A G N O L E - Koncert immersyjny
"Bagnole" proponuje garstce widzów, siedzących w stojącym samochodzie, koncert na żywo o maksymalnej długości 20 minut, osnuty wokół motywów samochodu, podróży i kolektywu. Te immersyjne, dźwiękowe i wizualne wystąpienia zapraszają do doświadczeń podróży na miejscu.
Symbolem wolności, bogactwa i dzisiejszego, poważnego wyzwania ekologicznego, samochód stanowi centralny element naszej współczesnej wyobraźni. Poza funkcją użytkową uosabia doświadczenie przemieszczania się i podróży, szeroko eksplorowane w kinie (Thelma i Louise, W Sierpień) oraz w literaturze (W drodze, Crash).
Projekt proponuje garstce widzów, siedzących w stojącym samochodzie, koncert na żywo o maksymalnej długości 20 minut. Ta konfiguracja tworzy intymną i immersyjną atmosferę słuchania, w której pojazd staje się jednocześnie sceną i perceptywnym urządzeniem.
Te koncerty-performances oferują dźwiękowe i wizualne doświadczenia immersyjne, kształtujące formy „podróży nieruchomych”. Urządzenie wykorzystuje bliskość, percepcję sensoryczną i przekształcanie codziennego przedmiotu w przestrzeń eksperymentu artystycznego.
Festiwal ((((INTERFERENCE_S)))) _ festiwal dźwiękowego substratu _ staje się sztandarem badań, które samodzielnie różnicują się, samodzielnie wydają na świat — festiwal tego, co nieprzewidywalne, dekodowania, noszony przez artystów-radarowców odkrywających ukryte realności i zaskakujące brzmienia.
Rozciąga się po przestrzeniach Centrum poprzez anarkhę-wystawę, która gromadzi badania-prace twórcze, eksplorujące brzmienia instalacji wizualnej, tworzeń radiowych, a także czas wydarzeń zwanych „Dni Intercesji”.
Te dni proponują przedłużenie programowych wyzwań festiwalu, tworząc momenty kondensacji: chwile, w których dzieła przestają być stabilnymi bytami, a zaczynają funkcjonować jako sytuacje w rozwoju, protokoły doświadczeń, ekologiczne wspólnoty.
Znajdują swoje miejsce, zajmują przestrzeń, przekraczają granice.
Warsztaty, aktywacje dzieł, projekty współtworzone, propozycje do spożycia, performansy, live, koncerty.
### Tutaj, Simon Mahungu — „Fragmenty pamięci w ruchu”
Fragmenty pamięci w ruchu badają pamięć jako język w obiegu. Na podstawie archiwów dźwiękowych i zgromadzonych głosów między Brukselą a Kinszasa Simon Mahungu konstruuje polifonię fragmentów, ciszy i rezonansów. Projekt odsłania poezję pamięci w przemianie, gdzie języki, ciała i wyobrażenia przecinają się i zapisują na nowo.
--
Fragmenty pamięci w ruchu to projekt instalacji dźwiękowej, który kwestionuje współczesną rotację głosów i archiwów. Prezentowany w ramach rezydencji w programie INTERFERENCE_S inicjowanym przez Centre Wallonie-Bruxelles, we współpracy z Archipel / Salé 2026, Simon Mahungu rozwija badanie, w ramach którego pamięć postrzegana jest jako proces w transformacji, zawsze w drodze kreacji.
We współpracy z Muzeum Quai Branly – Jacques Chirac, pracuje z kolekcjami etnograficznych nagrań dźwiękowych pochodzących z kontekstów kolonialnych. Archiwa te zestawiane są z dźwiękami współczesnymi: fragmentami wypowiedzi, płatami nagrań z Brukseli i Kinszasy, głosami w tranzycie oraz dźwiękami powstałymi w momencie słuchania.
Łącząc te materiały w jednej przestrzeni, artysta wywołuje nieprzewidywalne dialogi, w których pamięć rekonfiguruje się w czasie rzeczywistym, w kontakcie z publicznością. Jego podejście nie polega na odtwarzaniu przeszłości, lecz na jej przecieraniu, obserwowaniu, co staje się, gdy krąży między różnymi ciałami, terytoriami i temporalościami.
Ta praktyka wiąże się także z krytyczną refleksją nad warunkami istnienia archiwów: kto mówi, kto słucha i w jakim kontekście. Akt artystyczny ma na celu przemieszczenie tych pamięci, uwolnienie ich od wszelkich geograficznych, historycznych czy instytucjonalnych etykiet, aby odsłonić ich żywą i relacyjną wymowę.
W sercu tej praktyki poezja pełni funkcję metody. Umożliwia łączenie fragmentów, ujawnianie ciszy i nieobecności oraz przemianę słuchania w wrażliwe doświadczenie. Każdy dźwięk staje się substancją w relacji, przyczyniając się do pisania w ruchu.
