Pauline Curnier Jardin in het Palais de Tokyo: de tentoonstelling rond mythen en lichamen

Palais de Tokyo in Parijs toont een monografische tentoonstelling van Pauline Curnier Jardin van 3 april tot 13 september 2026. Door middel van installaties, films en performances onderzoekt de Franse kunstenares de rituelen, gender en de representaties van het lichaam in een zintuiglijke reis die belangrijke werken samenbrengt met recente creaties, in samenwerking met het Museo Reina Sofía in Madrid.

In Parijs presenteert het Palais de Tokyo een monografische tentoonstelling wijd aan Pauline Curnier Jardin van 3 april tot 13 september 2026. Video’s, installaties, tekeningen, muziek en performances vormen een parcours dat bezoekers onderdompelt in het universum van de Franse artieste. In samenwerking met het Museo Reina Sofía in Madrid brengt het project bestaande werken samen met nieuw gecreëerde stukken rond het lichaam, rituelen, normen en verlangen. Het geheel neemt de vorm aan van een visueel en zintuiglijk traject dat de manier van zien, van voorstellen en van het presenteren van lichamen in vraag stelt.

Deze artistieke bijeenkomst belicht een verzameling van immersieve installaties met mythologische, volkskundige en rituele accenten, gepresenteerd in omgevingen geïnspireerd op religieuze architectuur, bosrijke gebieden en stedelijke perifere locaties. Recente of exclusieve films vormen het ritme van het parcours, met een fragmentarische, theatrale en soms groteske vertelstijl. Het lichaam, vooral het vrouwelijk lichaam, staat centraal in deze visuele zoektocht, onderzocht in zijn kwetsbare en krachtige dimensies. Het geheel vormt een netwerk van interpretaties waarbij het beeld beweegt, overlapt en zich blijft uitbreiden, zonder ooit vast te staan.

Ruimtes om te beleven en te voelen

In de zalen van het Palais de Tokyo wandelt de bezoeker door een wereld die bewust verwarrend is opgezet, gevuld met rebellieuze personages en theatrale architecturen die bedoeld zijn als "speelplaatsen". Deze omgevingen vertellen geen simpel verhaal, maar vormen een aaneenschakeling van visuele, auditieve en fysieke ervaringen. De benadering is zintuiglijk: door gebruik te maken van licht, beweging en geluid wordt een sfeer gecreëerd waarin je niet enkel kijkt, maar doorheen beweegt. De spanning tussen spectacle en privacy, tussen heilig en triviaal, vormt de rode draad door elke installatie.

De genoemde referenties combineren christelijke iconografie, antieke mythes en volksverhalen, waardoor de traditionele culturele hiërarchieën door elkaar lopen. De kunstenaar onderzoekt vooral de rituele aspecten van performancekunst en de kleurrijke carnavaleske imaginaries. Ze neemt daarbij een kritische houding aan ten opzichte van sociale stereotypen, vooral op het gebied van gender, seksualiteit en symbolisch geweld. Het werk van Pauline Curnier Jardin daagt de kijker uit tot een directe confrontatie met de gevestigde representaties.

Een dialoog dat naadloos aansluit bij de geschiedenis van de locatie

Al twee keer eerder te gast geweest in collectieve tentoonstellingen in het Palais de Tokyo – Dynasty in 2010 en Anticorps in 2020 – Pauline Curnier Jardin neemt hier de ruimtes die beschikbaar zijn gesteld in gebruik, samen met andere kunstenaars. In haar inrichting bewegen de narratieve elementen zich van werk naar werk: gemaskerde figuren, ambigu objecten, hybride kostuums… al deze onderdelen zorgen voor verbindingen én verrassingen tussen de verschillende delen. De kunstenaar illustreert geen boodschap, maar creëert een perceptiegebied waarin de toeschouwer wordt uitgenodigd zich te laten meevoeren. De labyrintische opzet van de tentoonstelling bevordert een relatie met het onbekende, met twijfel en meervoudige interpretaties.

Met een vaak expres overdadige esthetiek behandelt Pauline Curnier Jardin thema's zoals machtsverhoudingen, sociale normen, gemarginaliseerde lichamen en controlemechanismen. Elke installatie fungeert als een kritische en zintuiglijke uitlaatklep, waarbij symbolisch taalgebruik de boventoon voert boven expliciete teksten. Religieus syncretisme en rituele handelingen worden ingezet als middelen om de lijnen tussen heilig en werelds, tussen onderdrukking en bevrijding, te vervagen.

Een open tentoonstelling, tussen vragen en de doorstroming van vormen

Door de vloeibaarheid van sociale rollen en identiteiten te onderzoeken, benadrukt het project de mogelijkheid om representaties te herconfigureren. Het is geen manifest, maar een verzameling ideeën en spanningen. De formele complexiteit van het geheel probeert niet te overtuigen, maar eerder ruimte te creëren voor nieuwe percepties en innerlijke bewegingen. Het publiek wordt geconfronteerd met werken die geen eenduidige boodschap of duidelijke oplossing bieden.

Let op dat dit project in het najaar van 2027 wordt hernomen in het Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía in Madrid, in een vernieuwde versie. In Parijs krijgt de tentoonstelling een passend onderkomen dat haar narratieve wendingen en flexibele vormen benadrukt, in een ruimte waar hedendaagse kunst in dialoog treedt met geschiedenis en de spanningen van haar tijd.

Deze pagina kan elementen bevatten die met AI zijn ondersteund, meer informatie hier.