Historia kina francuskiego: maghrebskie dziedzictwo X muzy w Musée de l'histoire de l'immigration

Jak imigranci z Maghrebu wpłynęli na historię francuskiego kina? Od lat 60. XX wieku po dziś dzień przyglądamy się temu filmowemu dziedzictwu Maghrebu, na które składają się naprawianie krzywd, hołd i walka społeczna.

„Ta wystawa opowiada o łagodnej historii, która nigdy wcześniej nie została opowiedziana” — wyjaśnia Clémentine Deroudille, kuratorka wystawy (wraz z Lucile Humbert Beldjoudi i Chloé Dupont). Chodzi o historię Algierczyków, Tunezyjczyków i Marokańczyków, którzy przyjechali do Francji na jakiś czas lub na dłużej, już od 1960 roku. Po uzyskaniu niepodległości przez te trzy kraje Maghrebu jedni filmowcy przyjeżdżają studiować do Francji, inni się tu osiedlają: w ten sposób osiedla się pierwsze pokolenie imigrantów z Maghrebu.

Od Samy’ego Naceriego i Jamela Debbouze’a, przez Isabelle Adjani, Rachida Bouchareba, Camélię Jordanę... Wystawa ukazuje historię francuskiego kina z perspektywy dziedzictwa Maghrebu, na tle segregacji, rasizmu i historii kolonialnej. Dużo miejsca poświęcono na niej materiałom audiowizualnym: można obejrzeć około trzydziestu fragmentów filmów, liczne afisze i plakaty filmowe, a także fotografie wykonane podczas kręcenia filmów.

To okazja, by (ponownie) obejrzeć fragmenty filmu Indigènes (w reżyserii Rachida Bouchareba), który zwrócił uwagę na anonimowych żołnierzy z Maghrebu, biorących udział w wyzwoleniu Francji spod okupacji nazistowskiej w 1943 roku. Film zaprezentowany na Festiwalu Filmowym w Cannes w 2006 roku przyniósł nagrodę za najlepszą rolę męską czterem odtwórcom głównych ról, w których wcielili się Jamel Debbouze, Roschdy Zem, Samy Naceri i Sami Bouajila. To także okazja, by bliżej przyjrzeć się fenomenowi filmu La Haine w reżyserii Mathieu Kassovitza, opowiadającego o historii przedmieść i ich widoczności, którą zapewnił ten pełnometrażowy film.

Zwiedzający poznaje również przemoc policyjną, mroczne daty w historii tej społeczności imigrantów i ich potomków, w szczególności 17 października 1961 roku, kiedy doszło do krwawego stłumienia manifestacji Algierczyków w Paryżu, protestujących przeciwko bardzo surowej godzinie policyjnej, a także głośne sprawy, takie jak dramat „Omar mnie zabił”, śmierć Malika Oussekine’a itd.

Wystawa obejmuje także ścieżkę dla dzieci z różowymi tabliczkami przeznaczonymi dla najmłodszych. Całość tekstów kuratorskich przygotowano po francusku, angielsku i arabsku. Na zwiedzanie warto przeznaczyć co najmniej 1,5 godziny. Przy każdym wyświetlanym fragmencie umieszczono w wystawie prawdziwe fotele kinowe, aby zapewnić pełne wrażenia. Jedna z sal, klub filmowy, oferuje bardziej interaktywne podejście do wystawy — to przestrzeń do rozmów, a nawet odpoczynku podczas zwiedzania.

Wystawa jest czynna od 30 października 2026 r. do 21 marca 2027 r. Bilet normalny kosztuje 12 €, a ulgowy 9 €. Osoby poniżej 18. roku życia oraz osoby poniżej 25. roku życia (obywatele Unii Europejskiej) wchodzą bezpłatnie. Muzeum jest zamknięte dla zwiedzających w każdy poniedziałek. To interesująca wystawa, bogata w treści historyczne, z odniesieniami do kina, które skłaniają do refleksji nawet po jej zakończeniu.

Niekoniecznie poleca się ją dzieciom, ponieważ jest dość trudna do zrozumienia, ale nastolatkom i dorosłym w każdym wieku — jak najbardziej. To niezbędna wystawa, by poznać historię imigrantów z Maghrebu we Francji od 1960 roku przez pryzmat kina.

Ten test został przeprowadzony w ramach zaproszenia zawodowego. Jeśli Twoje doświadczenia różnią się od naszych, prosimy o informację.