Στο Chez Clo, μια προσεγμένη και προσιτή μπιστρονομία σε ένα παλιό οίκο ανοχής.

Τέλος το αγροτικό ύφος της Ντατσά! Το Chez Clo φέρνει νέα πνοή σε αυτή τη διεύθυνση στη Folie-Méricourt, ανάμεσα σε μπεστρό με προσιτές τιμές το μεσημέρι και σε στέκι για γλέντι το βράδυ.

Η Datcha τέλειωσε, ήρθε η ώρα για Chez Clo! Αντ' αυτού που μέχρι τώρα στήριζε το τραπέζι με τις ουκρανικές επιρροές του σεφ Maksym Zorin (έφυγε για νέες περιπέτειες στο Bonhomme), ένα νέο εστιατόριο αποκαλύπτει τα δυνατά του σημεία: μια μπιστρονομική κουζίνα πρόσιτη, εντυπωσιακούς όγκους, και μια ευχάριστη ατμόσφαιρα το μεσημέρι, πιο ορεξιακή το βράδυ.

Με αυτό το όνομα που τιμά τη μητέρα του Claudie κρύβεται ο εστιάτορας Jordan Corrette. Και για να αναδείξει την κληρονομιά αυτής της γυναίκας "ηλιόλουστη, γελαστή και γενναιόδωρη" θυμίζει ο ίδιος ότι ο χώρος στηρίζεται σε μια ομάδα σχεδόν εξ ολοκλήρου γυναικών.

Ξεκινώντας από τη σεφ, Justine Audoin, που πέρασε από τη σχολή Ferrandi και της η κουζίνα με γαλλικά χαρακτηριστικά τη φέρνει στο προσκήνιο τα ομορφότερα εποχικά προϊόντα τα οποία προέρχονται με προσοχή από ένα δίκτυο αφοσιωμένων παραγωγών, και το φυτικό στοιχείο που αναμφίβολα έχει τον λόγο του σε κάθε πιάτο - υπάρχει βεβαίως πάντα ένα χορτοφαγικό πιάτο στο μενού, στο μεσημεριανό.

Η άλλη ισχυρή φιγούρα του χώρου είναι η μουσικός και DJ Marine Neuilly που υπογράφει την καλλιτεχνική διεύθυνση του Chez Clo. Διότι αν στο ισόγειο η ατμόσφαιρα είναι γευσιγνωσία, στον όροφο, μόλις νυχτώσει και ανάψουν τα κεριά, η ατμόσφαιρα αλλάζει ριζικά. DJ sets βινύλιων, μικρά πιάτα για sharing και κοκτέιλ για σαββατόβραδα μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες — οι βραδιές προβλέπονται εκρηκτικές.

Ίσως λίγο λιγότερο, ωστόσο, από όσα έχουν συμβεί σε αυτά τα ίδια μέρη στην αρχή του προηγούμενου αιώνα, καθώς φαίνεται, κατά τα λόγια της ομάδας, ότι η διεύθυνση για κάποιο χρονικό διάστημα φιλοξένησε ένα οίκο ανοχής, πριν μετατραπεί σε καφέ τη δεκαετία του '70 — μαρτυρείται από έναν καθρέφτη Art Déco με θαμπό γυαλί. Από αυτά τα χρόνια υπάρχουν ακόμα μόνιμοι θαμώνες, πρόθυμοι να περάσουν έναν μικρό καφέ, reminiscing τα καλές παλιές εποχές.

Λιγότερο φανφάρα από το δείπνο, το μεσημεριανό αποκαλύπτεται μέσα από προσιτές επιλογές για κάθε πορτοφόλι: 22€ για το μενού είσοδος/κυρίως ή κυρίως/επίδορπο, 25€ το πλήρες μενού, διαλέγοντας ανάμεσα σε δύο είσοδοι, δύο κυρίως και δύο επιδόρπια που αλλάζουν κάθε εβδομάδα. Τιμές πολύ πιο προσιτές από τη Datcha της εποχής του, αλλά και η κουζίνα πιο απλή, λιγότερο πολύπλοκη.

Κατά την επίσκεψή μας, κολοκυθάκια και ποτάργα και φαλάφελ, καπνιστό γιαούρτι και πράσινη χαρίσα ως ορεκτικά· λαζάνια χορτοφαγικά - αγκινάρες, αρακάς, ρικότα, δυόσμος - και ένα αιολί με αγριοσκόρδο με ωραία κομμάτια πολόκ και μύδια ως κυρίως πιάτα· και για γλυκό, μια παννακότα με λευκό σπαράγγι και φράουλες, καθώς και ένα αφογκάτο με πάγο από μέλιλωτο και θρυμματισμένο στρεουζέλ για να τελειώσουμε ελαφρά.

Μια κουζίνα φαινομενικά απλή, ή μήπως απλώς καλή!

Αυτή η δοκιμή διεξήχθη στο πλαίσιο επαγγελματικής πρόσκλησης. Εάν η εμπειρία σας διαφέρει από τη δική μας, ενημερώστε μας.