Kronika dnia 15 sierpnia: w Paryżu wmurowano kamień węgielny pod Łuk Triumfu.

15 sierpnia 1806 roku położono kamień węgielny pod Łuk Triumfalny, wzniesiony z rozkazu Napoleona I, aby upamiętnić zwycięstwa francuskich armii. Oto historia momentu, który narodził jeden z symboli Paryża.

15 sierpnia 1806 roku położono pierwszy kamień podŁuk Triumfalny de l'Etoile. Po powrocie z bitwy pod Austerlitz, Napoleon 1 obiecał żołnierzom armii francuskiej triumfalny powrót do stolicy, na wzór honorów przyznawanych zwycięskim generałom i ich oddziałom w Cesarstwie Rzymskim, którzy maszerowali pod łukami triumfalnymi po powrocie z bitwy. "Powrócicie do swoich domów tylko pod łukami triumfalnymi" - oświadczył cesarz.

18 lutego 1806 r. Napoleon I wydał dekret cesarski nakazujący budowę tego łuku triumfalnego dla upamiętnienia zwycięstw armii francuskiej. Początkowo planowany "przy wejściu na bulwary, w pobliżu miejsca, gdzie kiedyś znajdowała się Bastylia, tak aby wchodząc na Faubourg Saint-Antoine można było przejść pod tym łukiem triumfalnym", łuk został ostatecznie wzniesiony na Place de l'Etoile, oferując budynkowi doskonałe widoki, w linii i na zachodnim krańcuAvenue des Champs-Élysées.

Architekt Jean-François Chalgrin, który początkowo konkurował z architektem Jean-Arnaud Raymondem, czerpał inspirację do zaprojektowania paryskiego pomnika zŁuku Janusa iŁuku Tytusa w Rzymie. 15 sierpnia 1806 roku, w dniu urodzin Napoleona 1, położono pierwszy kamień w kształcie tarczy, opatrzony inskrypcją i przykryty tablicą z brązu w celu jego ochrony. Wydarzenie to odbyło się bez żadnej oficjalnej ceremonii i przy ogólnej obojętności.

W 1810 roku, po czterech latach pracy, z których dwa poświęcone były wyłącznie fundamentom budynku, Napoleon zlecił architektowi Chalgrinowi zbudowanie naturalnej wielkości modelu przy użyciu szkieletu, sztukaterii i malowanych płócien trompe-l'œil, aby stworzyćiluzję ukończonego pomnika z okazji ślubu z arcyksiężną Marią Ludwiką i jej wjazdu do Paryża.

W okresie Restauracji budowa Łuku Triumfalnego została przerwana, a następnie porzucona, ale wznowiono ją za panowania Ludwika XVIII, w 1823 r., pod egidą architektów Louisa-Roberta Gousta i Jeana-Nicolasa Huyota, aby upamiętnićzwycięską wyprawę do Hiszpanii w kwietniu 1823 r., która przywróciła króla Hiszpanii Ferdynanda VII na tron.

Jednak w 1830 roku Ludwik Filip cofnął się do pierwotnych życzeń Napoleona 1 i zadedykował budynek armiom, które walczyły w latach 1792-1815. Architekt Guillaume-Abel Blouet otrzymał zlecenie kontynuowania budowy łuku. Z biegiem lat z projektu pomnika zrezygnowano z wielu projektów, z których niektóre były bardzo fantazyjne, w tym kolosalny orzeł, Napoleon na kuli, zbiornik na wodę i słoń.

Łuk Triumfalny de l'Etoile został zainaugurowany 29 lipca 1836 roku z okazji szóstej rocznicy Trois Glorieuses. Pierwotnie na inaugurację zaplanowano wielki przegląd wojskowy w obecności Ludwika Filipa. Jednak 25 czerwca stał się on celem zamachu i zdecydował się odwołać ceremonię. Zamiast tego zorganizowano uroczysty bankiet dla 300 gości, podczas gdy pomnik był stopniowo odsłaniany i prezentowany uczestnikom i mieszkańcom Paryża.