In Montreuil, in Seine-Saint-Denis, de muren met perziken maken deel uit van de lokale geschiedenis. Gedurende meerdere eeuwen hebben deze muren het mogelijk gemaakt om perzikbomen te telen, ondanks het klimaat van Île-de-France. De site is tegenwoordig bekend als een voorbeeld van horticolaal erfgoed in de stad.
Hun geschiedenis gaat terug tot de zeventiende eeuw. Hun rol is eenvoudig: bomen beschermen tegen de kou en helpen beter te rijpen. De muren, vaak met pleister bedekt, slaan overdag de warmte van de zon op en geven die warmte daarna weer terug wanneer het afkoelt. Met deze methode werd een microklimaat gecreëerd dat gunstig was voor de teelt van perziken. De bomen stonden langs de muren en werden in hun groeiruimte geleid. Zo konden de tuinders toch fruit telen vlakbij Parijs, in een gebied dat voor deze cultuur eigenlijk weinig geschikt was.
Een van de technieken die in Montreuil wordt toegepast, heet palisseren met doek. Het houdt in dat de takken van de perziken tegen de muren worden vastgebonden met kleine doekstroken. Deze methode maakt het mogelijk takken te verdelen, de vruchten aan de zon bloot te stellen en het onderhoud te vergemakkelijken. Dit werk vergt precisie. De tuinders snoeien de bomen, houden de groei in de gaten en passen de vorm aan tegen de muur. Dit vakmanschap draagt mede bij aan de reputatie van de Montreuil-perziken.
In de 19e eeuw namen de murs à pêches een belangrijke plek in de stad in. Een groot deel van het gebied van Montreuil werd toen aan deze teelt gewijd. De vruchten werden op de markten van Parijs verkocht en gewaardeerd om hun kwaliteit. Met de tijd nam deze activiteit af. De komst van het spoorwegnet vergemakkelijkte het vervoer van vruchten uit andere regio's. De verstedelijking maakte bovendien de teeltruimtes kleiner. Veel muren zijn verdwenen of verlaten.
De perzikmuren stonden op het punt volledig te verdwijnen. De site werd ook bedreigd door grootschalige aanlegprojecten, met name de verlenging van de A86. Het behoud ervan is het resultaat van meerdere mobilisaties. Tuinders, en daarna lokale verenigingen, waarschuwden voor het belang van dit erfgoed. De eerste bescherming werd tijdens de Tweede Wereldoorlog gerealiseerd, waarna een deel van de site in 2003 werd aangewezen als beschermd gebied onder de noemer sites en landschappen. Sindsdien herstellen de verenigingen waaronder MAP, vrijwilligers en de Stad Montreuil de muren stap voor stap, verzorgen de percelen en openen de plek voor het publiek. De perzikmuren hebben dus het overleven te danken aan een combinatie van officiële bescherming en lokale betrokkenheid.
De perzikmuren zijn tegenwoordig erkend als Opmerkelijke Tuin omdat ze getuigen van een ancienne organisatie agricole in een stedelijke omgeving. De site bewaart de sporen van een landschap van muren, percelen en teelttechnieken die de geschiedenis van Montreuil hebben getekend. Deze classificatie onderstreept ook een erfgoed dat nog levend is. Verenigingen onderhouden sommige percelen, restaureren muren en organiseren activiteiten rond tuinieren, ecologie en de overdracht van vakkennis.
Het doel is niet terugkeren naar de vroeger gangbare intensieve productie. Wel zorgt de restauratie ervoor dat fruitbomen, waaronder perzikbomen, op enkele percelen opnieuw kunnen groeien. Dat is een van de speerpunten van het huidige project: de muren herstellen zodat ze weer hun oorspronkelijke functie krijgen. De aanpak is dus zowel patrimoniaal als ecologisch en didactisch: men wil tonen hoe deze muren functioneerden, vakkennis bewaren en fruitbomen een plek teruggeven in het stedelijke landschap.
Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.
Datums en tijdschema's
Van 17 mei 2026 Bij 26 december 2027
Plaats
Murs à pêches - Montreuil
Impasse Gobetue
93100 Montreuil
