Kalendarz historyczny na 11 października w Paryżu: Jean Cocteau umiera w swoim domu w Milly-la-Forêt.

W swoim domu w Milly-la-Forêt, gdzie pracuje i mieszka od 16 lat, Jean Cocteau umiera w wieku 74 lata, 11 października 1963 roku. Poeta, powieściopisarz, dramaturg, rysownik, reżyser i akademik, znika kilka godzin po tym, jak dowiedział się o śmierci Edith Piaf, swojej długoletniej przyjaciółki. Zbieżność ta od razu narodzi historię, często opowiadaną jak ostatni odcinek pisany na teatralne sceny: Cocteau miałby umrzeć ze smutku po wiadomości o śmierci piosenkarki.

Ale rzeczywistość jest w istocie bardziej zniuansowana, jego stan zdrowia był już bardzo kruchy. 22 kwietnia 1963 r. ciężki zawał doprowadził go do szpitala, a następnie na rekonwalescencję u Jean Marais w Marnes-la-Coquette. Cocteau wraca do Milly 5 lipca. Rankiem 11 października producent z RTF dzwoni, by poinformować o śmierci Piaf i poprosić o udział w radiowym hołdzie. Poeta, zadyszany po ciężkiej nocy, zgadza się. Gdy dziennikarz mający go nagrać przybywa do Milly około godziny 13, spotyka lekarza, który właśnie stwierdza jego śmierć.

Od razu narzuca się legenda o Kocteau, który upadł na duchu po ogłoszeniu śmierci Piaf. Jean Marais skwestionuje to już następnego dnia, wyjaśniając, że serce poety było już bardzo osłabione. Chronologia samej śmierci Édith Piaf jeszcze bardziej zaciera obraz: w rzeczywistości zmarła 10 października 1963 roku w pobliżu Grasse, zanim jej ciało zostało potajemnie przetransportowane do Paryża, a oficjalne ogłoszenie zgonu nastąpiło dopiero 11.

Te dwa artyści pozostają jednak w pamięci zbiorowej kojarzeni przede wszystkim z tym październikowym dniem, tym bardziej że ich związek sięga dawna. Cocteau napisał dla Piaf Le Bel Indifférent, sztuka premierowo wystawiona w 1940 roku w Bouffes-Parisiens razem z Paulem Meurisse. Głęboko ją podziwiał i napisał do jej wspomnień wstęp. Ich bliskość wystarcza, by wyjaśnić, dlaczego ta wiadomość poruszyła go tego ranka, bez konieczności doszukiwania w niej jedynej przyczyny jej śmierci.

Dom, w którym kończy się jego życie, od dawna zajmuje w jego biografii miejsce wyjątkowe. W 1947 roku, tuż po La Belle et la Bête, Jean Cocteau i Jean Marais nabyli w Milly-la-Forêt część dawnych zabudowań zamku de La Bonde, znanego jako Maison du Bailli. Ta XVII-wieczna posiadłość, zbudowana z lokalnego kamienia i otoczona kanałami, daje mu upragniony spokój, jaki od dawna szukał z dala od paryskiego zgiełku, choć jednocześnie utrzymuje swoje mieszkanie na Palais-Royal . «W Milly odnalazłem najrzadsze na świecie otoczenie», zapisze.

We współpracy z projektantką wnętrz Madeleine Castaing kształtuje bardzo osobiste wnętrze: stare meble, prace zaprzyjaźnionych artystów, niecodzienne przedmioty oraz tapety mieszają się w pokojach wychodzących na ogień? Wait—careful: should be oludzony> Re-evaluate. I'll rewrite the tag sections correctly.

We współpracy z projektantką wnętrz Madeleine Castaing kształtuje bardzo osobiste wnętrze: stare meble, prace zaprzyjaźnionych artystów, niecodzienne przedmioty i tapety mieszają się w pokojach wychodzących na ogródek. Przedpokój obity panterą pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych dekorów domu. Cocteau przyjmuje tu najbliższych, rysuje, pisze i przygotowuje kilka projektów, w tym Le Testament d’Orphée i swój ostatni wielki poemat, Requiem.

Milly staje się także tłem dla innego, ważnego dzieła ostatnich lat. W 1958 roku miejscowi samorządowcy proszą go o ozdobienie niewielkiej chapelle Saint-Blaise-des-Simples, dawnej kaplicy związanej z średniowieczną leprozorium. Cocteau okala jej ściany dużymi roślinami leczniczymi (belladone, menthe, valériane, colchique et jusquiame) nawiązując do „simples” uprawianych od dawna w regionie. Całość dopełnia scena Zmartwychwstania ukończona w 1959 roku.

Te lata spędzone w Milly to także jego uznanie instytucjonalne. Wybrany do Académie française 3 marca 1955 r., Cocteau zostaje przyjęty pod Kopułą 20 października następnego roku na miejsce Jérôme’a Tharauda. To uwieńczenie przychodzące po zakończeniu kariery, która zaprowadziła go od Ballets Russes po Picasso, od Enfants terribles po La Machine infernale, od Sang d’un poète po Orphée. Sam nadal podkreślał przede wszystkim słowo „poeta”, bez względu na to, jaki był użyty nośnik.

• Przeczytaj także
• Poetycki spacer śladami Jeana Cocteau w Paryżu i regionie Ile-de-France
• Ta niezwykła kaplica w Essonne została udekorowana przez Jeana Cocteau... zanim został tam pochowany
• Maison Jean Cocteau w Milly la Forêt, bukoliczne interludium między sztuką a historią w Essonne

Jego pogrzeb miał miejsce w Milly-la-Forêt 16 października 1963 roku. Cocteau najpierw został pochowany obok kaplicy Saint-Blaise, zanim jego ciało przeniesiono do wnętrza budynku 24 kwietnia 1964 roku. Na jego nagrobku umieszczono epitafium wybrane z niemal bezpretensjonalną prostotą: "Pozostaję z wami."

Aby pogłębić temat:

Maison Jean Cocteau w Milly la Forêt, bukoliczne interludium między sztuką a historią w Essonne
Wyruszamy do Essonne, a dokładniej do Milly-la-Forêt, aby odkryć dawne Maison du Bailli, miejsce przesiąknięte historią, które niegdyś było domem Jeana Cocteau. Obecnie jest to muzeum, które zostało wyróżnione etykietą "Maison des Illustres". [Czytaj więcej]

Ta niezwykła kaplica w Essonne została udekorowana przez Jeana Cocteau... zanim został tam pochowany
W sercu Essonne, w Milly-La-Forêt, tajemnicza XII-wieczna kaplica stała się, dzięki Jeanowi Cocteau, klejnotem prostoty i zmartwychwstania - prawdziwym klejnotem dziedzictwa do (ponownego) odkrycia. W rzeczywistości był to ostatni dom słynnego francuskiego artysty. Oto historia Chapelle Saint-Blaise des Simples. [Czytaj więcej]

Poetycki spacer śladami Jeana Cocteau w Paryżu i regionie Ile-de-France
Spaceruj czarującymi śladami Jeana Cocteau w Paryżu i regionie Île-de-France. Odkryj jego zaskakujący świat, od jego poetyckiej przystani w Milly-la-Forêt po jego dzieła wystawiane w czterech zakątkach Paryża. Opowieść pełna fantazji i legend. [Czytaj więcej]