Funkcja burmistrza pojawiła się we Francji już w XII wieku: feudalny władca wybierał osobę odpowiedzialną za zapewnienie bezpieczeństwa mieszkańcom i funkcjonowania gospodarki gminy. To dopiero od czasów Rewolucji Francuskiej burmistrzowie są wybierani przez obywateli. Rola burmistrza znika i pojawia się ponownie w zależności od politycznych przemian, jakie przechodziła Francja.
Jednym z kluczowych momentów, które pozbawiły Paryż jego burmistrza, była jedna z najbardziej rewolucyjnych zmian politycznych. W 1871 roku Komuna wstrząsnęła stolicą – miały miejsce zacięte starcia między rządem a robotnikami, rzemieślnikami i biedniejszą klasą pracującą. To wydarzenie zmusiło władzę do zniesienia urzędu burmistrza Paryża, przez co miasto pozostało bez swojego włodarza.
Od 1871 do 1977 roku, Paryż był zarządzany przez prezydenta Rady Miejskiej, wybieranego co roku. Rada miejska Paryża wybierana jest na trzy lata w głosowaniu większościowym w dwóch turach, takim samym, jaki stosuje się dziś przy wyborze francuskich deputowanych.
Ta sytuacja trwa aż do 1977. Prezydent Francji, Valéry Giscard d'Estaing, postanawia przywrócić wybory samorządowe w Paryżu. Mieszkańcy stolicy znów mogą wybrać swojego burmistrza, dzięki pośredniemu głosowaniu powszechnemu: obywatele wybierają listę kandydatów, a wybrani radni miejski wybierają spośród siebie burmistrza lub burmistrzynię.
Pierwszym burmistrzem Paryża w naszej epoce nowożytnej był Jacques Chirac, wybrany w 1977 roku. Po nim na stanowisko objęli je kolejno Jean Tiberi, Bertrand Delanoë oraz Anne Hidalgo. Mieszkańcy stolicy ponownie wybiorą piątego burmistrza od czasów Komuny.