Zakorzeniony w myśli postkolonialnej projekt utrzymuje, że pamięć nie ma jednorodnego źródła, lecz powstaje w ruchu i dialogu. Między Brukselą a Kinszasą, między archiwami kolonialnymi a współczesnymi głosami, instalacja tworzy ruchomą polifonię, w której przecinają się opowieści widoczne i niewidoczne, fragmenty zaginione i duchowe obecności.
Fragmenty pamięci w ruchu oferują zatem sensoryczne i refleksyjne doświadczenie, w którym archiwa stają się aktywnymi materiałami, zdolnymi do przemiany w teraźniejszości i otwierania nowych sposobów zamieszkiwania słuchu.
Festiwal ((((INTERFERENCE_S)))) _ festiwal substratów dźwiękowych _ staje się sztandarem badań, które same siebie różnicują i samodzielnie publikują — festiwal nieprzewidywalności, dekodowania, prowadzony przez artystów-liszków rzeczywistości skrywanych i nieoczekiwanych brzmień.
Rozpościera się w przestrzeniach Centrum w ramach anarkhè-wystawy, łączącej badania-prace, które badają brzmienia instalacji wizualnej i twórczości radiowych, ale także czas manifestacji nazwanych „Dni Wstawiennictwa”.
Te dni proponują przedłużyć wyzwania festiwalu, tworząc momenty kondensacji: chwile, gdy dzieła przestają być ustalonymi bytami, by aktywować się i stać się sytuacjami w drodze, protokołami doświadczeń, ekologiami zbiorowymi.
Przyjmują miejsce, zajmują przestrzeń, wyprzedzają granice.
Warsztaty, aktywacje dzieł, projekty współtworzone, propozycje jadalne, performanse, live, koncerty.
### Tutaj, Maryia Kamarova — Atelier Sound Artifacts as Material: restitución
Takie laboratorium postrzega wzmocnienie nie tylko jako proces techniczny, lecz jako strategię uwagi i perceptualnego decentralizowania, sposób wchodzenia w tarcie z ekologią akustyczną i materialnością aparatury dźwiękowej. Wzmacnianie ma na celu ujawnianie pewnych obecności i jednocześnie wykluczanie innych w strefach niepewności. Wzmacnianie działa więc jako niestabilne pośrednictwo — czasem dywersyjne — w tym, co słyszymy — operacja przemieszczenia progów słuchu.
Jak wzmacniać samą uwagę, przemieszczając nasze wrażliwe skale, modulując nasze reżimy słuchu?
Uczestnicy zostaną wprowadzeni w techniki pracy z urządzeniami łatwo dostępnymi i niskobudżetowymi: samodzielnie zrobione mikrofony elektretowe, przenośne rejestratory, systemy hi-fi — mała techniczna lutownia gotowa do uruchomienia, przechytrzenia, napięcia. Sesja eksperymentalna, oparta na bezpośredniej manipulacji instrumentami, poświęcona zostanie temu, co powszechnie nazywane jest artefaktami dźwiękowymi — distortion, szumy, sprzężenia zwrotne, turbulencje, dźwięki kontaktu i inne przejawy zwykle przypisywane do statusu interferencji w praktykach polowego nagrywania.
Zjawiska te będą rozważane nie jako resztki do poprawiania, lecz jako zjawiskowa materia wibrująca, którą można aktywować w gestach słuchania, nagrywania i performatywnej enuncjacji. Między przypadkiem a mistrzostwem, dryfem a intencją, technologiczne niedoskonałości będą przyjmowane jako siły operujące, agenci kompozycji. Celem będzie pozwolić maszynom mówić w ich faleniu, drganiu, nadmiarach — komponować z nieprzewidywalnością i otwierać natychmiastowe, konkretne odpowiedzi, osadzone w kontekście.
Sesja zakończy się wspólną performatywną interwencją w obrębie przestrzeni wystawowej — upublicznieniem przepływów dźwiękowych, aktywacją obecności akustycznych, próbą wyłonienia substratu dźwiękowego w tym, co jest najbardziej niestabilne i najbardziej niezdyscyplinowane.
Festiwal ((((INTERFERENCE_S)))) _ festival substratu dźwiękowego _ staje się sztandarem badań, które same się różnicują, same siebie wydają — festiwalem tego, co nieprzewidywalne, dekodowania, niosącym w sobie artyści-szczurołapów rzeczywistości skrytej i nieoczywistych brzmień.
Rozszerza się po przestrzeniach Centrum poprzez anarkhè-wystawę, która łączy badania-wytwory eksplorujące dźwięki instalacji wizualnej, twórczości radiowych, a także czas wydarzeń nazywanych „Dni Intercesji”.
Te dni proponują przedłużenie nurty festiwalu przez tworzenie momentów zagęszczenia: chwil, w których dzieła przestają być ustabilizowanymi bytami, by aktywować się i stać się sytuacjami w tworzeniu, protokołami doświadczeń, ekologiami zbiorowymi.
Zajmują miejsce, zajmują przestrzeń, wykraczają poza nią.
Warsztaty, aktywacje dzieł, projekty współtworzone, propozycje jadalne, performanse, live, koncerty.
