Een korte geschiedenis van de grote restaurants van Parijs: Au Chien Qui Fume, de herinnering aan Les Halles

Au Chien Qui Fume, een traditionele brasserie geopend in 1920, biedt een retro sfeer en Franse bistro-stijl gerechten, op een steenworp afstand van Les Halles, in een hout en zink decor.

Au Chien Qui Fume ligt op een steenworp afstand van de oude Halles de Paris en belichaamt al bijna drie eeuwen de populaire, gastronomische en vriendelijke geest van het oude Parijs .

Met zijn houten toonbank, pruttelende gerechten, herinneringen aan de Forts des Halles en bistro-anekdotes cultiveert dit restaurant in het 1ᵉʳ arrondissement een tijdloze sfeer, doordrenkt van geschiedenis en geuren.

Een herberg geboren onder Lodewijk XV

In 1740 opende een bescheiden herberg zijn deuren voor de Halles au Roy, destijds het zenuwcentrum van de Parijse levensmiddelenhandel. Kooplieden, bezorgers, ochtendwinkeliers en andere arbeiders uit de Parijse buik kwamen hier eten of zich opwarmen bij een pot-au-feu of een glas wijn. De bistro is een integraal onderdeel van deze krioelende, populaire en levendige wijk, waar alle sociale klassen elkaar ontmoeten in een permanente drukte.

Les Forts des Halles en keuken uit het hart

In de 19ᵉ eeuw, met de grote Haussmanniaanse werken, werd de oude herberg verplaatst en vervolgens herbouwd tegenover de paviljoens ontworpen door Baltard, een symbool van architectonische moderniteit dat de ziel van de plek niet zou aantasten. Het restaurant werd een ontmoetingsplaats voor de beroemde "Forts des Halles", de kolossale mannen belast met het vervoer van goederen, bekend om hun kracht, hun brutaliteit... en hun eetlust. Het eten hier is hartig, gestoofde gerechten, goed gevulde soepen en royaal gegrild vlees, allemaal geserveerd in een gezellige sfeer waar mensen de tafel delen zonder poespas. De eigenaar kookt op de ouderwetse manier, met liefde, voor een trouwe klantenkring in de vroege ochtend.

Een ongewoon merk geboren in 1920

De naam van het restaurant zoals we die nu kennen ontstond in de jaren 1920, toen een nieuwe eigenaar zijn twee huishonden, een sigarenrokende poedel en een pijprokende griffioen, voor het restaurant uitstalde. De humoristische knipoog werd emblematisch: Au Chien Qui Fume was geboren. Au Chien Qui Fume trok klanten aan met zijn rebelse geest, gulle onthaal en kwaliteitsgerechten. In de loop der decennia kwamen vertegenwoordigers, kunstenaars, nachtbrakers, politici en anonieme eters hier samen om een hapje te eten in een warme sfeer, vaak tot diep in de nacht.

La petite histoire des grands restaurants de Paris : Au Chien Qui Fume, la mémoire des Halles — Reinhardhauke

Authentieke inrichting en keuken trouw aan Les Halles

Zelfs vandaag de dag heeft het interieur van het restaurant de ziel van de Parijse bistro's van weleer behouden. Een toonbank versierd met de naam van het restaurant, fluwelen bankjes, donkerhouten lambrisering, gedempte verlichting en antieke details dragen allemaal bij aan de bewaard gebleven charme van weleer. De keuken is een eerbetoon aan de klassiekers van het Franse culinaire erfgoed: slakken, foie gras, andouillette, blanquette, pot-au-feu, schotel met zeevruchten en niet te vergeten de onvermijdelijke entrecôte frites of de onberispelijk verseoesters.

Een levendige bistro in een getransformeerde buurt

Terwijl Les Halles is verdwenen ten gunste van het Forum des Halles en het Centre Pompidou, blijft Au Chien Qui Fume een van de laatste bastions van de Parijse volkskeuken. Hoewel de wijk een metamorfose heeft ondergaan, behoudt het restaurant een kostbare continuïteit, die van een plek met een levend geheugen. Een herkenningspunt voor mensen met een voorliefde voor verhalen, warme gerechten en bistro's die nog niets van hun ziel hebben verloren; een tafel voor levensgenieters, nieuwsgierigen, fijnproevers en mensen met heimwee naar het Parijs waar men goed at, 's ochtends vroeg en met iedereen.