### Tutaj, Koncert Navarro & Bourdon — LIVE - Carte blanche dla kolektywu SMOG
SMOG to miesięczna seria z siedzibą w Brukseli (Belgia) od 11 lat, z ponad 130 imprezami, poświęcona współczesnej twórczości muzycznej w jej najbardziej otwartym sensie. Traktowana jako przestrzeń spotkań, SMOG dąży do stworzenia połączeń między praktykami, estetykami dźwiękowymi a publicznością, które często współistnieją bez realnego krzyżowania. W sercu projektu leży szczególna uwaga dla badań muzycznych, niezależnie od tego, czy wpisują się w współczesny język pisany, czy też w formy wywodzące się z innych praktyk hybrydowych. To, co spaja te propozycje, nie jest gatunek, lecz artystyczne wymaganie i chęć badania. Wieczory SMOG, często podzielone na dwie lub trzy części, zestawiają te światy w dialogu, aby wywołać nowe słuchania i przesunięcia percepcji. SMOG dąży zatem do tworzenia mostów między scenami, które zwykle są od siebie oddzielone — od muzyki klasycznej współczesnej po techno, od punku po kwartet smyczkowy — pragnąc przekroczyć estetyczne ramy i tradycyjne miejsca dystrybucji, proponując wieczory, w których różne sposoby tworzenia i słuchania muzyki mogą współistnieć w jednym wspólnym miejscu.
Festiwal ((((INTERFERENCE_S)))) – festiwal substratu dźwiękowego – staje się sztandarem badań, które same się różnicują i samodzielnie redagują siebie; festiwal nieprzewidywalności, dekodowania, noszony przez artystów-tropicieli ukrytych realności i nieoczekiwanych brzmień.
Rozciąga się po przestrzeniach Centrum poprzez anarkhè-wystawę łączącą badania-kreacje eksplorujące brzmienia instalacji wizualnej, dzieła radiowe, a także czas wydarzeń nazwanych 'Dni Intercesji'.
Te dni proponują przedłużenie problematyki festiwalu poprzez tworzenie momentów kondensacji: chwile, gdy dzieła przestają być ustalonymi bytami, nabierają dynamiki i stają się sytuacjami w przebiegu, protokołami doświadczeń, ekologiami zbiorowymi.
Zajmują miejsce, wypełniają je, wykraczają poza nie.
Warsztaty, aktywacje dzieł, dzieła współtworzone, propozycje jadalne, performanse, występy na żywo, koncerty.
### Tutaj, koncert Bear Bones, Lay Low — LIVE - Carte blanche dla kolektywu SMOG
SMOG to miesięczny cykl z siedzibą w Brukseli (Belgia) od 11 lat, z ponad 130 wieczorami, poświęcony twórczości muzycznej współczesnej w najszerszym sensie. Traktowany jako miejsce spotkań, SMOG stara się tworzyć łączenia między praktykami, estetykami brzmienia i publicznością, które często koegzystują bez naprawdę spotkania. W sercu projektu leży szczególna uwaga skierowana na badania muzyczne, czy wpisują się one w współczesny język pisany, jak również w formy wywodzące się z innych praktyk hybrydowych. To, co łączy te propozycje, nie jest gatunek, lecz artystyczne wymaganie i chęć badania. Wieczory SMOG, często zbudowane z dwóch lub trzech części, prowadzą dialog między tymi światami, by wywołać nowy słuch i przemieszczenia percepcji. SMOG dąży do tworzenia mostów między scenami zwykle od siebie odseparowanymi, od muzyki klasycznej współczesnej po techno, od punku po kwartet smyczkowy, z pragnieniem przekroczenia estetycznych ram i tradycyjnych miejsc dystrybucji, proponując wieczory, w których różne sposoby tworzenia i słuchania muzyki mogą współistnieć w jednej przestrzeni.
Kontynuuj swój kulturalny wieczór w 4. dzielnicy, korzystając z innych uczestniczących miejsc.
Wieczór Muzeów czeka na Ciebie w Paryżu w sobotę 23 maja 2026 roku. To świetna okazja, by odwiedzić muzea, które czasem mogą być drogie, a czasem mało znane i skryte, ale oferujące wyjątkowe doświadczenia. W Paryżu udział wzięło ponad 80 instytucji kulturalnych. Oto program wydarzeń, których nie można przegapić podczas tej wyjątkowej nocnej edycji. [Czytaj więcej]
Daty i harmonogramy
W dniu 23 maj 2026
Miejsce
Walonia Bruksela Centrum
127 Rue Saint-Martin
75004 Paris 4
Dostęp
Stacja metra linii 11 "Rambuteau"
Ceny
Darmowy
Zalecany wiek
Dla wszystkich
Oficjalna strona
www.cwb.fr
Centre Wallonie Bruxelles: program, wystawy... wszystko, co musisz wiedzieć o centrum kulturalnym w Paryżu
Noc Muzeów 2026 w Paryżu: Harmonogram wydarzeń według dzielnic
